Novel & Cerita ข้ายุ่งอยู่กับทํานาในตำหนักเย็น

นางรีบรับของแล้วหันกลับ คิดแต่เพียงว่าพระสนมที่ถูกลงโทษให้อยู่ตำหนักเย็นไม่มีใครมาสนใจหรอกว่าจะเป็นเช่นไร ในวันนี้ทั้งวันเหยากุ้ยเฟยจึงไม่ได้ออกไปที่ไหนทั้งยังไม่ทำตามที่คนผู้นั้นสั่งนางไว้ด้วย นางเริ่มใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักเย็นมากขึ้นและจะไม่ออกไปไหนให้โดนคนผู้น ั้นจับตัวไปต่อรองให้ทำเรื่องร้ายแรงอีก

เย่หนานโจวไม่ได้รังเกียจ เขาวางเท้าของเธอลงบนตักของตัวเอง ก่อนจะพบว่าเท้าของเธอเย็นเฉียบ “ทั้งเจ็บทั้งเย็นสินะ ฉันจะอุ่นให้” เท้าทั้งสองข้างของเธอวางอยู่บนตักของเขา และถูกมือใหญ่ทั้งสองข้างกุมไว้แน่น เท้าของเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที

“ข้าไม่เป็นอะไร ยามนี้พักอยู่กับท่านข่าน อาจจะไม่สะดวกสบายเท่าเดิม แต่นับว่ายังพอใช้ได้ ยามนี้เจ้าอยู่ในโรงรักษาแล้ว ไม่ต้องกังวลนะ เสี่ยวจู ข้าจะคอยดูแลเจ้าเอง”

เหยาหลิงเจินมองตามแผ่นหลังที่สั่นเทานั้นไปด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าว่างเปล่า ยืนอยู่กลางลานหินที่ลมหนาวพัดโหม นางเงยหน้ามองนกมองไม้ไปเรื่อยเปื่อย หันไปมองกำแพงตำหนักบ้าง ท่าทางดูบื้อทื่อไม่นิ่งสงบประดุจเด็กน้อยที่ไม่รู้ความ ภายในตำหนักที่อบอวลด้วยเตาพิง ไทเ ฮาทรงประทับอยู่หลังม่านฉลุคู่กับฮองเฮา พระนางทรงทอดพระเนตรมองลอดช่องม่านออกมายังสตรีที่ยืนเล่นท้าลมหนาวอยู่กลางลานด้วยสายตามีอคติ

กงจ้านยังนั่งอ่านตำราบนตั่งข้างหน้าต่าง กลิ่นสุราอุ่นชั้นยอดโชยอ่อนอยู่ในอากาศ เย่หลินกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววเคืองแค้นสุดขีด “ไยไม่หลับไม่นอน ดึกๆดื่นๆมานั่งอ่านหนังสืออยู่อีก ฮึ่ม!”

จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างในวันข้างหน้าหรือไม่ บรรยากาศในตำหนักหยงเจี้ยนยังคงเงียบสงบ ภายนอกหิมะยังคงโปรยปรายลงมาเบาๆ มีใครบางคนกอดร่างงามหลับไหลในนิทรารมย์ มิ่นหมิ่นยิ้มอย่างเป็นสุข ในอ้อมแขนของหยงเจี้ยน

หนานรั่วซีนั่งอยู่ที่กองซากปรักหักพังของตำหนักเย็น นางกำลังพักเหนื่อยจากอาการเวียนหัว วันทั้งวันได้แต่จัดการขยะในตำหนักให้มันดูสะอาดตาพอให้นางพักอาศัยอยู่ได้ “อายง” นางขานรับ “เจ้าเป็นอะไร อาการเวียนหัวยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอ” เขาประคองร่างบอบบางไปนั่ง น่าแปลกที่นางดูอ้ วนขึ้นผิดกับสภาพความเป็นอยู่

กงจ้านยังนั่งอ่านตำราบนตั่งข้างหน้าต่าง กลิ่นสุราอุ่นชั้นยอดโชยอ่อนอยู่ในอากาศ เย่หลินกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววเคืองแค้นสุดขีด “ไยไม่หลับไม่นอน ดึกๆดื่นๆมานั่งอ่านหนังสืออยู่อีก ฮึ่ม!”

ลมยามเย็นพัดผ่าน แสงอาทิตย์คล้อยต่ำทอดผ่านแนวกำแพงหินทรุดโทรมของตำหนักเย็นอย่างเงียบงัน ซูเม่ยประคองผู้เป็นนายไม่ห่าง ไม่เอ่ยคำใด มีทหารของจวนหวังอ๋องสองนายช่วยแบกเป้ที่พับเสื้อผ้าเก่า ๆ กับกล่องไม้ลายดอกเหมยใบเล็กไว้ สิ่งที่เหลือเพียงนิดในตำหนักเย็นที่เพิ่งจบลง เดินนำ หน้า ฮวาอิงเดินทอดไปตรงหน้าไม่หันกลับไปมอง

อินเฉิงกอดรวบร่างอุ้ยอ้ายไว้ในอ้อมแขน “มีข้าอยู่เจ้าจะไม่ต้องเหงา” “ฝ่าบาทเอาแต่ใจใครกันจะลืมได้ เมื่อคราวอยู่ที่ตำหนักฤดูหนาวก็เอาแต่ใจไม่เปลี่ยน”