Novel & Cerita ตั้งครรภ์

จะเป็นอย่างไรถ้าโอเมก้าที่เกิดมาดันมีโซลเมท 2 คน คิมจูฮันคือคนกลางที่ไม่มีสิทธิ์เลือกใครทั้งสิ้น ภายใต้ระยะห่างแค่ 12 เซนนั้น ทั้งหัวใจและร่างกายกลับถูกครอบครองจากคนทั้งสองคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เฮียคะ....อย่านะอื้อ....เนียอายค่ะ" ดาเนียยกมือปิดหน้าเพราะขาของเธอกำลังถูกแยกกว้าง "เนียเองก็ทั้งสวยและเซ็กซี่" เสียงทุ้มนุ่มกล่าว ตวัดส่งนัยน์ตาพราวระยับมาให้ ร่างแกร่งนอนคว่ำหน้าลงให้แผงอกชิดวางแนบกับพื้นเตียงเพื่อทำให้คนตรงหน้าสุขสมจนถึงสวรรค์ให้มากที่สุด ใบหน้าคมบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะเจ็บแปลบที่บาดแผล แต่เพราะความต้องการหลอมรวมกับดาเนียนั้นมีมากกว่า ความเจ็บที่ทวีคูณเข้ามาก็เป็นเพียงฝุ่นละอองที่พัดผ่านไป

ความเจ้าชู้​และความเห็นแก่ตัวทำให้เขานั้นได้เสีย​สิ่งที่มีค่ามากที่สุดใน​ชีวิต​ และกว่าเขานั้นจะคิดได้ทุกอย่างมันก็สายไปเสียแล้ว​ ในวันนั้นวันที่รมิตาได้มาบอกว่ากำ​ลัง​ตั้งท้อง​ เขาเลือกที่จะ​ปฏิเสธ​เธอกับลูก​ในท้อง​ เหตุ​ผลเพียงเพราะ​ไม่อยากเสียแฟนสาวไป​ และเรื่อง​ไม่จบง่ายๆถ้าทางฝั่งแฟนสาวรู้เรื่อง​นี้​ ชายหนุ่ม​ยื่นข้อเสนอ​ให้กับรมิตาว่า​ จะขอส่งเสีย​เลี้ยง​ดูเธอกับลูก​ เธอรู้สึก​เสียใจเป็นอย่างมากที่รู้ตัวว่าโดนหลอก​ ชายหนุ่ม​คนที่เคยบอกว่ารักเธอแท้จริง​แล้วเขามีคนรักอยู่แล้ว​ และยังมาบอกอีกว่าแค่รักสนุก​ ไม่ได้​คิดอะไร​ ถึงแม้ว่าเขาจะแสดงความรับผิดชอบ​โดยการจะส่งเสียเลี้ยงดู​ แต่เธอมีศักดิ์ศรี​มากพอจึงเลือกปฏิเสธ​ข้อเสนอ​แล้วเลือกเดินออกจากชีวิต​ผู้ชาย​ที่เห็นแก่ตัว​ ตั้งแต่​นั้นชีวิต​ของเธอก็ได้เปลี่ยน​ไป​​ จากที่เป็นนักศึกษา​เรียนดี​ได้รับทุนการศึกษา​จากทางมหาวิทยาลัย​ ชีวิต​ของเธอคือเรียนหนังสือ​แล้วทำงานส่งตัวเองเรียนเพราะทางบ้านค่อนข้าง​ยากจน​ จากเดิมที่เคยลำบากอยู่แล้วตอนนี้​ยิ่งลำบากขึ้นไปอีกเพราะ​ยังมีอีกชีวิต​หนึ่ง​ที่ต้องดูแล​

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

สามปีก่อน เขาหายไปจากชีวิตพร้อมใบหย่า ทิ้งให้เธอต้องเผชิญโลกกว้างเพียงลำพังพร้อมสายเลือดของเขาที่เขาไม่มีวันได้รู้ ​วันนี้ 'คีริน' อดีตสามีกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะท่านประธานผู้ทรงอิทธิพล แต่ในสายตาของเขา 'มัทนา' กลายเป็นผู้หญิงแพศยาที่แต่งงานใหม่กับศัตรูคู่อาฆาตทางธุรกิจของเขาอย่าง 'ธันวา' ​ความโกรธแค้นและทิฐิทำให้เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมล่อลวงเธอด้วยสัญญาจ้างงานฉบับหนึ่ง ดึงเธอเข้าสู่กรงขังในฐานะพนักงานใต้บังคับบัญชา ปล่อยให้เธอถูกตราหน้าว่าเป็นเด็กเส้น และเผชิญกับการกลั่นแกล้งสารพัดเพื่อลงโทษที่เธอกล้าทรยศเขา! ​เธอต้องทนก้มหน้าทำงานเพื่อเงินส่งเสียลูกชาย โดยไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่เธอเจ็บปวด หัวใจของเขากลับร้าวรานยิ่งกว่า... ​"หย่ากันแล้ว ฉันจะอยู่กับใครมันก็เรื่องของฉัน!" "งั้นก็จำใส่หัวไว้มัทนา... ว่าตราบใดที่สัญญายังไม่หมด ตัวเธอเป็นของฉัน!"

