ตั้งครรภ์

"ในเมื่อฉันเป็นภรรยาที่คุณไม่ได้รัก คุณก็ไม่น่าจะเก็บใบทะเบียนสมรสนั้นไว้เลย ปล่อยให้ฉันได้ไปตามทางของฉันเถอะ" "รู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้รักคุณ" "อย่าบอกนะคะว่าคุณเก่งขนาดที่จะรักผู้หญิงได้พร้อมกันถึงสองคน" "ตอนนี้ผมมีแค่คุณคนเดียว" ดูน่าภูมิใจมากเลยที่ได้ยินประโยคนี้จากสามีของตัวเอง แต่ทำไมมันยิ่งทำให้ความรู้สึกของคนที่ฟังอยู่ดูแย่ลงไปอีก "คุณอภัยให้ผมได้ไหม เรื่องที่ผ่านมาผมไม่สามารถจะกลับไปแก้ไขมันได้ เพราะมันเกิดขึ้นก่อนที่เราจะรู้จักกัน แต่นับต่อจากนี้ไป ผมสาบานด้วยเกียรติที่ผมมีอยู่ จะรักและดูแลคุณกับลูก จนกว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีลมหายใจอีก" "ฉันขอดูก่อนแล้วกัน" เขาทำให้เธอเสียใจมานับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่รู้จักกัน เธอก็เริ่มรู้จักคำว่าเสียใจ เจ็บใจ น้อยใจ ซึ่งอีกฝ่ายไม่เคยรับรู้เลย จนแม่คนหนึ่งต้องแกล้งทำเป็นว่าแท้งลูก เพื่อที่จะได้ไปจากชีวิตคู่อันล้มเหลวในครั้งนี้ "ผมจะรอวันนั้น แต่คุณช่วยอยู่ข้างๆ ผมได้ไหม อย่าพาลูกไปไกลจากผมเลย"

คำโปรย ความรักที่ซ่อนไปด้วยเล่ห์กลของชายคนรัก ทำเอาเธอ ใบฟาง น้ำตานองหน้าด้วยความแค้น และเขา ปางภู ที่เป็นผู้กระทำ โดยแฟนหนุ่มขายเธอให้กับเขาเพราะติดหนี้พนัน เธอจึงเป็นเหมือนเหยื่อ ของความใคร่ หรือว่าความรักแท้ที่เขาแอบรักมานาน

เธอเดินออกจากชีวิตเขาพร้อมลูกในครรภ์ บ่วงพิศวาส ที่มัดเขาและเธอให้แนบแน่น .......... “ลูกของเราน่ารักมากเลย ผมดีใจที่เรามีลูกด้วยกัน” เขายิ้มหวาน หอมแก้มคนกำลังตะลึง “ใครลูกคุณ ชมพู่ลูกแหวนคนเดียวต่างหาก” เธอค้าน หน้าแดงระเรื่อ “แล้วไม่ต้องมาหอม มากอด ปล่อยเลยนะ ปล่อย เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกอย่างแหวนก็มีสามีใหม่แล้วด้วย คนนั้นก็คือพ่อของชมพู่” เธอหวังว่าเขาเชื่อ และปล่อยตนเป็นอิสระ ไม่ใช่ตามคาดคิดน่ะสิ พริษฐ์ยิ้ม นัยน์ตาเปล่งประกาย “ไหนบอกว่าเป็นลูกคุณคนเดียว แล้วสามีใหม่มาได้ไงล่ะครับ” เขายิ้ม ขณะถาม “ก็ลูกของแหวนกับสามีใหม่ไงคะ เขาดีกับแหวนมากๆ ด้วย” เป็นคำตอบที่พยายามปั้นหน้าเป็นปกติ ไม่ให้เขาจับพิรุธได้ “แต่ผมไม่คิดว่าคุณมีสามีใหม่นะ คุณมีสามีคนเดียว คือผมต่างหากล่ะ” “ใครบอกคุณมิทราบ เราไม่ได้เจอกันห้าปีนะ คุณมารู้ดีเรื่องของแหวนได้ยังไง แหวนมีสามีใหม่แล้ว แหวนรักสามีคนนี้มากๆ และเขาเป็นพ่อของชมพู่ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับแหวนนะ”

