Novel & Cerita หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ

ทว่าในช่วงเวลานั้นก็ไม่อาจหลุดพ้นสายตาของเหล่าทหารที่กำลังลอบมองท่านแม่ทัพและสตรีงามผู้นั้นด้วยความลุ้นระลึก ว่ากันตามตรง นางเป็นสตรีงามแต่เมื่อเป็นของของแม่ทัพหลีย่อมไม่กล้าแตะต้องผ หลังจากนั้นไม่นานจู่ ๆ บรรยากาศพลันเงียบสงบลง เหล่าทหารต่างทยอยออกไปจนหลงเลือนเพียงไม่ก ี่คนเท่านั้น มิหนำซ้ำยามที่ลมหนาวพัดผ่านมาก็เย็นสะท้านไปทั่วร่าง

มันเป็นเรื่องที่ทำให้เหม่ยหวาเศร้าใจที่สุดตั้งแต่เข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนแห่งนี้ นางถูกท่านแม่ทัพหยางผลักไสให้ออกไปจากจวน ด้วยเหตุผลกลัวว่าที่เจ้าสาวจะไม่พอใจหากมีนางอยู่ในจวน กลัวจะทำให้งานแต่งเป็นอันต้องล้มเลิก นั่นยิ่งทำให้เหม่ยหวารู้สึกแย่กับตัวท่านแม่ทัพหยางเข้าไป ใหญ่ นางเสียตัวให้เขาไปแล้วเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จึงไม่อาจคิดเป็นอย่างอื่นได้นอกจากว่านายท่านเบื่อแล้วโดนเฉดหัวทิ้ง

ผู้ที่เดินตามหลังแม่ทัพหยางก็รีบคารวะฮ่องเต้ ส่วนแม่ทัพเหวินกับทหารคนสนิทที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ในป่าช้าคืนนั้นถูกจับมัดมือไพล่หลังควบคุมตัวเข้ามาคุกเข่าด้วย

“ระ เรื่อง ในห้องนี้ มันเรื่องใหญ่นี่นา ไม่ใช่แค่มาเที่ยวจวนเสียหน่อย” แม่ทัพจินที่ถูกนางยั่วยวนจนทำกับนางถึงขั้นนี้แล้ว ไม่คิดจะถอยหลังอีก “เจ้าทำกับแม่ทัพอย่างข้าเช่นนี้แล้ว จะหลีกหนีไม่ได้” ใบหน้าสะสวยอ่อนวัยเงยขึ้นทำตาใส “ข้าทำอะไรท่านหรือ ”

บทที่24 ในวันพิธีแต่งงานหยางไท่จงขุ่นเคืองไม่น้อยที่หยางจื่อไม่ยอมให้สาวใช้ติดตามไปอยู่จวนแม่ทัพหลังแต่งงาน แต่ความขุ่นเคืองนั้นพลันหายไปทันทีที่สายที่ให้ไปตีสนิทกับบ่าวในจวนแม่ทัพซ่งแจ้งมาว่าหลังจากคืนเข้าหอ แม่ทัพซ่งไม่เคยออกมากจากเรือนของฮูหยินอีกเลย มีเพียงสั่งการให

เขาหว่านเสน่ห์ใส่นาง เยว่ซินแทบไม่เชื่อว่าบุรุษเย็นชาเช่นเขาจะทำอย่างนี้ได้ เยว่ซินบิดร่างแอ่นส่ายไปมา แม้แค่เขาดูดนิ้วของนางอย่างดูดดื่ม แต่มันก็มีพลังปลุกเร้านางเหลือเกิน นางครางออกมาเบาๆ ปากก็ร้องห้ามเขาด้วยเสียงกระเส่ายิ่งนัก “ ท่านแม่ทัพ อย่าทำข้า ปล่อยข้านะ อย่าน ะ อย่า ” ปากของนางร้องห้ามเขา แต่การดิ้นพล่านของร่างกายของนางกลับตรงกันข้าม ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มได้ใจ เขายกยิ้มอย่างเป็นต่อเขารู้ว่าเขาชนะนางแล้ว นางไม่มีทางหนีเขาได้พ้น

“ทุกคนถูกตัดหัวเสียบประจานที่ประตูเมืองขอรับ” แม่ทัพหนิงอันที่ได้ยินข่าวถึงกับเบือนหน้าหนีทันที จื่อหยวนเองก็ถึงกับดวงตาสั่นระริก แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา

เหล่าบ่าวรับใช้ที่ได้ยินเช่นนั้นจึงรีบช่วยกันพังประตูเข้าไปทันที ภาพตรงหน้าทำให้แม่ทัพจ้าวและฮูหยินใหญ่ถึงกับหน้าถอดสี โดยเฉพาะแม่ทัพจ้าวที่กัดฟันกรอดใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "นังสารเลว!!! วันนี้เป็นวันแต่งงานแต่เจ้ากลับพาชายอื่นมาร่วมรักกันถึงในจวนข้าเช่นนี้ ช่า งใจกล้าเทียมฟ้ายิ่งนัก นังแพศยา!!!"

"นี่ท่านทำอะไร ข้าบอกให้ท่านกลับบห้องมิใช่ให้ท่านมานอนบนเตียงเดียวกับข้า" "เจ้าบอกจะพักผ่อนก็พักสะสิ ที่นี่คือจวนของข้าและทุกที่ก็เป็นห้องของข้า เช่นนี้ก็จะนอนที่ตรงใดก็ได้" แม่ทัพพูดโดยไม่ได้สนใจหนิงเอ๋อ นางพยายามดิ้นออกจากผ้าห่มแต่ก็ถูกแม่ทัพใช้แขนกอดรัดนางไว้

ขัดท่านแม่ทัพไม่ได้ แถมมีเรื่องเล่าลือว่า นางคิดจะจับคู่หลานสาวผู้น้องท่านแม่ทัพ ให้เข้ามาเป็นฮูหยินน้อยของท่านแม่ทัพ เจ้าต้องทำใจเรื่องนี้นะ เพราะสมัยนี้การถือยศศักดิ์สำคัญมาก การจะรับฮูหยินเข้าจวนสักคนเรื่องชาติตระกูลสำคัญมาก " พระชายาจ้องตาชิงเอ๋อ "เจ้าต้องอดทนนะ คิดว่าเข้าจ วนแม่ทัพไปคงต้องมีเรื่องให้รับมือมาก"