ข้าคือภรรยาแสนชังของท่านโหว Novels & Stories

“ข้าล้อเล่นต่างหาก เรื่องอะไรข้าจะอยากได้อนุของผู้อื่นมาเป็นภรรยาของตัวเองด้วย ในเมื่อข้ามีฮูหยินแสนดีอย่างเจ้าอยู่แล้วทั้งคนนี่นา” หลินอวี้เหม่ยซบหน้าลงที่อกกว้างของเขาด้วยความซาบซึ้ง นางรู้สึกว่าสามีของนางไม่เพียงเป็นแม่ทัพที่เข้มแข็ง แต่ยังเป็นที่บังลมบังฝนอันมั่น คงให้นางได้

หนิงอ้าว งั้นหรือ ถ้าไม่ได้สนใจคำพูดของท่านสักหน่อย แล้วอีกอย่างข้าก็มีสามีของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าไม่ได้รักท่าน ข้าเคยคิดว่าข้ารักท่าน แต่ในเมื่อท่านเห็นค่าเหมือนสุนัขตัวหนึ่งดังนั้นข้าไม่จำเป็นจะต้องรักเจ้าแล้วไม่จำเป็นจะต้องเห็นใจใยดีต่อเจ้า เจ้าเห็นค่าเหมือนแค่สุนัขตัวหนึ่ง

"หนิงเสวี่ย" "ท่านไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ท่านกลับไปเถิด แล้วบอกทุกคนว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าอีก" "เจ้าเป็นภรรยาของข้า หากเจ้าตายข้าก็ตายด้วย"

ท่านป้าเห่ยปลอบใจเจ้านาย แม้ว่าความเป็นจริงตนจะเป็นห่วงนายหญิงไม่แพ้เขาเลยก็ตาม “อือ” เมื่อได้ฟังคำพูดของท่านป้าเห่ย ซ่งเวยหลงก็เหมือนจะมีกำลังใจเพิ่มมากขึ้น ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของภรรยาเขาก็อดที่จะสงสารนางไม่ได้ เป็นไปได้ก็อยากจะเจ็บแทน ได้แต่ภาวนาพร้อมทั้งขอร้อ งลูกที่อยู่ในท้องใจ

ท่านโหวหนุ่มกล่าวอย่างไม่อายและไม่ถือเกียรติของตน “ท่านพี่เป็นถึงท่านโหวเจ้ากรมพิธีการ จะมาทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ” ภรรยากำลังกล่าวแก้หน้าให้แก่สามี แต่อีกฝ่ายกลับดูไม่สนใจเลยว่าคนจะมองอย่างไร

แค่ก แค่ก เสียงไอโขลกดังขึ้นอีกระลอก สองสามีภรรยาสะดุ้งโหยง โผเข้ากอดกันกลม "ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่าองค์โพธิสัตว์คงศักดิ์สิทธิ์ไม่น้อย บางทีเราอาจได้บุตรในไม่ช้า" ภรรยาเอ่ยตะกุกตะกัก

“จะมาร้องไห้ขอบคุณอะไรกัน รู้ไหมนิสัยจริงจัง ตั้งใจรับผิดชอบทุกอย่างจนถึงที่สุดเช่นนี้ของเจ้าข้าชอบยิ่งนัก เพราะภรรยาของข้าเป็นคนดีที่สุดอย่างไรล่ะ ไม่แน่ว่าในอนาคตข้าอาจได้ภรรยาเป็นพระพุทธองค์” “เรื่องแบบนี้ท่านยังเอามาล้อเล่นอีก ชีวิตนี้ข้าจะบรรลุซ่างเสินหรือเปล่าก็ไม ่รู้”

เรือนร่างอวบอิ่มดิ้นเร่าตอบรับสัมผัสอันแสนเผ็ดร้อนรัญจวนใจของสามี ส่งเสียงครวญครางดังลั่นแบบไม่เกรงใจใครเพราะกำลังดำดิ่งลงสู่ความหฤหรรษ์สุดขั้ว โพรงเนื้อสาวบีบรัดขณะแผ่นดินค่อยๆ ดึงปลายนิ้วชุ่มน้ำหลุดออกมา แล้วยกขึ้นมาเลียกินอย่างหิวหื่น ดวงตาลุกโชนจ้องมอง ใบหน้าแดงก่ำของภรรยาที่เอนซบร่างกับแผ่นอกเขา

“ข้าก็รักท่าน” “ข้าสัญญาจะมีเจ้าเป็นภรรยาเพียงคนเดียว” “ขอบคุณพี่เฉิง ข้าก็จะเป็นของท่านผู้เดียว”

“เซินลี่ฮวา...เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดกัน!” “โม่เหยียนซวี่…หรือท่านลืมไปแล้วว่า ข้าคือภรรยาที่ได้รับพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทโดยชอบธรรม”