ดั่งต้องมนตร์อสูร Novels & Stories

“ปล่อยฝัน” หญิงสาวยังไม่ทันก้าวออกไปถึงประตูชายหนุ่มก็ดึงแขนกระชากเธอมาไว้ในอ้อมกอดพร้อมส่งสายตาอันโหดเหี้ยมเป็นการบอกให้รู้ว่าว่าเธอนั้นไม่มีจะกินแล้วก็อย่ามาอวดดีกับเขา

ที่ปรี่ไหลหลั่งราวก๊อกน้ำแตก “โอ้...honey my honey อย่าทิ้งกันสิ” ด้วยตัวเขาเองก็ทานทนกับไฟพิศวาสซึ่งโอบล้อมรอบกายไม่ไหว เมื่อมธุรสวอนขอ ก็เลยเร่งรุดจัดให้ตามความต้องการ สองแขนแกร่งกดกระชับกอดรัดร่างอรชรสนิทแนบชิดจนแทบเป็นกายเดียวกัน สะบัดความแข็งแกร่งถาโถมดำดิ่งในเพลิงเสน ่หาอย่างหนักหน่วงดุดันพาสองกายลอยละล่องไปอย่างสายลมพานพบกับความสุขที่ใฝ่ฝันหา

เสียงลมหายใจยืดยาว ฝุ่นควัน กลิ่นควันเทียนและเลือดยังคงคละไปด้วยเสียงคำรามเรียบเฉยของโลกชั้นใน อำนาจ ความกลัว และความโลภกำลังก่อตัว คืนนี้เป็นเพียงบทเปิด บทถัดไปจะเขียนด้วยโลหิตและการทรยศที่ยังไม่อาจรู้ใจได้ ทว่าหาได้รู้ไม่...ว่าผู้หญิงซึ่งร่างกายเกือบสิ้นหวัง ผู้นี้ คืออสูรที่ลุกขึ้นจากเถ้าถ่าน ผู้กลับมาจากขุมนรกพร้อมไอแห่งความตาย ดังกุหลาบต้องพิษแผ่กลิ่นหายนะไปทั่วหล้า ‘ธิดาแห่งเนเมซิส’ ฉายาที่ครั้งหนึ่งเคยเขย่าทั้งทวีปยุโรปให้สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว!

“รถไฟเหาะน่ากลัวกว่าดอยที่นี่อีก น้องไม่เห็นว่ามันจะน่าหวาดเสียวตรงไหนเลย ดูสิ วิวก็ส๊วยสวย เพลินตาดีออก” “ไอ้การหันซ้ายหันขวา อยู่ไม่สุขของเราต่างหากที่กระตุ้นให้เวียนหัว ทางที่ดีหลับไปก่อนดีไหม” “กลางวันแสก ๆ ใครเขาจะหลับลงละพี่หนึ่ง”

เสี่ยวเฮยก้มหน้าเอ่ย “พวกเจ้ามีพลังปราณมากกว่าสัตว์อสูรตัวอื่นแต่แรก ยังจะกลัวอันใดกัน”

ไซรัสหยิบก้อนทับทิมขึ้นโยนรับ ราวกับอัญมณีก้อนนั้นเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่าก้อนหนึ่ง “ฟังท่านพูดเรื่องดินแดนเร้นลับหลังแนวเขาสูงกับเขตแดนของมนุษย์ทีไร ก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้” อารีขยายความต่อให้ โดยไม่ต้องรอให้คนเป็นนายถาม “ไม่เหมือนมนุษย์พูดถึงเขตแดนของมนุษย์ ฟ ังเหมือนอสุรกายกำลังค่อนแคะมนุษย์มากกว่า”

ต้องมนตร์พนมมือเดินตรงเข้าไปจับที่แขนของมอร์ฟิน “งดเว้นจากการดื่มสุรา อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทและวิวาท” เธอพูดภาษาแปลกใส่มันไป “เธอโง่หรือเปล่าเนี่ย หลบไปเดี๋ยวมันก็ต่อยเธออีกคนหรอก”

อสูรดูดเลือดกรีดร้องเสียงดัง จากนั้นอสูรตัวใหณ่ขึ้นมากเป็นเท่าตัวและพุ่งเข้าหาภิกษุ จาร์เซอร์ยาดึงยันต์ออกมากและกระทืบเท้าพร้อมกับร่ายคาถา “อิง ครีม ครีม ขิม ขิม ขิชี ขิชี พุทนะเต ขิม ขิม ปัต!”

เขาแซวขึ้นมาหนึ่งประโยคว่า “หากเจ้าคิดจะเลี้ยงสัตว์อสูร ก็คงต้องไปประจบเอาใจฮองเฮาให้มากขึ้นหน่อยแล้ว มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่จะมีโอสถระดับสูงป้อนให้เจ้าได้อย่างมิขาดสาย!” “ในภายภาคหน้า เจ้ายังต้องรีบยกระดับวรยุทธ์ของตนเองให้เร็วที่สุดด้วย มิฉะนั้นหากระดับวร ยุทธ์ของเจ้ากร่างสูงเกินกว่าเจ้าไป เจ้าจะควบคุมมันมิได้โดยสิ้นเชิง!”

หลี่ซินหรานปาดน้ำตา "อยู่นิ่งๆ นะเพคะ หม่อมฉันมีโอสถที่ปรุงจากเลือดหัวใจอสูร มันจะช่วยฟื้นฟูพลังของท่าน"