หลังจากวันนั้นผ่านไป 5 ปี เจอกันอีกครั้ง เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว และเจ้าตัวเล็กที่หน้าตาคล้ายเขาตอนเป็นเด็กยังกับพิมพ์เดียวกันไม่ผิดเพี้ยน การตามหาความจริงจึงเกิดขึ้น

สองมือเล็กโอบกอดร่างของชายหนุ่มผู้เป็นสามีจากทางด้านหลังด้วยความรักใคร่ ทว่านางกลับได้รับเพียงแผ่นหลังแสนเย็นเฉียบจากเขาเท่านั้น อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่นางเฝ้าคะนึงหานับตั้งแต่ได้เป็นฮูหยินของเขา ช่างน่าเศร้าที่นางไม่เคยได้รับจากเขาแม้สักคราเดียว จนกระทั่งวันหนึ่งได้รู้ความจริงบางเรื่องเข้า ถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดสามีของตนถึงได้มีท่าทีเย็นชาเช่นนี้ เมื่อความรักของนางไม่อาจฉุดรั้งเขาไว้ได้อีก คงถึงเวลาที่นางต้องปล่อยมือและจากเขาไปพร้อมกับลูกน้อยในครรภ์

จากหนึ่งในเด็กเลี้ยง สู่คุณชายบ้านอัครพิเสธ เพื่อขึ้้นเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของคุณป๋า

“เมื่อคืนฉันเมามากจึงขาดสติยับยั้งชั่งใจ ฉันก็เลยทำแบบนั้นกับเธอไป”

เว่ยหวั่น หญิงสาวที่พลาดมีสัมพันธ์กับผู้ชายที่ไม่รู้จักจนถูกถอนหมั้น เธอต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่น สามปีผ่านไปจึงหอบลูกชายตัวน้อยกลับมาอาศัยอยู่เมืองเดิม และได้งานใหม่เป็นเลขาของท่านประธาน

"ใบข้าว" นักศึกษาสาววัยใสที่ชีวิตต้องพลิกผันเมื่อตกเป็นเป้าหมายในเกมแก้แค้นของ "เจเค" (ลูเซีย) มาเฟียหนุ่มผู้เย็นชาและเลือดเย็น เจเคมีความแค้นฝังใจกับแม่แท้ๆ ของตนที่ทิ้งเขาไปและกลายมาเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายของใบข้าว เขาจึงเข้าหาใบข้าวเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือระบายความแค้นและข้อต่อรองกับครอบครัว โดยบีบบังคับให้เธอตกเป็นของเขาและตั้งท้องลูกให้ ทว่าความไร้เดียงสาและความดีของใบข้าวกลับค่อยๆ ทลายกำแพงหัวใจอันด้านชาของเจเค เปลี่ยนความแค้นให้กลายเป็นความรักและความหวงแหนโดยไม่รู้ตัว แต่ความสุขมักมาพร้อมบททดสอบ เมื่อความขัดแย้งในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายจนใบข้าวต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องลูกแฝดในครรภ์จากเงื้อมมือของแม่เลี้ยง เหตุการณ์เฉียดตายทำให้เจเคสำนึกผิดและรู้ใจตัวเอง เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตภรรยาและลูก แม้ต้องรอคอยปาฏิหาริย์ให้เธอฟื้นคืนสติและกลับมารักเขาอีกครั้ง บทสรุปของความรักที่เริ่มต้นด้วย "แผนร้าย" จะจบลงอย่างไร เมื่อหัวใจของมาเฟียร้ายยอมสยบให้ยัยเมียเด็กเพียงผู้เดียว

"พี่ครามหยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!!!" "อะไรคนยิ่งรีบๆอยู่" "พี่จะไปไหนอ่ะ" "พี่จะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา" "เกี่ยวสิทำไมจะไม่เกี่ยวเพราะสวยเป็นว่าที่คู่หมั้นของพี่" "แค่ว่าที่คู่หมั้นแต่ยังไม่ได้หมั้นเพราะฉะนั้นถือว่าเราสองคนยังไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน" "หึ คอยดูเถอะสวยจะทำให้พี่หมั้นกับสวยให้ได้ไม่เชื่อก็คอยดู" "ฝันอยู่เหรอครับ หึ รอชาติหน้าละกันนะ" "ไม่ต้องชาติหน้าหรอกค่ะชาตินี้แล่ะ"