จากคุก...สู่การล้างแค้น Novels & Stories

“ไม่เป็นไร กูไม่เป็นไร แผลแค่นี้เอง ไกลหัวใจกูเยอะ ตราบใดที่กูยังไม่ได้แก้แค้นให้นิล กูไม่มีทางตายง่ายๆ หรอก” “แต่เลือดมึงออกเยอะมากเลยนะเว้ย กูว่าไปล้างแผลเถอะ” “กูก็หวังว่าให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นเพียงความเข้าใจผิด กูก็หวังว่าสักวันมึงจะหลุดออกจากภวังค์แค้นนี้ได้ ในสักวัน”

เพลงผ้ากัดริมฝีปาก “ฉันรู้... แต่ถ้าฉันตกเป็นเป้าการแก้แค้นของคุณอคิน เขาคงไม่ปล่อยใครที่เข้ามาช่วยฉันแน่... ฉันไม่อยากให้คุณกลายเป็นศัตรูกับเขามากไปกว่านี้”

"กู...จะช่วยมึง ให้ล้างแค้นพวกมันให้อย่างสาสม ฆ่าเนตราพัชร์ ทำลายหัวใจหยาง อันหลง ทายาทจรัสไพลินคนนั้น มันคือปีศาจ...อีเนตราพัชร์มันคือปีศาจ มันเล่นของ ที่ชีวิตมึงต้องพังพินาศในตอนที่กำลังไปได้ดีก็เพราะมัน ฆ่ามันสิ ฆ่ามัน ฆ่าอีตัวต้นเหตุนั่นเสีย และความปรารถนาของมึงจะ เป็นจริง" "ฆ่า...ฮึก ....ฆ่า มันจะต้องเจ็บปวด มันต้องเสียใจ มันต้องตาย!" "ดี มันจะต้องตาย...มันจะต้องเสียใจ พึงระลึกสิ่งที่มันทำกับมึงไว้ ปล่อยความแค้นที่คับในอกออกมา อย่าได้เก็บมันอีกต่อไป นี่ไม่ใช่เวลาที่มึงจะใจเย็นคอยทำลายมันทีละนิด...มันถึงเวลาที่จักต้องล้างแค้นแล้ว!"

ความแค้นที่ฆ่าบิดา ความแค้นที่โดนแย่งภรรยา ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้ากันได้! ในที่สุดตอนนี้เขาก็มีโอกาสล้างความอัปยศแล้ว จะปล่อยฉู่เฉินไปง่าย ๆ ได้ที่ไหน?

8 หลบหนี ห้องนอนกลางเก่ากลางใหม่คือสิ่งแรกที่นางเห็นหลังลืมตาตื่นขึ้น เมื่อวานนางถูกทำให้สลบไปหลังจากพยายามดิ้นรนอยู่นาน จำได้เพียงพวกเขาพานางไปทางถนนอวิ๋นซานทิศประจิมนั่นคือเขตที่มีสิ่งของนอกกฎหมายมากที่สุด

เสียงตะโกนร้องของหานอี้หลงดังกึกก้องไปทั่วห้องขังด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดและคั่งแค้นเป็นอันมาก จางลู่เหวินลากหยางชิวเหยาออกมาที่ด้านหน้าคุกหลวง นางรีบสะบัดตัวจากการเกาะกุมที่มี พร้อมหันไปจ้องมองจางลู่เหวินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ สายตาว่างเปล่าและเหินห่างที่มองราวกับจางลู่เหวินเป็ นดั่งคนแปลกหน้าที่นางมิเคยรู้จักมาก่อน “ปล่อยข้านะ...ลู่เหวิน...ข้าไม่คิดว่าท่านจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้...ท่านในเวลานี้ไม่ต่างจากหมาบ้าเลยสักนิด”

บปวดจนน้ำตารินไหลออกมาอาบเต็มใบหน้า "เจ้ามันสตรีอำมหิต เจ้าไม่มีทางได้ตายดีแน่เสิ่นซิ่วอิง" ซูเซียวกัดฟันพูดออกมาด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา รู้สึกสงสารบุตรในครรภ์ที่ต้องมาตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว กัวเจียอีนะกัวเจียอี ข้าละนึกว่าเจ้าจะเป็นคน ดี แต่ความจริงแล้วเจ้ามันเลวมากว่าที่ข้าคิด เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นคงจะเป็นแผนการของเจ้าสินะ

แลเป็นเหตุผลทั่วไปไม่หวือหวาในการก่อคดีลักพาตัว สังหาร หรือทำร้ายร่างกาย แต่อย่าได้ดูถูกความลึกซึ้งของความรักและความแค้นเป็นอันขาด แม้เป็นเดนคนก็รักลูกได้มากมายไม่แพ้คนธรรมดา เรื่องราวใหญ่โตกลายเป็นคดีความอันเกิดจากความแค้นของบุคคลอันตราย...กลายเป็นเหตุร้ายที่เก ิดจากการตกหล่นของการกวาดล้างกลุ่มค้ามนุษย์...และผลลัพธ์ของความบกพร่องที่กองทัพหยางเคยกระทำไว้ในอดีต เมื่อครั้งบุกทำลายกองทัพเจียง

“หึ กูแค่อยากจะเห็นหน้าเค้ก อยากรู้ว่ามีคนเจ็บเจียนตายอย่างที่กูต้องการหรือเปล่า” “น้องกูเจ็บแต่ไม่ตายง่าย ๆ หรอก เสียใจด้วยนะ” น้ำเสียงเรียบนิ่งหากแฝงด้วยความเข้มขรึมดังขึ้น เขตคามผู้เพิ่งมาถึงพร้อมกระเช้าของเยี่ยม ตวัดสายตามองหน้าคีตะ ชายผู้ทำลายชีวิตน้องสาวเขาด้วยความ เคียดแค้น แต่เขารู้ดีว่าการชำระความกับมันที่นี่คงไม่เหมาะเสียเท่าไรนัก

ในห้องขังแคบๆ ทิชานั่งอยู่คนเดียว ความมมืดมิดและความเงียบงันเข้ามาปกคลุม เธอได้แต่ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด เธอเคยคิดว่าเธอจะสามารถทำลายปลายฝันและภาคินัยได้สำเร็จ เธอเคยคิดว่าเธอฉลาดเหนือกว่าใคร แต่ในที่สุด เธอกลับเป็นคนที่พังทลายลงเสียเอง ความเย่อหยิ่ง ความ อิจฉาริษยา และความแค้น ได้กัดกินจิตใจของเธอมาโดยตลอด ทำให้เธอมองไม่เห็นคุณค่าของความดีงาม และเลือกที่จะเดินไปในเส้นทางที่มืดมิด ตอนนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว และผลกรรมที่เธอได้ก่อไว้ทั้งหมด