Novelas y relatos de บอดี้การ์ด

ว่าจบร่างสูงก็กระชับอ้อมกอดหมุนกายก้าวขายาว ๆ ออกจากห้องสวีตสุดหรูไปทันที แต่ก็มีเสียงทักท้วงดังขัดขึ้นมาอีกครั้ง “เฮ้ ~ แล้วนายจะรับผิดชอบยังไงที่ยำบอดี้การ์ดของฉันซะเละ” “ถือซะว่าฉันซ้อมมือก็แล้วกัน ครั้งหน้านายจะได้คัดเลือกบอดี้การ์ดมีคุณภาพมากกว่านี้มาดูแล”

ทีโอเอ่ย “ทะ...ทะไมคิดงั้นอ่ะ นายก็..ดูดีออก” “ถ้าผมไม่ได้เป็นบอดี้การ์ดของคุณหนู คุณหนูว่าผม...” “อะ..อะไรอ่ะ ผมอะไร??” “เปล่าครับ เดี๋ยวผมเอายามาให้นะครับ คุณหนูจะได้ไม่เจ็บขา”

บอดี้การ์ดหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ ฟอด! "น่ารักที่สุดเลย" ร่างเล็กชะโงกตัวหอมแก้มอีกฝ่ายอย่างเอาใจ เมื่อวันนี้เกิดมีวิญญาณป๋าสายเปย์เข้าสิงร่างบอดี้การ์ดของเธอ

EP45 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย 2 (กะตัญ) “ พี่คะ สรุปทำไมลูกสาวเราถึงได้บอดี้การ์ดเด็กสุดคะ” “ พี่ก็ไม่รู้สิครับ ลูกสาวหนูถูกใจบอดี้การ์ดคนนี้ แต่ก็ดีครับ เราเห็นไคเลอร์ตลอดดวลา เรารู้ว่าเขานิสัยเป็นยังไง แล้วเชื่อว่าดูแลลูกสาวเราได้” “ พูดเหมือนได้ลูกเขย เลยนะคะ นี่บอดี้การ์ดไม่ใ ช่เหรอคะ”

บอดี้การ์ดคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามากล่าวขึ้น “ค่อยยังชั่ว พาผมไปหาเธอ”

“แกเป็นใคร? คุณรัทเทอร์ฟอร์ดกำลังอยู่ระหว่างช่วงสำคัญ ใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา...อ๊าก!” บอดี้การ์ดถูกแซคคารีเตะร่วงลงพื้น เขาม้วนตัวเป็นลูกบอลในขณะที่คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด จนลุกขึ้นมาอีกไม่ได้

ลูเซียนอธิบาย เขาดูจริงจังกับเรื่องนี้มาก บอดี้การ์ด?ฉันจำเป็นต้องมีบอดี้การ์ดด้วยเหรอ?ความจริงฉันไม่เคยถูกดักทำร้ายหรอก” การมีบอดี้การ์ดเป็นของตัวเองดูจะเกินไปหน่อย ฉันรู้ว่าลูเซียน เอ็ดเวิร์ดและสมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ มีบอดี้การ์ดเป็นของตัวเอง บางคนมีคนติดตามตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน ขณะที่สมาชิกครอบครัวบางคนจะมีแค่ในโอกาสพิเศษ เช่น งานในที่สาธารณะ ลูเซียนเองก็มีกองทัพบอดี้การ์ดเมื่อเขาไปออกงาน แต่มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่รอบตัวเขาในชีวิตประจำวัน ตอนแม่ฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอก็มีทีมบอดี้การ์ดกลุ่มเล็กๆ ที่ลูเ

บอดี้การ์ดผมบลอนด์ตาสีฟ้าผู้ดุดันคว้าข้อมือของหม่าเจียเฉิงเอาไว้ก่อนบิดไปด้านหลัง แล้วกดหม่าเจียเฉิงลงกับพื้นอย่างแน่นหนา “โอ๊ย! แกเป็นใครวะ ไอ้สารเลวปล่อยฉันนะโว้ย!” หม่าเจียเฉิงร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด บอดี้การ์ดไม่แยแสหม่าเจียเฉิง แต่กลับมองไปทางหลี่โม่ด้วยรอยยิ้ม บาง "คุณหลี่ ผมเป็นบอดี้การ์ดที่คุณครัฟต์ส่งมาเพื่อดูแลความปลอดภัยของคุณตลอดงานครับ"

ถ้าเอาตัวคุณหนูฟีนด์มาได้ทุกอย่างก็จบ แต่ปัญหาคือบอดี้การ์ดคนนั้น เรื่องฝีมือนั้นเห็นหลายครั้งว่าเก่งกาจขนาดไหน ไหวพริบเป็นเลิศจนน่าเสียดายที่เจอตัวช้าเกินไป ขนาดมีสถานการณ์กระชั้นชิดหรือเกิดเรื่องกะทันหันก็ยังวางแผนเอาตัวรอดได้ด้วยความรวดเร็ว ท่าทางและแววตาที่เห็นก็บ อกได้คร่าวๆว่าเป็นคนไม่กลัวตายและไม่น่าจะกลัวอะไร เก่งมากบางทีก็มีชีวิตลำบากนะ

บอดี้การ์ดคนนั้นมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย เขาจ้องชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินกับบัตรประจำตัวของผมสลับกันอยู่นานพอสมควร "ขอดูบัตรประจำตัวของคุณหน่อย" บอดี้การ์ดคนนั้นพูดพลางยื่นมือขวาออกมา