ดั่งเล่ห์มายา Novelas e Histórias

ถ้ารักแล้วต้องเจ็บแบบภัทรวนันต์ ฉันไม่เอาด้วยหรอก สู้รักตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ ภัทรวนันต์คงเจ็บมากสินะ เพราะเล่ห์มารร้ายอย่างชญาณิศาทำให้เขาตัดสินเธอผิดๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า กลายร่างเป็นซาตานทำร้ายคนที่รักได้ถึงขนาดนี้ ถ้าเขาหาเธอไม่เจอ เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองอีกเลย... ต อนพิเศษ

อดิศรแสยะยิ้มชำเลืองมองข้างตัว “เสือยังไงก็เป็นเสือ แต่หมาอย่างมึงต่อให้ถูกจับดัดสันดานก็ยังเป็นหมาอยู่วันยังค่ำ ไม่เคยสำนึกแถมช่วยคนชั่วก่อความเลวร้ายไม่หยุด” บรรณกระแทกเสียงใส่ เตรียมลั่นไกจุดตายของศัตรู

เรื่องราวในอดีตมันไม่จบลงแค่นี้หรอก คิมหันต์ไม่เล่นด้วยเขาจะไปแคร์อะไร หันมาเล่นกับผู้หญิงของมันแทนนี่แหละ ดูสิว่าจะทำให้มันถึงกับอกแตกตายได้หรือเปล่า แววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว มองมาที่พัชสิกาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาที่ศีรษะ ใบหน้าของเธอช่างดูอ่อนหวาน สวย ขาว น่ารักถูกใจ เขามากจริงๆ ขณะเดียวกันแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ก็จับจ้องไปที่ตัวจักรพรรดิเช่นกัน

เพล้ง ถ้วยสุราในมือหมิงอ๋องถูกปาอัดกำแพงจนแตกกระจาย พระพักตร์หล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยโทสะ “สวะ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ ปล่อยให้มันทิ้งเบาะแสไว้ได้อย่างไร” พระองค์ผุดลุกขึ้นยืน เดินวนเวียนไปมาด้วยความร้อนรน “ในกระดาษแผ่นนั้นต้องมีข้อมูลที่เชื่อมโยงถึงฐานผลิตอาวุธที่ห ุบเขาทางเหนือเป็นแน่ หลิ่วเฉินเป็นสุนัขดมกลิ่นที่เก่งกาจ มันต้องตามรอยไปถึงที่นั่นในไม่ช้า”

น้องแม็กซ์เอ่ยเอาใจผู้เป็นพ่อ “คนเจ้าเล่ห์หลอกลูกก็เป็น” “ก็เพราะรักไงครับจึงต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม” บอกภรรยาดวงตาพราวพราย พราวแสงแขจึงทุบต้นแขนสามีอย่างขัดเขินเมื่อรู้ความหมายในแววตานั้นดี

เดรสเกาอกกำมะหยี่ที่ขับผิวเนียนละเอียดสั้นเหนือเข่ารับกับต้นขาเรียวสวยพร้อมกลิ่นน้ำหอมที่ให้อารามณ์หรูหราแต่เซ็กซี่อย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเธอทำเอาทุกสายตาที่อยู่รอบบริเวณแทบละสายตาไม่ได้ “สวัสดีค่ะพี่ดาด้า” “ไม่สบายหายดีรึยังจ้ะ” ดาด้าถามไถ่ลูกน้องด้วยความเป็นห่วงแต ่อีกใจก็อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใจแทบบขาด ติดเสียแต่ว่าไม่ได้มีแค่เธอกับพิพิมในบริเวณนี้

ลมพัดโชยมามือบางก็กอดตนเองเอาไว้แต่พสุธาจับมือเธอออกแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะ “เขาบอกหนาวเนื้อให้ห่มเนื้อ” เสียงกระเส่าบอกพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนก้มหน้าลงสูดดมความหอมของดอกบัวคู่งามก่อนจะเคล้าคลึงไปมา ร่างบางที่ไม่เคยให้ผู้ใดแตะต้องกายมาก่อนครางเสียงแผ่ว มวนช่อง ท้องไปหมดปลายเท้าจิกเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ปริมาเตือนสติ ความเยือกเย็นของเธอสามารถสยบอติมาได้ประดุจดังสุภาษิตที่ว่าน้ำร้อนปลาเป็นน้ำเย็นปลาตาย ถ้าจะเปรียบไปตอนนี้ปริมาคือน้ำเย็นส่วนอติมาคือน้ำร้อน เพราะฉะนั้นคนที่ร้อนรุ่มก็คืออติมานั่นเอง

ธาดาย้อน คำตอบของเขาทำให้พิชชาร้องกรี๊ด ตอนนี้เธอสติแตกแล้วจริงๆ “หยุด” พิมาลาส่งเสียงห้ามพร้อมกับเอาหนังสือเล่มใหญ่กระแทกบนโต๊ะเสียงดัง พิชชาหยุดเหมือนปิดสวิทซ์

ชลธิชาถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และไม่ละสายตาจากชุดสวยที่ดูจะบางเบาเกินกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนธรรมดา “ก็...แก๊งเดิมๆ ของญาดานั่นแหละค่า มี อเลสเซีย เครียรา แล้วก็มาติน่าไงค่ะ...” เมญาดาพยายามร่ายชื่อเพื่อนออกมาให้ครบถ้วน ราวกับท่องมนต์สะกด และภาวนาใ นใจอย่างร้อนรนให้เพื่อนๆ ของเธอมาถึงเสียที