ข้าคือภรรยาแสนชังของท่านโหว Novels & Stories

“ข้าน้อยไม่ได้พูดผิดไปนะเจ้าคะ ข้านั้นเป็นห่วงท่านโหวจากใจจริง ก็เลยเผลอแสดงความคิดเห็นส่วนตัวออกไป หวังว่าฮูหยินจะเข้าใจบ่าว” “เข้าใจ? เข้าใจว่าการละเลยฮูหยินในจวนเป็นเรื่องธรรมดาอย่างนั้นหรือ? แม้ข้าจะไม่มีความสามารถโดดเด่น แต่ข้าก็เป็นภรรยาแต่งของท่านโหว ฮ่องเต้พระ ราชทานมา การที่พวกเจ้าดูถูกข้า ไม่ต่างอะไรจากการดูหมิ่นพระราชโองการ!” “…”

องสามี และบัดนี้ทุกคนในหอคณิกาต้องเรียกนางว่านายหญิง และอดีตนางบำเรอของนางท่านที่รู้ตัวว่าตนเองนั้นคงไม่มีวันจะได้เป็นที่โปรดปรานของเจ้าของหอคณิกาผู้หล่อเหลาอย่างแน่นอนแล้ว จึงยอมรามือไม่กล้ายุ่งเกี่ยวกับหลิวอันอันที่บัดนี้กลายเป็นอนุของนายท่านผู้เป็นใหญ่ที่สุดในหอคณ ิกานี้แล้ว

ฉือหว่านหันมามองหลินซีเหยา “แล้วท่านนี้คือ…?” ฮั่วซือหานพูดเสียงเบา “คนนั้นคือภรรยาของหนานเฉิง หลินซีเหยา” ที่แท้เธอก็คือหลินซีเหยา สวยสมคำร่ำลือจริงๆ

“หรงเล่อถง เจ้าเป็นเพียงลูกภรรยารอง อย่าอาจหาญมาทำผยองต่อหน้าข้า ถึงตัวข้าจะเป็นอนุ แต่ก็เป็นสตรีของโหวอ๋อง ซึ่งเจ้ามิอาจเอื้อมกำแหงได้” “หึๆ จะลูกภรรยาเอกหรือรอง สำคัญด้วยหรือ ในเมื่อข้ามีสิ่งที่โหวอ๋องก็มิควรท้าทายอยู่ในมือ”

"ท่านมาได้อย่างไร!? หากท่านติดเชื้อไปจะทำเช่นไร เป็นถึงโอรสสวรรค์ ใยทำอะไรไม่คิด!" หลังจากที่ยอมรับว่าตัวเองคือ เซียวหยางมี่ ภรรยาของหวังเฟิ่ง น้ำเสียงของนางก็กลับมาดุดันอีกครั้ง "ข้าแค่เพียงคิดถึงเจ้า ไม่มีเจ้าข้าอยู่ไม่ได้"

ข้าจะไม่โกรธท่านแม้แต่น้อย ท่านจะเป็นท่านแม่ทัพที่ข้านับถือ แต่ไม่ใช่ว่าที่สามี"

“เขาคือภรรยาของข้า เหอซีซวนคือ ภรรยาข้า” “ท่านเข้าใจผิดแล้ว คนผู้นี้แซ่หลิว ชื่อหลิวซีซวน เป็นว่าที่ภรรยาของข้า”

เขาเอ่ยเหมือนตำหนิ “ขอประทานอภัยเจ้าค่ะ คือข้าน้อยไม่รู้ว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้าม” “เจ้ามิได้อยู่ในวังนี้ดอกหรือ” “เปล่าเจ้าค่ะ ข้าน้อยมากับสามีของข้า” “หื้อ สามีของเจ้าหรือ คือผู้ใด” “ท่านแม่ทัพรั่ว”

“เจ้ากำลังผายลมอะไรกัน ถึงเจ้าจะไม่คิดว่าตนคือคนของจวนโหว แต่ข้าก็เป็นแม่สามีของเจ้า เจ้าควรเรียกขานว่าท่านแม่ด้วยความนอบน้อม หากเรื่องที่เจ้าเรียกข้าด้วยถ้อยคำที่ห่างเหินเช่นนี้แพร่ออกไป จวนโหวของเราจะมิอับอายหรือ” ร่างระหงทรุดกายโขกศีรษะลงกับพื้นไม้เย็นเยียบเสียงดัง ตุ๊บ! “ สะ สะใภ้โง่เขลาเจ้าค่ะ สะใภ้ไม่เคยคิดเช่นนั้น เพียงแต่เกรงว่าถ้าไม่ได้รับคำอนุญาตจากท่านแม่เสียก่อน สะใภ้ก็มิบังอาจเอ่ยเรียกท่านแม่เจ้าค่ะ ขอท่านแม่ได้โปรดอย่ามีโทสะเพราะสะใภ้ผู้นี้เลยเจ้าค่ะ” น้ำเสียงแว่วหวานเอ่ยสั่นเทาด้วยความสำนึกผิด

เมิ่งสืออีแค่นคำออกมา "ท่านเคยคิดจริง ๆ หรือว่าข้าคือภรรยา หานชางเหยียนท่านทำให้ข้าขบขันแล้ว"