Novel & Cerita ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ในฐานะเกมเมอร์ตัวยง เธอรู้ดีว่าในเกมแนวทะลุมิติหรือย้อนอดีตแบบนี้ ตัวเอกมักจะต้องบังเอิญไปเจอสมุนไพรวิเศษพวกนี้เสมอๆ (ยิ่งเป็นนิยายของนักเขียนที่ชื่อprimพริมโรส โสม/เห็ดหลินและหวังเทียนซานนั้นไปทุกเรื่อง 555) "นี่มันเหมือนโควต้าสำหรับคนที่ทะลุมิติหรือย้อนเวลามาเลยนะ เนี่ย! สงสัยพระเจ้ากลัวฉันไม่มีแต้มต่อ"

ความเจ็บปวดบางอย่างบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ข้อสันนิษฐานบางอย่างที่หล่อนกำลังกลัว มันกับเริ่มชัดเจนขึ้นจากเหตุการณ์ครั้งนี้ จากประสบการณ์การอ่านนิยายมาตลอดชีวิต ในภพที่หล่อนจากมาก นอกจากพล็อตเรื่องทะลุมิติเข้าไปในนิยาย...อีกพล็อตที่ย้อนฮิตไม่ต่างกัน คือ 'พล็อตย้อนเวลา' แ ละนักเขียนบางคนยังชอบนำสองพล็อตที่ว่ามายำรวมกันไปอีก!

บทที่ 11: ห้องลับใต้ดินและกลยุทธ์สปาแห่งยุคโบราณ ยามห้าย (21.00 - 22.59 น.) ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนกิ่งไม้ลู่ล่ม

บ้านเรือนราวอยู่ในยุคโบราณ รถม้าเคลื่อนที่ผ่านไปทีละคัน ผู้คนสวมชุดโบราณเดินตามเส้นทางอย่างคึกคัก ไม่มียานพาหนะสมัยใหม่ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของโลกปัจจุบันที่นางจากมา นี่นางตายไปแล้วจริงหรือ “หลิงอัน… ” เสียงของเรียกนั้นดึงนางให้ได้สติ ซื่อหลันหันหน้ากลับไปมองสตรีข้างกายด้ วยดวงตาสั่นระริก ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ

“ยายลืมบอกบางอย่างไป กลับไปแล้ว ดื่มน้ำที่มีอยู่ในคฤหาสน์ของหนูในมิติ แล้วร่างกายจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม จำคำยายไว้” คุณยายพูดเพียงเท่านั้น เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง

เลื่อนกระดาษแผ่นนั้นไปกลางโต๊ะ นัยน์ตาฉายแววท้าทาย “การใช้เทคนิค ‘Tremblant’ เพื่อให้ส่วนยอดของเครื่องประดับสั่นไหวได้ตามจังหวะการเคลื่อนไหว จะช่วยให้ไพลินเหล่านี้ดูมีชีวิตเหมือนหยดน้ำที่กำลังเต้นระบำ และการลดขนาดหนามเตยลงจะช่วยให้แสงส่องผ่านอัญมณีได้มากขึ้น... คุณวิโรจน

เธอรีบกลับขึ้นรถทันที แม้จะนิ่งแค่ไหน ผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาตั้งมากมาย ครั้งนี้เธอยอมรับว่าเธอตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ เธอทดลองเรียกข้าวผัดเข้าออกอีกหลายครั้ง เธอลองเอาสิ่งของต่างๆรอบตัวที่พอจะหาได้ใส่เข้าไปปรากฎว่ามันเข้าไปได้และออกมาได้จริงๆตามที่เธอนึก เ มื่อถึงคอนโดเธอทบทวนคำพูดของคุณยายเจ้าของกำไล ที่บอกว่าเธอมีเวลาแค่สามวัน เธอจะต้องตายหรือทะลุมิติตามพล็อตนิยายที่เคยอ่าน แม้จะไม่มีเวลาว่างจนอ่านนิยายเหมือนคนทั่วไปแต่ก็ยังมีนิยายพวกนี้ติดห้องไว้

เธอแอบเอาของที่สะสมไว้ในมิติออกมา ระหว่างที่พี่สะใภ้กับพี่ชายไปส่งลูกค้าในหมู่บ้าน จัดเรียงจนเป็นระเบียบ ทุกอย่างเธอทำมันด้วยความตั้งใจ “ในมิติยังมีอีกอย่างละ1000ชิ้น ไม่น้อยแล้วก็ไม่มาก วันนี้ต้องทำเพิ่ม พี่ๆจะได้ไม่สงสัยว่าทำไมมีขนมขายทันตลอด”

เข้าสู่กลางคิมหันต์แล้ว เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่ชินอ๋องตามติดนางไม่ห่าง กงเล่อหยางเห็นเขาเป็นเพียงสหายเท่านั้น ยังมีอีกหนึ่งคนที่ช่วงนี้นางพบเขาอยู่บ่อยครั้ง คนผู้นั้นคือรัชทายาทไป๋หลง ยามไปตรวจบัญชีร้านค้า ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือความตั้งใจของเขา การทะลุมิติข องนางไม่ได้เหมือนนางเอกในนิยาย นางไม่ได้เฉลียวฉลาดขนาดนั้น แต่นางก็รู้วิธีเอาตัวรอดในสถานการณ์ต่างๆ เหล่าตัวละครเอกยามนี้ทุกคนเปลี่ยนไปมาก จนนางใจไม่ดีอยู่บ่อยครั้ง

และแล้วก็มีอะไรบางอย่างสอดเข้ามาแล้วโยกควง ลลิตากระตุกเฮือก ร่างกายสั่นเทิ้มอยู่ในเงามืดสลัว บิดร่างไปตามจังหวะโยก อะไรบางอย่างสอดคาอยู่และกระตุกตุบๆ เมื่อรูเสียวตอดรัด ในจังหวะที่เธอกระเด้งเอวหนีขึ้นจนสุด น้ำหวานอุ่นๆ ก็พุ่งกระฉูดสุดแรง พรวดด... พรวดด... “อา...” ร่างกายของลลิตาเบาหวิว ทิ้งตัวลงอย่างผ่อนคลายและหลับสนิท สบายที่สุดนับตั้งแต่หลงมิติมาอยู่ที่นี่เลย