“เสี่ย!” เพียงขวัญสะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกกระชากแขนอย่างแรง ร่างบางหันมาเผชิญหน้ากับเขา มือหนาดึงหน้ากากอนามัยออก แล้วขว้างมันไปให้พ้นทาง ริมฝีปากสีคล้ำประกบลงมาบนกลีบปากสีชมพูเต็มอิ่มอย่างแรง ศิระรู้ดีว่าริมฝีปากแสนหวานยั่วยวนนี้ มีเพียงลิปมันเคลือบไว้บางๆเท่านั้น เขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์แตะต้องมัน แม้เจ้าของจะไม่เต็มใจก็ตาม “ดีใจจนน้ำตาไหลเลยสินะ แค่นี้แหละเพียง สำหรับเมียอย่างคุณ ได้แค่นี้ก็มากเกินไปแล้ว” พูดเมื่อถอนปากออก ปลายจมูกโด่งสวยยังคลอเคลียอยู่กับจมูกเล็กเชิดรั้น เพราะศิระยังยึดท้ายทอยเธอเอาไว้ “ฉันเกลียดคุณ!” “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เกลียดแล้วไง มีปัญญาไปจากผมไหมล่ะ ฮ่า ๆ ๆ” พูดจบศิระก็หัวเราะใส่หน้าเพียงขวัญ แม้หัวใจจะรู้สึกตรงกันข้ามก็ตาม เจ็บทุกครั้งที่ได้ยินคำว่าเกลียด “ปล่อย!”

“คืนเดียว” ที่แสนเร่าร้อนกับคนแปลกหน้า นำมาสู่ “สองขีด” ที่ไม่ได้ตั้งใจ ‘นลิน’ ตัดสินใจจะเป็นซิงเกิลมัมสุดสตรอง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อสูตินรีแพทย์ที่เธอต้องฝากครรภ์ด้วย... คือ ‘นายแพทย์ภาคิน’ ผู้ชายคนนั้น และเป็น “พ่อของลูก” ในท้องเธอ! "ฉันเกลียดหมอ และไม่อยากเป็นเมียหมอ!" "เสียใจครับ...แต่ผมเป็นทั้งหมอและพ่อของลูก คุณหนีผมไม่พ้นหรอก"

“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย “ครับคุณยักษ์” “พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง “ครับคุณยักษ์” “อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย” “แม่เธอบอกถึงแล้วครับ” หึหึ “เดี๋ยวก็รู้ว่าถึงไม่ถึง ตอนนี้มึงพาขึ้นมาหากูก่อน กูอยากทดสอบเด็กใหม่” “ครับคุณยักษ์” คนหน้าตึงคิ้วดกหนา ดวงตาสีทมิฬ จมูกโด่งเป็นสันตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ใบหน้าดุดันแต่โคตรเถื่อนได้ใจสาวๆ ที่พบเห็นสุดๆ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือไว้แล้วคว้าซองบุหรี่มาจับไว้แทน

เขา "สัญญาบ้าบออะไร ใครอยากรับก็รับไปสิ" ฉัน "อดทนอีกนิด เดียวก็ถึงวันที่เราหลุดพ้น" เมื่อฉันเจ็บ ฉันจะทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าร้อยเท่าพันเท่า ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ไสหัวไป

"ถ้าป่วยก็รีบหาย อย่าเพิ่งตายละมีลูกให้ฉันก่อนแล้วค่อยตาย!!" "เมื่อการแต่งงานที่ไร้รัก กลายเป็นจุดเริ่มต้นของไฟเสน่หาที่ลุกลามจนยากจะดับ..." ‘วารีรินทร์’ ถูกคลุมถุงชนแต่งงานกับเจ้าของธนาคารผู้เย็นชา ‘ราชันย์ อัครเวทิน’ ผู้ชายที่ไม่เคยต้องการเธอ แต่เมื่อเธอก้าวเข้ามาในชีวิตเขาอย่างเต็มตัว รอยยิ้มเล็กๆ กลับทำให้ใจที่แข็งดั่งหินค่อยๆ สั่นไหว ความผูกพันที่เริ่มต้นจากความจำยอม กลับกลายเป็นความหลงใหลชนิดถอนตัวไม่ขึ้น แต่เมื่อความรักเพิ่งเบ่งบาน ความลับ ความแค้น และศัตรูในเงามืดก็พร้อมจะพรากทุกอย่างไปจากพวกเขา...