ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 นิยาย & เรื่องราว

6 จากที่นั่นแล้วย้ายโรงเรียน ทั้งคู่เลยต้องห่างกัน วันเวลาพรากทั้งคู่ให้ต้องห่างกันหลายปี กลับมาเจอกันอีกทีตอนเธอนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนเขาเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกหัด ในโรงพยาบาลของรัฐที่เธอเข้ารับการรักษา

�ัยเกือบทุกคน นักศึกษาแพทย์หนุ่มหน้าตาดีคนนั้นอาศัยอยู่ที่นี่ บนชั้นห้าคนเดียว ตั้งแต่เข้าเรียนคณะแพทยศาสตร์ชั้นปีหนึ่ง เพิ่งจะพาแฟนเข้ามาอยู่ด้วยเป็นบางวันช่วงชั้นเรียนปีที่ 5-6 ก่อนจะเลิกรากันเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา จากนั้นก็ไม่เห็นแฟนสาวของเตชธรรมมาที่นี่อีกจน ถึงวันนี้

“อืมมม เอาเป็นว่า สมัยที่ฉันยังเรียนอยู่ในโรงเรียนแพทย์ ฉันจะต้องทำการผ่าตัดในชั้นเรียนทดลอง เพื่อเอาไตออกมาแช่สารละลายฟอร์มาลิน ก่อนส่งตรวจทางชีววิทยาจาก การตัดเย็บไม่ได้นานขนาดนั้นเมื่อฉันทำมัน” “นั่นบ่งบอกว่าอะไรหรอ?” “นั่นบ่งบอกว่า อาจเป็นไปได้ว่า…ไม่สิ ฉันแน่ใจเลยว่าหม อที่ผ่าตัดเธอ อาจไม่ได้มีใบอนุญาตทางการแพทย์ด้วยซ้ำ นายเคยได้ยินเรื่องตลาดมืดไหม? ประมาณนั้นแหล่ะ”

[มิติหลอมยาเปิดแล้ว] เสียงสะท้อนในห้องนั้นดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้ง เพราะตอนเข้ามามีเพียงเธอคนเดียว หากแต่ตอนนี้กลับมีเสียงที่ไม่รู้ที่มาดังขึ้น เธอทบทวนอีกครั้งแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในนิยายเรื่องหนึ่งในยุค 80 ที่มีชีวิตลำบากยากเข็ญ ต้องรักษาร้านสมุนไพรของแม่เอาไว้ด้วย ชีวิต พร้อมกับแผนที่จ้องทำลายเธอจากแม่เลี้ยง

ยังพอมีเวลา’ เมื่อได้ข้อมูลของคนที่เขาอยากเจอตัวแล้วนั้น 10 นาทีต่อมา นิสิตแพทย์ปี 4 หนุ่มนักเรียนแพทย์ดีกรีเดือนคณะแพทย์ การปรากฏตัวของภีมภพที่ตึกนวัตกรรมนั้นสร้างความแปลกใจให้กับสาวๆ ที่คลั่งไคล้เขาไม่น้อย

“รู้จักไหมฝ้าย คนนั้น “ หมอฝ้ายผู้กว้างขวางมองนักศึกษาแพทย์ปีหกต่างสถาบัน แล้วส่ายหน้า “ลุง ลุงจะจีบเด็กหรอไง “ หมอฝ้ายแซวเพื่อนสนิทที่เพิ่งมาจากภาคอีสาน หลังจากเรียนจบก็ไปต่อที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแถบนั้นมาหลายปี

คณะที่มีนักศึกษาเข้าเรียนน้อยมากที่สุด และคนเรียนจบน้อยที่สุดจากมหาวิทยาลัยนี้เลยก็ว่าได้ เข้าก็ยาก จบก็ยากสมชื่อ โลกกลมจริง ๆ เธอคิดว่าหมอซีแอลเป็นหมอไปแล้ว แต่ที่ไหนได้เขาก็เป็นนักเรียนแพทย์ปีสี่ แถมยังเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอเสียด้วย

สมดีถามเนื้อนวลขึ้นอีก “นวลยังไม่เคยเจอคุณญาเลยจ้ะ เธอยังไม่กลับมาเยี่ยมบ้านสักครั้ง” สุกัญญาเข้าไปเรียนพยาบาลที่กรุงเทพฯ ปีนี้เห็นว่าเป็นปีสุดท้ายแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเธอจะกลับบ้านตอนไหน ส่วนมากจะโทร. มาคุยกับพ่อและแม่เท่านั้น

หญิงสาวจากต่างยุคได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเป็นอยู่สมัยก่อน ที่ต้องเลือกทางเดินอย่างจำกัด หากต้องการเป็นบัณฑิตก็แทบจะไม่มีเวลาทำมาหากิน เพราะการสอบนั้นโหดหิน เพราะไม่ได้เจาะจงเรื่องที่จะออกสอบเหมือนระบบโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยเหมือนยุคที่เธอเคยอยู่ จึงต้องอ่านตำราให้มีความรู้

เขาลืมตามองสตรีที่อาศัยอยู่ในตรอกซิ่วสือ แต่กลับรู้เรื่องการรับใช้ผู้มีอำนาจ “ข้าเลือกได้หรือ คนที่มีความสามารถ ไม่เป็นเครื่องมือก็เป็นศัตรูได้เท่านั้นแหละ” อันเยว่ฉีรู้ดี นางเคยเป็นนักเรียนแพทย์ที่มีความสามารถมาก เรื่องพวกนี้นางพบเจอกับตัวมาตั้งเท่าไรแล้ว “เจ้ารู้เรื่องพ วกนั้นได้อย่างไร” เขาตั้งข้อสังเกต