ข้าคือภรรยาแสนชังของท่านโหว Novels & Stories

วาจาที่เขาเอื้อนเอ่ยราวกับบทเพลงที่แสนไพเราะ ใจของนางเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก "ไต้ฝูหรง เจ้ายินดี เป็นภรรยาของข้าหรือไม่ ไม่ใช่ในฐานะภรรยารอง แต่คือภรรยาเอกเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ของข้า"

กำลังเต้นอยู่จริง ๆ ความทรงจำจากชาติที่แล้วที่ควรจะกลายเป็นเถ้าธุลี กลับชัดเจนราวภาพวาดที่เพิ่งเขียนเสร็จ ซูเหยา คือภรรยาโง่เง่าที่หลงรัก องค์ชายหานเย่ว์ จนยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของตระกูลขุนนางผู้ดีงาม ยอมทุ่มเททั้งชีวิตจิตใจเพื่อผู้ชายที่ไม่มีวันมองเห็นคุณค่าข องนาง

“หนูอยากลองทำให้คุณแม่ทานค่ะ” “อยากจะแสดงฝีมือก็ตามสบายเลยลูก แม่น่ะรอทาน นำทัพนี่โชคดีจริงๆ ที่ได้หนูเป็นภรรยา จริงไหมไพ” ท่านหันไปถามพยาบาลส่วนตัว

พี่สาวนางที่อ่อนโยนและบอบบางขนาดนี้ก็ยังลงมือได้ไม่ไยดี จิตใจทำด้วยอะไรกันถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ “ลุกขึ้น ท่านเป็นฮูหยินของจวนเป็นภรรยาเอก ไม่รู้ฐานะของตัวเองหรือ”

“ข้าปรารถนาเพียงการได้ตื่นขึ้นมาเห็นเจ้ากำลังยิ้ม ได้เป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำให้ลูก ได้ชงชาให้ภรรยาดื่ม อาซิง การมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องหวาดระแวงคมกระบี่คือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว ข้าหาได้เสียดายสิ่งใดไม่” “ปากหวานนักนะสามีของข้า” ซีซิงเอนศีรษะซบแผงอกกว้าง ริมฝีปากบ างคลี่ยิ้มหวานล้ำ “เช่นนั้นนับแต่นี้ไปท่านก็เตรียมตัวรับบทเป็นทาสภรรยาอย่างเต็มรูปแบบเถิด บนเกาะเซียนนั่นข้าจะให้ท่านเป็นคนซักผ้าอ้อมและต้มยาให้ข้าทุกวันเลย”

เห็นคล้ายกับว่ามันผู้นี้คือเงาอีกด้านของตนเองอย่างไรอย่างนั้น "มิเคยลืมเลือนสักคราว่านางคือพระยาชาของชินหวางพ่ะย่ะค่ะ" ...เพราะตราบจนถึงบัดนี้ในใจของข้านางก็คือภรรยาเพียงนางเดียวอยู่เสมอ... "รู้แจ้งแล้วก็ดี...ดียิ่ง...หึ! ..." หานไท่หมิงกล่าวกดน้ำเสียงต่ำดุดัน

เหอเย่หานไม่แน่ใจในสตรีที่เดินมาเคียงข้างว่ามีความสำคัญเช่นไร “ท่านรองเสนาบดี นี่คือภรรยาข้าเอง” “คารวะฮูหยินสุ่ย” เขารีบแสดงความนอบน้อมเพราะเมียเขามีแม่แล้ว เช่นนั้นเข้าทางผู้ใหญ่คงดีไม่น้อย “อย่ามากพิธีเลยท่านรองเสนาบดี”

"ทำงานกับท่านจะเหม่อลอยแบบนี้ไม่ได้นะคะ โดนดุตายเลยคะหนูช่อ" ช่อชมพูเห็นศรีไสวเอ่ยถึงท่านประธานอยู่บ่อยๆ ภาพจำของเธอเขาคงแก่คราวพ่อ พุงพุ้ยจนแทบเดินไม่ไหว แต่คงอยากมีเมียสาว คนรวยนะจะหมั้นเด็กสักแค่ไหนกี่คนก็ไม่มีใครว่า

นี่ฉันไม่ได้ทะลุมิติมาเพื่อเป็น ‘ภรรยาของพระเอก’ หรอกใช่ไหม! "ข้าจะพูดให้ชัด" ท่านโหวกล่าวต่อ "เจ้ามาอยู่ที่นี่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง... ว่าเจ้าคู่ควรกับตำแหน่ง ‘ภรรยาของแม่ทัพอวิ๋น’ หรือไม่" หลินเข่อซิงแทบอยากจะล้มทั้งยืน

เขาเอ่ยชมพลางลูบเรือนผมของนางอย่างทะนุถนอม "ข้าเพียงแต่ทำหน้าที่ในฐานะภรรยาของท่านโหวเท่านั้น หากท่านเหน็ดเหนื่อย ข้าย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยแบ่งเบา" นางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม