จากคุก...สู่การล้างแค้น นิยาย & เรื่องราว

ลั่วชิงยวนตอบ หลังจากได้ยินเช่นนี้ สตรีชุดแดงยิ่งคลุ้มคลั่ง แววตาของนางแดงฉานและกรีดร้องว่า “มันตายแล้ว ข้าจะไปแก้แค้นกับผู้ใดกัน มันทรมานข้ามาห้าปี แล้วข้าจะไปทวงความแค้นจากผู้ใด” สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลกนี้ก็คือ ยามที่คนผู้หนึ่งหนีออกมาจากการคุมขังได้เพื่อมาแก้แค้น แต่ศัตรูกลับตายไปแล้ว

"การแก้แค้นมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นจริงหรือเปล่า" "คุณพ่อ" แพทริคหันหลังมามองตามเสียงของคนเป็นพ่อที่พึ่งเดินเข้ามา

“ข้าไม่เคยถามเหตุผลที่เขาจะฆ่าท่านเลยในตอนนั้น ข้าตอนที่เป็นอิ่นหลงหน้ามืดตามัวจริง ๆ สมแล้วที่ต้องตายเช่นนั้น” “ซูเม่ย…ไม่มีผู้ใดสมควรตายเพราะความรักและความเชื่อใจ ไม่ถูกต้องและไม่ยุติธรรมอย่างยิ่งที่คนเช่นอิ่นหลงต้องมาตายเพราะความเห็นแก่ตัวของคนเพียงคนเดียว ข้ายังยื นยันว่าที่เจ้าตามล้างแค้นเขา ข้าเข้าใจหมดแล้วและคิดว่าเจ้าทำถูกต้องในส่วนของเจ้าแล้ว”

ติงหรูอี้ทั้งเคียดแค้น ทั้งมึนงงสับสน พยายามดิ้นรนขัดขืนล้วนไม่เป็นผล เหลียวมองรอบกายไร้ทางออก ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้เลย ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง แม่ พี่ใหญ่ แต่อย่าเพิ่งดีใจไปว่าติดคุกเพียง 10 ปี นรกที่แท้จริงมันเริ่มหลังจากนางถูกส่งไปยังคุกที่มีนักโทษหญิงอุกฉกร รจ์ที่สุด

คำพูดนั้นทำให้เขาหยุดชะงัก เขาหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา “คุณจะขังฉันไปถึงเมื่อไหร่?” “ขอร้อง...ปล่อยฉันกลับไปเถอะนะ คุณอย่าจมปลักกับความแค้นอีกอย่างมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่...ทำไมเราต้องมาโกรธเกลียดแก้แค้นกันด้วย"

เขาลุกมาจากเก้าอี้ที่นั่ง ถือถ้วยกาแฟมาด้วย พอหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกันกับหล่อนแล้ว ก็เอ่ยอย่างจริงจัง “พ่อแม่เราก็เป็นของเราแหละ วี ไม่ใช่คนอื่น มีพวกเขาให้พึ่งพาอาศัยก็ดีกว่าไม่มี...บางทีนะ มันก็อาจจะเป็นเรื่องจำเป็นของพวกเขา เราเป็นลูก ไม่มีหน้าที่ที่จะต้อง สืบสานความแค้น หรือคอยจับผิด”

ธีภพขมวดคิ้ว คำว่า ‘ชิงตัว’ ฟังดูเกินเลย แต่เขาไม่ขัด เขาแค่เงียบ และปล่อยให้เพื่อนพูดต่อ “ฉันไม่ได้ปล่อยเธอ” “ฉันพาเธอไปที่คลับ… กักขังเธอไว้… เพราะฉันต้องการแก้แค้นพ่อของเธอ ที่เคยทำลายครอบครัวฉัน จนพี่สาวกับแม่ของฉันต้องจบชีวิตลง”

เฟยเทียน “แค้นที่ทำล้างครอบครัว” หลิวหยาง “แค้นที่กวาดล้างสำนัก” ฮุ่ยหมิ่น “แค้นที่ฆ่าพี่น้องของพวกเรา” หลิวเฉิง “แค้นที่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง ถูกขายเป็นทาส” ฮุ่ยซือ

ที่เขาอยู่ได้มาจนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะความอยากล้างแค้นคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขา แต่ทว่าถึงเขาจะฆ่ามันเพื่อล้างแค้นให้พ่อกับแม่ได้สำเร็จ มือของเขาก็เปื้อนเลือดเกินไปที่จะหันกลับมารักตัวเองแล้ว ตัวเขาได้ทำตามสิ่งที่หวัง แต่เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขเลย ทำไมเขาจะไม่อยากใช้ชีวิ ตที่ธรรมดาเหมือนกับผู้เป็นพี่ชาย

กริชยกเอาฝ่ามือว่างเปล่าที่ยังพอเหลือไออุ่นจากการหนุนนอนของเธอมากำเก็บไว้ คุกเข่าอยู่ตรงหน้ารอคอยคำตอบของเธอทั้งที่ก็หวาดกลัวจับใจ เขาวางทุกอย่างลงแล้ว และยอมแพ้ให้กับความรักครั้งนี้ สิ่งใด ๆ ที่เคยเจ็บปวด สูญเสีย เขาจะก้าวผ่านเพื่อแลกกับการมีหญิงสาวอยู่ในอ้อมแขนไปตลอดชี วิต “ลืมอะไร ลืมว่าฉันกับพี่เมฆทำให้คุณติดคุก ลืมว่าคุณเข้ามาหลอกใช้ฉันเป็นเครื่องมือ ลืมว่าพี่ชายฉันตาย ลืมว่าย่าคุณเองก็ตายโดดเดี่ยวงั้นเหรอ” เมลานีตัวสั่นเทาไปหมดด้วยความอัดอั้น น้ำตาเป็นสายไหลรินผ่านร่องแก้ม