ข้ายุ่งอยู่กับทํานาในตำหนักเย็น นิยาย & เรื่องราว

ตำหนักเย็น กุ้ยเฟยชวีหยานั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เก่า มือขาวเรียวยาวตวัดพู่กันด้วยรอยยิ้มหยัน และอารมณ์ที่สับสนและปวดร้าว แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในงานแต่งตั้งฮองเฮาของเสี่ยวหนี่ยิ่งจุดไฟในอก อารมณ์ที่เคยปวดร้าวก็กลายเป็นความขมขื่นและริษยา “ฮองเฮา...เสี่ยวหนี่...” � �วีหยาแผ่วพูด ก่อนจะเริ่มเขียนจดหมายด้วยมือที่สั่นน้อยๆ อย่างมีเจตนา

ร่างสูงเดินวนไปมาอยู่หน้าตำหนัก มือแกร่งไพล่หลังเคร่งขรึม เหล่านางกำนัลและองครักษ์มองตามก็พลอยปวดเศียรเวียนเกล้าไปเสียด้วย "เอ่อ...รัชทายาท พระทัยเย็น ๆ พ่ะย่ะค่ะ อีกไม่นาน ไม่นานเกินรอ" เย่จงเทียนเอ่ยปลอบประโลม

ย้อนกลับไป ณ ตำหนักเย็นที่เงียบเชียบและหนาวเหน็บ ในช่วงเวลากลางคืนที่ไร้เสียงของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในตำหนักแห่งนี้ มีร่างบางผอมแห้งที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกของใครบางคนนั่งอยู่ริมหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะค่อย ๆ ปรากฏร่างที่โปร่งแสงของยายเฒ่าลู่อาหลางยืนอยู่ด

หยางหลงแกล้งร้องแต่โอบกอดแพรวาแน่นกว่าเดิม “ถ้าเช่นนั้น ก็หาหญิงงามมาไว้ข้างกายให้เต็มไปหมดเฟยลี่ก็จะอยู่ตำหนักเย็นกับสนมฮุ่ย”

หลังจากความวุ่นวายผ่านพ้นไป หลี่หยางจื่อกับหลี่เซียนอีก็ยังอาศัยอยู่ที่ตำหนักเย็น และไม่มีความประสงค์อยากจะย้ายไปไหน เนื่องจากตำหนักเย็นยามนี้ได้กลายเป็นสถานที่น่าดูและน่าอยู่อีกที่หนึ่ง เพราะการลงมือฟื้นฟูของหลี่หยางจื่อผ่านระบบสู้ชีวิตนั่นเอง xxx หลี่หยางจื่อนั่งอยู่ที่ โต๊ะไม้ข้างหน้าต่าง นางหันหน้าออกไปจ้องมองภาพแสงแดดอ่อนยามบ่ายที่สาดส่องสวนดอกไม้ ความสงบของตำหนักเย็นทำให้นางมีเวลาคิดถึงสิ่งที่ผ่านพ้นและคนที่คอยอยู่เคียงข้างนางมา

ตำหนักตะกายดาว หยางจินยืนกอดอกอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องครัว ท่ามกลางเสียงครึกครื้นของการเตรียมอาหาร เขามองไปยังถานถานที่กำลังตั้งใจปรุงอาหารอย่างใส่ใจ มือของนางคล่องแคล่วในขณะที่จัดการกับเตาแก๊สที่ไม่เคยเห็นในวังหลวงของเขามาก่อน

บทที่ 21 ตำหนักเงียบ ยามสนธยาแผ่ปกคลุมทั่วตำหนักเย็นที่ถูกจัดให้เจิ้งซูเฟยพำนักแม้เพียบพร้อมด้วยข้าวของอันสมพระเกียรติ แต่บรรยากาศโดยรอบ กลับว่างเปล่าราวจะแช่แข็งหัวใจผู้ใดก็ตามที่ก้าวย่างผ่านนางยืนอยู่ริมหน้าต่าง มือเรียวยกถ้วยชาแต่ยังไม่ดื่ม

แต่ถึงอย่างนั้นมือก็ยังไม่ยอมปล่อยอกเสื้อตำรายาอายุวัฒนะยังคงถูกกอดแนบอกเอาไว้แม้กระทั่งยามหลับเขาก็ไม่ยอมวางมันห่างตัว ตำหนักฉือหนิงไทเฮานั่งอยู่บนตั่งไม้สีหน้าเรียบเฉย นางกำนัลคนสนิทกำลังนวดไหล่อย่างเบามือไม่นานนัก ขันทีคนหนึ่งก็รีบเข้ามาคารวะ ก่อนรายงานทุกสิ่ งที่เกิดขึ้นในตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ เมื่อฟังจบไทเฮากลับหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้น

ตอนที่ 2 ตำหนักเย็น ในวังหลวง ภายในตำหนักเย็นที่เงียบสงบ นั้นมีเพียงร่างบางของ เสิ่นเหยียนหลัวที่ถูกโซ่เหล็กล่ามไว้ที่ข้อเท้าน้อย นางนอนบนเตียงนุ่มในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้างดงามนั้นกลับซีดลงเล็กน้อย เส้นผมยาวสลวยสยายลงบนหมอนนุ่ม สภาพของนางราวดังนกน้อยในกรงขัง ใหญ่

- - - - - - เสียงขันทีหน้าตำหนักขานก้องกังวานสะท้อนไปทั่ว คลอกับเสียงลมที่พัดจากลานหินหน้าตำหนัก หยางซิน ในยามเย็น จงเจี๋ยและเจิงหู่ก้าวขึ้นบันไดตำหนักทีละขั้น พลันกลิ่นไม้จันทน์อุ่นบาง ๆ นั้นก็ลอยโอบรอบตัวเขาทั้งสอง ทุกก้าวที่เหยียบเข้าไปรับรู้ถึงบรรยากาศกดดันและเย็นเยีย บ ทั้ง ๆ ที่ภายนอกตำหนักยังคงร้อนระอุ แต่ภายในกับเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด