ข้ายุ่งอยู่กับทํานาในตำหนักเย็น Novels & Stories

อีกคนตอบเสียงสุภาพ หากท่าทีหนักแน่นราวภูผา ซุนตานถิงกัดฟันแน่น กำพัดในมือจนสั่นสะท้าน ดวงตาคู่งามทอประกายเกรี้ยวกราด “หลี่จื่อเหยา…เจ้าอย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบง่าย ๆ หรือ ไม่มีทาง!” ภายในตำหนักพักผ่อนของอ๋องจ้าวอี้หาน เงียบสงบและเย็นเยียบอย่างแปลกประหลาด ก่อนจะถูกพา เข้าไปในตำหนักที่นางไม่ควรเข้าไป มือข้างหนึ่งของนางยื่นไปคว้ากรอบประตูไว้แน่น ขณะที่อีกข้างยังถูกรั้งโดยมืออุ่นของอ๋องหนุ่มซึ่งยืนอยู่ข้างหลัง ดวงตาของนางเบิกโพลงเต็มไปด้วยความระแวงระวัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบผูกปม

ข้าไปพบเขาเถิดเพคะ” นางเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย รุ่ยอ๋องพยักหน้ารับ เดินนำนางพ้นเขตตำหนักที่พักลงไปยังคุกใต้ดินลับของจวน บรรยากาศด้านล่างทั้งเย็นเยียบและอับชื้น มีเพียงแสงคบเพลิงที่วูบไหวส่องให้เห็นชายชราผู้หนึ่งถูกมัดมือเท้าติดกับเสาไม้ แม้จะดูอิดโรยแต่ก็ยังไม่มี ร่องรอยการถูกทรมานหนักหนานัก

เขายืนอยู่กลางห้องไม้หอม ดวงตาคมเย็นเฉียบ บรรยากาศรอบกายเขากลับเหมือนภูเขานิ่งสงบที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้ง่าย ไทเฮานั่งหลังตรงบนเก้าอี้ประจำตำหนัก ดวงตาเรียวยาวทอดมองเขาอย่างเยียบเย็น

ณ ตำหนักเย็น ในยามราตรี นางสนมเจียงมาระบายความในใจกับเฟิ่งจิ่วเหยียน เดี๋ยวหยุดเดี๋ยวร้องไห้ต่อเนื่องกันเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม เดิมตำหนักเย็นแห่งนี้ก็มีพลังหยินมากอยู่แล้ว เหลียนซวงที่ปรนนิบัติอยู่ด้านข้างฟังเสียงร้องไห้จนหวาดกลัวไปหมด

ทั้งหมดเข้าไปในโรงเตี๊ยม หนานหยางอ๋องและสหายเดินไปยังห้องใหญ่ตามธรรมเนียม ส่วนบรรดานักโทษเนรเทศเข้าไปในเตียงนอนรวม “ในบ้านยังอุ่นกว่าอยู่ดี รีบไปเอาถ่านมาจุดไฟสิ” ซูจิ่นเอ๋อร์ตัวสั่นเทิ้ม แม้ว่าจะสวมเสื้อนวม แต่ลมหนาวจากภายนอกแม้แต่เสื้อนวมก็ยากจะต้า นทาน ทันใดนั้น ซูจื่อชิงก็ตะโกนขึ้นมาอย่างร้อนใจ

ในยามราตรีที่ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆดำ ดวงจันทรานวลสกาวปราศจากสิ่งใดกีดขวาง แสงสว่างสาดที่กระทบลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่าง สะท้อนลำแสงระยิบระยับงดงามราวกับประกายรัศมีของอัญมณีล้ำค่า ณ.ตำหนักชมจันทร์ ไท่จื่อกับพระสนมสิบสองประทับอยู่บนเรือนหลังใหญ่กลางสวนวสันต์ และเรือนห ลังงามซึ่งอยู่ฟากตรงข้ามสระบัวหลวงคือที่พำนักของอี๋ชินอ๋อง ส่วนเหล่าข้ารับใช้นางกำนัลได้ถูกแยกให้ไปนอนที่เรือนบ่าว โดยมีทหารองครักษ์ทำหน้าที่รักษาเวรยามอยู่ด้านนอกกำแพง

ฐา รีบเข้ามาแกะมือของพิ้งกี้ออกจากการดึงทึ้งผมของตนเอง จากนั้นเขาก็โอบกอดเธอไว้ พลางปลอบประโลมว่า “คุณพิ้งกี้สงบสติอารมณ์ก่อนนะครับ เดี๋ยวฐาจะจัดการให้ทุกอย่าง ฐาจะช่วยคุณพิ้งกี้เองนะครับ” “จริงนะ ฐาต้องช่วยพิ้ง ช่วยพิ้งนะ” พิ้งกี้พร่ำเพ้อออกมา “ครับ คุณพิ้ง กี้ดื่มน้ำก่อนนะ จะได้ใจเย็นขึ้น” ฐา ยื่นแก้วน้ำเย็นให้เธอ

“ตำหนักเย็น ฉีเอ๋อร์ถูกขังเอาไว้ในตำหนักเย็น ที่นั่นมีคนของนางเฝ้าอยู่ ขะ...ข้าขอเพียงพบเลี่ยงอ๋อง หากเป็นเขาต้องยอมช่วยแน่ จะอย่างไรฉีเอ๋อร์ก็เป็นทายาทของเขา ดังนั้นท่านช่วยพาข้าไปพบเลี่ยงอ๋องได้หรือไม่” “แม่นางจู เลี่ยงอ๋องในยามนี้ประทับอยู่ในท้องพระโรงท่านน่า จะรู้ดี”

คุกใต้สำนักฮั่วซานนั้นอยู่ลึกและเย็นชื้น กำแพงหินหนาทึบแผ่ไอความชื้นออกมา เยว่หลิงนั่งพิงผนังหิน ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ ราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เขามิได้ดิ้นรน มิได้เอ่ยคำถาม เพียงทอดสายตามองเลี่ยหยาง เลี่ยหยางตรงกันข้าม เขายิ้มแสยะยิ้มเดินวนไปวนมา แล้วก็หันกลับมามองคุ ณชายเย็นชา “หลิงหลิง… นั่งนิ่งทั้งวันไม่เมื่อยบ้างรึ? ให้ข้ากดนวดบ่าให้มั้ย?”

บทที่ 43 ทัดทาน ภายในตำหนักฮองเฮาบรรยากาศยังคงคุกรุ่น เม่งฉีเต๋อยังถือถ้วยชาค้างไว้ในมือด้วยท่าทางคิดหนัก ดวงตาของนางทอดมองไปเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย สีหน้าดูเคร่งเครียดและกดดันอย่างเห็นได้ชัด