Novel & Cerita ท่านกู้อย่าร้อนใจ ภรรยาแค่ไม่หวนกลับมาแล้ว

นึกเห็นใจก็แต่ท่านเขย ที่วันๆ เอาแต่เฝ้าจับโจรอยู่ในป่า นานๆ ครั้งถึงจะกลับจวน มาหาคุณชายน้อยสักหน รอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยมีบนใบหน้าหล่อเหลาก็จางหายไป เหลือเอาไว้เพียงแค่ความเย็นชา จิ่งอี๋ยังนึกหวั่นใจ ว่าสตรีใดหนอที่จะกล้าแต่งเข้ามา เป็นภรรยาคนใหม่ของท่านเขย ระห ว่างที่จิ่งอี๋กำลังคิดไปถึงเรื่องราวในอีกสองปีข้างหน้า เสียงของมารดาดังขึ้นมาเรียกสติของจิ่งอี๋ให้กลับคืน

“ไม่อยากรับงานก็ไม่ต้องรับ ฉันก็มาจ้างไปอย่างนั้นแหละ เพราะแค่ฉันกลับไปหาไมค์ ไม่มีทางที่เขาจะไม่ทิ้ง อีผู้หญิงคนนั้นแล้วรีบกลับมาหาฉันแน่ๆ” “คุณคิดเข้าข้างตัวเองมากไปหรือเปล่าครับ ภรรยาคุณอรรถ” เพียงใจยังไม่ทันพูดจบจบ ก็มีเสียงที่ทั้งเพียงใจและมาตาต่างคุ้นเคย ดังขึ้นมาหลังจ ากประตูที่ถูกเปิดออก

อารมณ์ไม่พอใจคลื่นใหญ่พลันลุกฮือขึ้นในใจ เหมือนสามีที่ไม่กลับเรือน กลับมาถึงแล้วในที่สุด เป็นความเดือดพล่านของภรรยาที่มีต่อสามี

คุณพิมพาเอ่ยอย่างกดดันที่ช่วยลูกไม่ได้ "คุณมันก็ทำได้แค่นี้ วันนี้ผมไม่กลับบ้านนะไม่ต้องตามด้วย เฮ้อ...ไม่ได้ดังใจทั้งแม่ทั้งลูก"

“ไม่ได้หรอกขอรับ เผอิญลูกชายข้าป่วยน่ะ ต้องรีบกลับ” “ลูก? ท่านมีภรรยาแล้วเหรอ?” “ป่ะ...เปล่าขอรับ ข้าแค่รักเขาเหมือนลูกแท้ๆเฉยๆ”

นตอนที่เขาเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บได้ไม่นาน ชาติที่แล้วของเขา ภรรยาของเขาตายไปในวันที่เขาบาดเจ็บกลับมา แต่การกลับมาครั้งนี้ของเขาภรรยาของเขาไม่ได้ตายจากเขาไปเพียงแต่นางบาดเจ็บเท่านั้น ท่านเทพที่พาเขามาส่งบอกกับเขาว่าดวงจิตของภรรยาของเขากำลังจะกลับมาและการกลับมาครั้งนี้ของ นาง นางจะนำพาให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

ว่าแล้วเอกอมรก็เดินขึ้นบนบ้านไป ปล่อยให้ภรรยานั่งทำหน้างงอยู่ที่เดิม “คุณกลับมาอธิบายให้ฉันเข้าใจเดี๋ยวนี้เลยนะ” เมื่อสามีไม่กลับมา เธอจึงเป็นฝ่ายเดินตามขึ้นไปเอง

"ต้องมีบ้างครับแม่ ไม่งั้นจะได้เมียกลับคืนมาเหรอ" "ได้คืนมาแล้วก็รักษาให้ดีๆล่ะ อย่าทำอะไรที่ไม่ให้เกียรติกันอีก" "ไม่แน่นอนครับ เรื่องนั้นแม่ไม่ต้องกังวล" "ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน"

เอิงเอยรีบกลับขึ้นมาในห้อง และร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจที่รู้ว่าเขามีภรรยาแล้ว “ฮึก ฮือ ทำไมไม่บอกกันตรงๆ หนูจะไม่ไปหาคุณอีกแล้ว” เสียใจแต่ก็มีศักดิ์ศรีจะไม่ยอมเข้าไปแทรกกลางเด็ดขาด

สิ่งที่รับรู้พาให้ความรู้สึกอ่อนโยนที่มีมากลับเลือนหายไปกับอากาศ คำพูดของเจ้าสาวตัวจริงคล้ายยังดังก้องในหู ‘ฮึก...พี่ภัทร..ฮือ พี่ภัทรจริงๆ ด้วย’ ร่างนุ่มนิ่มโถมเข้ากอดแนบชิด..ราวกับเตือนเขาว่า ‘เธอกลับมาแล้ว’