จากคุก...สู่การล้างแค้น นิยาย & เรื่องราว

พลาดรักใต้เงาแค้น โดย แสงเทียน พนากร 💔 อคิรา ❌ไม่มีนอกใจ นอกกาย❌ โปรย... “ผลลัพธ์ของการอวดดี แน่ใจว่าเธอจะรับไหว?”

หน้าเขียวเขี้ยวโง้ง ช่างดูน่าสยดสยองยิ่งนัก ความแค้นที่ห่างหายไปนานแผ่ซ่านขึ้นในใจ ในตอนนั้นเองที่เสียงหนึ่งดังชัดเจนขึ้นในห้วงความคิดของข้า สังหารเขาเสีย… แก้แค้น… แก้แค้นให้ทุกคน! ดังนั้น ข้าจึงชักมีดสั้นที่พกซ่อนไว้ในแขนเสื้อมาตลอดหลายปี ออกมาแทงเข้าที่หัวใจข องเขาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เธอคิดว่าเธอจะเป็นอิสระ เมื่อออกจากคุกนั้น แล้วคุกที่เป็นหัวใจของเธอละ? คลื่นแห่งความรักและความแค้นที่ทอดยาวระหว่างเธอและ ฌอน สจ๊วต จะไม่มีใครมาขัดขวางได้!

“ฉันก็คงต้องก้มหน้ารับผลของมัน” “เฮ้อ กะเทยกลุ้ม...” พูดแค่นั้นทั้งสองสาวก็เดินเข้าไปในตึกเพื่อเยี่ยมพิมพ์บงกชตามปกติบุญยอดถอนหายใจหนักๆ กับภาระความแค้นของเพื่อน ในใจของสาวเทียมก็ได้แต่หวังว่าพิมพ์ภัสสรจะปลดเปลื้องความแค้นชิงชังในใจไปได้และพบเจอความสุขในชีวิตอย ่างแท้จริง...

เจียงหนิงเดินเข้าใกล้เซี่ยวหลานและกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ข้าต้องการแก้แค้นให้แม่ของข้า คนที่ทำให้เจ้าคลอดลูกอย่างปลอดภัย เจ้าเคยสั่งฆ่าทุกคนที่รู้เรื่องนี้ รวมถึงแม่ของข้า เจ้าจำได้ไหม?” เซี่ยวหลานหัวเราะเยาะเย้ย “ก็แค่ทาสคนหนึ่ง ไม่คู่ควรที่ข้าจะจดจำ”

เขมิกาตรงเข้าห้องน้ำจัดการล็อกประตูแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น มือขวายกขึ้นกุมที่หน้าอกข้างซ้ายไว้แน่น หวังให้มันบรรเทาความเจ็บปวด หากไม่ช่วยอะไร อยากลืมถ้อยคำร้ายกาจ และสายตาทิ่มแทงของเขาวันนี้ให้สิ้น กลับยิ่งจำและเด่นชัดเหลือเกิน เขมิกาเจ็บปวดจนอยากออกไปจากจุด นี้ แต่รู้ดีว่าต่อให้เธอหนีไปจริง เขาก็ต้องตามหาและหาวิธีแก้แค้นเธออยู่ดี ยิ่งถ้าเกิดเธอหนีแล้วเขาจับได้ การแก้แค้นของเขามันจะทวีความรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

งไร "ปล่อยมันไปก่อนครับพ่อ​ เอาไว้ผมหายดี​ ผมจะไปทวงแค้นมันเอง" "ตอนนี้พ่อแค้นมันมาก​ พ่ออยากจะลากมันมาสับให้ละเอียด" โจเซฟ​กัดฟันกรอด​ นัยน์ตา​โชติช่วง​ไปด้วยเพลิงโทสะ​ ไอ้ตำรวจชั่วที่พยายามเสแสร้งว่าเป็นคนดี มันก็ไม่ต่างจากคนที่กระทำความเลวกระทำความผิดอย่างพวกเข าหรอก

งแสนสาหัสจนหัวใจและความรู้สึก "ไหม้เป็นจุล" เรื่องราวของการแก้แค้นอันสมบูรณ์แบบของ ลำดวน ที่ได้ใช้ "เล่ห์กล" ที่ถูกส่งต่อข้ามภพข้ามชาติมาทำลายชีวิตของศัตรูอย่างโหดเหี้ยมที่สุด และในที่สุด... ความแค้นที่ถูกจองจำมานานแสนนานก็ได้ถูกปลดปล่อยลงอย่างสมบูรณ์แบบ! “ด้วยสัญ ญาณ พานพบ ประจวบเหมาะ

พื้น พร้อมกับสีหน้าที่เริ่มฉายแววของความเจ็บปวด "ถึงจะได้อยู่ในนรกของมึง มันก็คุ้มแล้วกับความสะใจที่กูได้ เพราะต่อให้มึงอ้อนวอนต่อพระเจ้า ยังไงซะ เจ้าสาวมึงก็เปื้อนมลทินอยู่ดี แถมยังเป็น..ครั้งที่สองแล้วด้วย อึก! ซึ่งมันไม่ควรเกิดขึ้นอีกด้วยซ้ำ หึ! หึๆๆ"

ลูคัสตะคอกลั่น ภาพรอยช้ำบนข้อมือและสีหน้าหม่นหมองของลูน่าย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกรอบ เหมือนกับเป็นการราดน้ำมันบนกองเพลิงแห่งความแค้นอีกรอบ (กูไม่ได้ทำ) “กูไม่มีทางเชื่อคำพูดของไอ้ฆาตกรอย่างมึงหรอก” (ถ้ามึงอยากคิดแบบนั้นก็ตามใจ จะโกรธจะแค้นกูยังไงก็ได้ แต่อย่าลืมว่าเรนนี่ไม่เ กี่ยว)