ชีวิตใหม่ภพนี้ ไม่ขอโง่อีกต่อไป Novels & Stories

“ข้าไม่รู้หรอกว่าจะชนะใจเจ้าได้หรือไม่ แต่เมื่อเยียน อ๋องซื่อจื่อปล่อยมือจากเจ้าครั้งนั้น ข้าทำได้แค่เฝ้าดูและรอเจ้าตัดสินใจออกมาเริ่มชีวิตใหม่ ดังนั้นคนใหม่ ๆ เจ้าก็ควรจะเปิดใจใช่หรือไม่” หยางหยู่เฟยไร้คำจะกล่าว เริ่มต้นใหม่เจอสิ่งใหม่ ๆ ก็จริง แต่คนเก่าพัวพันไม่เลิกเม ื่อไหร่นางจะได้เริ่มต้นใหม่เสียที นางไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร

“ครับ พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว เอาชีวิตพี่เป็นเดิมพันเลย” ———————

“มีอะไรต้องขอบคุณ เราเพื่อนกันนะ” “อื้มเพื่อนกัน รักพวกแกที่สุดเลย” การเริ่มต้นชีวิตใหม่ครั้งนี้ฉันจะทำให้ดีและจะไม่หวังพึ่งผู้ชายอีก จะได้ไม่เสียใจอีก

เธอเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวด “เจ้าต้องกลับไป เพื่อแก้ไขเรื่องราว” “ไม่ ชีวิตฉันในตอนนี้ดีอยู่แล้ว” แม้จะรับรู้ได้แล้วว่ามู่เจียอีคือตัวเธอในภพโบราณ แต่ก็ไม่อยากกลับไปเจอหน้าคนที่ทำเรื่องเลวร้ายกับเธออีกแล้ว

วันงานเลี้ยงฉลองครบเดือนลูกของเพื่อนสนิท ฟู่จิ่งเซินผู้เป็นสามีมอบคฤหาสน์ให้เธอหนึ่งหลัง ฉันนึกว่าเขาหยิบของขวัญมาผิด ทว่าเขากลับมีสีหน้าเรียบเฉย “ลูกของหนิงหนิงเป็นลูกของผม คฤหาสน์นั่นคือรางวัลของเธอ” ฉันรู้สึกหนาวเยือกราวกับร่วงหล่นลงในธารน้ำแข็ง เอ่ยถามออกไปอย่างไม่ยินยอม “เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ “มันสำคัญด้วยเหรอ” “ต่อไปคุณก็ยังเป็นคุณนายฟู่ มีเงินมีเวลาว่าง ได้เป็นแม่คนแบบไม่ต้องเจ็บตัว ไม่ดีหรือไง” แต่เขาไม่รู้เลยว่า เขามีภาวะไม่มีตัวอสุจิขั้นรุนแรง คนที่มีลูกไม่ได้ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเขาต่างหาก

“มินตาขอคุณแหม่มแล้วนะว่าอย่าเอาเรื่อง คำขอนั่นใครจะกล้าละเลยได้จริงไหม” “ผมได้แต่หวังว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ คงจะยังไม่สายเกินไปสำหรับผมเอง” “ไม่เคยมีคำว่าสาย หากรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่”

“ ไม่นะ ฉันกับลูกเราจะไม่พรากจากกัน คุณธมกานต์คุณจะทำแบบนี้ทำไมอีก คุณกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่ของคุณ ส่วนฉันกับลูกเรามีที่ของเราแล้ว อย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่านี้เลยนะคะ ฉันขอร้อง”

ต้องขอบคุณหนังสือเล่มนั้นที่ทำให้สวี่ซือเหยาได้พบความจริง ไม่อย่างนั้นการกลับมาครั้งนี้อาจเดินหมากพลาดอีกครั้ง ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้นางได้ย้อนกลับมาในโลกใบนี้ แต่ต่อไปนี้นางจะไม่ได้เดินตามเส้นเรื่องของหนังสือเรื่องนั้นอีกเด็ดขาด ใครจะเป็นตัวประกอบก็เป็นไปแต่นางจะใช้ช ีวิตในชาตินี้ให้ดี นางลูบท้องของนางอย่างเฝ้าหวังว่าลูกน้อยของนางจะกลับมาเกิดกับนางอีกครั้ง

“อะ…อี้….อี้จง!! ข้าคงไม่มีโอกาสได้กลับไปหานางแล้ว ฝากบอกนางด้วย ว่าที่ผ่านมาเป็นข้าที่โง่งม จมอยู่กับความแค้นและความเข้าใจผิด ทำให้พลาดช่วงเวลาอันงดงามที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันกับนาง ขอให้นางใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข อ๊อก!!!” แม่ทัพใหญ่ที่เคยองอาจ บัดนี้ใบหน้าซีด ริม

“พวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วหรับ” “ได้โปรดให้อภัยพวกเราสักครั้งเถอะนะขอรับ” “พวกเราสัญญาว่าจะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”