Novel & Cerita ข้ายุ่งอยู่กับทํานาในตำหนักเย็น

คุกใต้สำนักฮั่วซานนั้นอยู่ลึกและเย็นชื้น กำแพงหินหนาทึบแผ่ไอความชื้นออกมา เยว่หลิงนั่งพิงผนังหิน ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ ราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เขามิได้ดิ้นรน มิได้เอ่ยคำถาม เพียงทอดสายตามองเลี่ยหยาง เลี่ยหยางตรงกันข้าม เขายิ้มแสยะยิ้มเดินวนไปวนมา แล้วก็หันกลับมามองคุ ณชายเย็นชา “หลิงหลิง… นั่งนิ่งทั้งวันไม่เมื่อยบ้างรึ? ให้ข้ากดนวดบ่าให้มั้ย?”

บทที่ 43 ทัดทาน ภายในตำหนักฮองเฮาบรรยากาศยังคงคุกรุ่น เม่งฉีเต๋อยังถือถ้วยชาค้างไว้ในมือด้วยท่าทางคิดหนัก ดวงตาของนางทอดมองไปเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย สีหน้าดูเคร่งเครียดและกดดันอย่างเห็นได้ชัด

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบก่อนที่หลิวโยว่เฉวียนจะหันกลับมา ดวงตาเย็นเยียบอย่างน่ากลัว "หยางเทียนเป็นอย่างไรบ้าง" "ยังถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวงพ่ะย่ะค่ะ" "ฮองเฮาเล่า" "อยู่ในตำหนักร้างตามคำสั่ง"

ภายในหกแคว้นใหญ่ย่อมตกอยู่ในการปกครองของต้าเหยียน วังหลวงแห่งนี้ได้แสดงถึงความรุ่งเรือง และอำนาจอย่างชัดเจน แต่ทว่า มันแตกต่างจากตำหนักเย็นแห่งนี้ ที่มีแต่ตราบาปคอยย้ำเตือนคนที่อยู่ข้างในว่า ผู้ที่ต่อต้านสมควรได้รับโทษอย่างไร ในห้องเก่า ๆ ของตำหนักเย็น ท่ามกลางลมหน าวในค่ำคืน ร่างบางในชุดผ้าไหมนอนสิ้นหวังอยู่บนเตียง พร้อมกับสาวใช้ที่ค่อยดูแลอย่างร้อนรน หลานเสวี่ยสตรีที่ได้แต่งเข้าจวนองค์ชาย แต่ตอนนี้นางต้องโดดเดี่ยวในตำหนักเย็นที่ทรุดโทรมเช่นนี้

ตำหนักเย็น โจวลิ่วผิงที่ตอนนี้นั่งคุกเข่า เนื้อตัวสั่นเทา ตามร่างกายมีร่องรอยการถูกทำร้ายไม่น้อย ตอนยังเป็นที่โปรดปรานทำตัวกร่างไปทั่ว อาศัยตระกูลบิดาหาเรื่องใส่ร้ายเหล่าสนมด้วยกันไม่น้อย เมื่อมาอยู่ที่ตำหนักเย็นจึงมีเหล่าสนมที่นางเคยให้ร้าย หลายคนที่ถูกส่งมาที่นี่ก็เพราะนา ง จึงลงไม้ลงมือกับนางเมื่อนางตกต่ำ

ฟู่เฉินหวนผลักประตูตำหนัก ความรู้สึกเย็นยะเยือกพัดโชยเข้ามาปะทะร่าง เมื่อเดินเข้าไปในตำหนักชั้นในจึงเริ่มรู้สึกอบอุ่นขึ้นบ้าง ไทเฮาเอนหลังพิงกำแพงแล้วนอนลงบนเก้าอี้ยาวโดยมีเตาอุ่นอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของนางดูซีดเซียว

นั้นแม้จะได้เป็นถึงสนมรักของฮ่องเต้ แต่กลับถูกใส่ร้ายจนต้องมาถูกขังอยู่ที่ตำหนักเย็น เมื่ออับจนหนทางและมิอาจทนความยากลำบากได้ สนมผู้งดงามเลือกที่จะใช้ผ้าขาวแทนการมีชีวิตต่ออย่างอดสู เสียงร้อง “โอ๊ย” ดังสะท้อนเบา ๆ ภายในตำหนักเย็นร้าง เธอไม่เคยรู้สึกว่าการตกบันไดจะเจ ็บขนาดนี้ นั่งกุมข้อเท้าอยู่สักพัก กวาดตามองไปรอบตัว ก่อนรู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาด วังที่เธอจำได้ว่าเพิ่งเห็นในซีรีส์โบราณ ตอนนี้กลับอยู่ตรงหน้าอย่างสมจริง ทั้งผนังหินที่เย็นเฉียบ บรรยากาศเงียบสงัด และกลิ่นอายของสิ่งที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน

ทุกคนในตำหนักเหยียนชีกงดูจะมีงานล้นมือไปหมด ต้วนกงกงเร่งงานให้กงกงน้อยทั้งหลายขัดถูตำหนักเสียจนเอี่ยมอ่อง ตู้หมิงวิ่งไปวิ่งมาจนดูเหมือนเขาจะพล่านไปทั่วจนเหนื่อยหอบ ส่วนซื่อจื่อกับเถาจื่อคอยตามประกบนาราและคอยหางานให้นาราทำอยู่ที่เรือนบ่าว ไม่ให้เข้าไปยุ่งในตำหนัก [1] ค นจีนถือว่าเป็นต้นไม้มงคล หมายถึงเกียรติ

หยางเฟยฮุ่ยกล่าวเสียงเบา แต่มันแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว ลมหนาวพัดผ่านตำหนักใหญ่ของฮองเฮาอย่างเยือกเย็น หยางเฟยฮุ่ยนั่งมองถ้วยชาในมือเบาๆ ก่อนจะหันไปยังนางข้าหลวงคนสนิทที่ยืนรอคำสั่งอยู่

หลงเจิ้งหยางหัวเราะเย็นชา “ตั้งแต่นี้ไป เจ้าจะต้องย้ายไปอยู่ตำหนักเย็น อย่าได้ก้าวล้ำเข้ามาในชีวิตของข้าอีก” “ตำหนักเย็น”