บอดี้การ์ด Novels & Stories

ภารกิจหลักของพวกเขาเวลาตามนายน้อยไปงานเลี้ยงทุกครั้งก็คือป้องกันคนที่มีเจตนาไม่ดีต่อนายน้อย บอดี้การ์ดคนดัง อาจต้องมีรูปร่างสูง เพื่อสายตาจะได้มองไกล มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่อาจสูงที่สุดและมองเห็นได้ไกล ๆ เมื่อเขาตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ เหมือนว่าเขาจะมองเห็นนายหญิงของเขา

ฐานภพสั่งบอดี้การ์ด "ค่ะ..ครับ" บอดี้การ์ดกล่าวยิ้มๆ วันนี้ให้เตรียมเมนูเยอะ คงเพราะมีลูกสะใภ้มาอยู่ด้วยล่ะสิ เวลาต่อมา..

ไมเคิลผายมือแนะนำอย่างเป็นทางการ "บอดี้การ์ดมือหนึ่งของลุงเอง ลุงดึงตัวมาเพื่อช่วยดูแลความปลอดภัยและเป็นผู้ช่วยหนูป่านในการกอบกู้ฟาร์มโดยเฉพาะ... หมอนี่เก่งทั้งการตลาด การวางแผน แล้วก็ฝีมือต่อสู้ระดับพระกาฬเลยนะ" "บอดี้การ์ด?" ปอป่านทวนคำ เลิกคิ้วมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังย กกระเป๋าเดินทางใบหนักอึ้งของเธอโยนใส่ท้ายรถอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นแค่ปุยนุ่น คนบ้าอะไรหน้าตาหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นแค่บอดี้การ์ด แถมท่าทางเย่อหยิ่งจองหองนั่นอีก ไม่เห็นจะดูเหมือนลูกจ้างสักนิด

​อะไรบางอย่างมันเริ่มแสดงความรู้สึก สิงหากำลังพยายามสะกดมันลงไป ​“บอดี้การ์ด มีหน้าที่พิทักษ์ความปลอดภัยของนายจ้าง ฉะนั้นอะไรที่ไม่เป็นความปลอดภัย ผมก็ต้องทำให้มันปลอดภัย” ​“ใช่เหรอ แต่ที่นายทำ มันคือนายทำร้ายนายจ้างนะ”

*คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่* "คิดเหรอว่าจะหนีกันพ้น คิดเหรอ!" เสียงเข้มกัดฟันพูดกับตนเอง จอมขวัญรู้จักเขาน้อยไป ที่ผ่านมาเธอคงคิดว่าเขาจะยอมทุกอย่างถึงได้ปั่นหัวกันเล่นแบบนี้ พอกันที! ต่อไปนี้เขาจะทำให้เธอรู้สำนึกว่าไม่ควรมาลองดีกับผู้ชายอย่างเขา "ผมไม่ใช่คนที่คุณจะทิ้งขว้างง่ายๆ จอมขวัญ!" ดวงตาคมคายเต็มไปด้วยประกายไฟร้อนรุ่ม

กองพัชร์ตอบหนักแน่น “บอดี้การ์ดคือโล่ป้องกันภัย การเสียชีวิตของ วี.ไอ.พี. ถือเป็นความผิดมหันต์ของบอดี้การ์ด คุณวางใจได้ ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ คุณจะปลอดภัย แต่ถ้าคุณเป็นอะไรไป นั่นหมายความว่า ผมตายก่อนคุณไปแล้ว” น้ำค้างอึ้งไปพักใหญ่ เธอไม่คิดว่าบอดี้การ์ดจะต้องเอาช ีวิตมาเสี่ยงเพื่อคนอื่นมากขนาดนี้ “ถ้าคุณดื้อ เราจะตกอยู่ในอันตายด้วยกันทั้งคู่ เข้าใจมั้ยครับ”

บอดี้การ์ด “ฉันบอกนายไปแล้วกี่ครั้งหรัญญ์...ว่าฉันไม่มีพ่อ!! ไล่มันออกไปจากหน้าบริษัทฉัน!!” หญิงสาวแผดเสียงขึ้นอย่างอารมณ์เสียเมื่อได้ยินแบบนั้น คนที่ขึ้นชื่อว่าบอดี้การ์ดอย่างหรัญญ์ก็ต้องทำตามคำสั่งทุกครั้ง...ลากชายวัยกลางคนออกไปให้พ้นหน้าบริษัทตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้า นาย

บอดี้การ์ดนอกเครื่องแบบยิ้มรับ เขาไม่มีท่าทีง่วงหาวอยากจะหลับจะนอนสักนิด ฉันก็พาเขาเดินขึ้นมาจนถึงหน้าห้อง แสกนคีย์การ์ด “ดื่มกาแฟหน่อยไหมคะ ยังไงซะอุ่นยังนอนไม่ลง จะได้มีเพื่อนคุย” “ได้ครับ” เมื่อบอดี้การ์ดถูกเชิญชวนเข้าห้อง เขาก็ขออนุญาตสำรวจทุกอย่างด้วยสายตา และเดินเช็ คในมุมที่อับสายตาหรือมีข้าวของบางอย่างที่อาจจะส่อไปถึงความไม่ปลอดภัย อาทิ แจกัน มุมของห้อง ฝ้าเพดาน ปากกาและแม้แต่ใต้เตียง

โอเค๊ นี่มันอะไร? "เขาเรียกว่าบอดี้การ์ด" หลินหลินขยายความ แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไร เพราะชายหนุ่มยิ่งเพิ่มปมที่คิ้วเข้มมากยิ่งขึ้นแม้สีหน้าจะยังคงเฉยชา

ซาริมเอ่ยบอกบอดี้การ์ดของเขา “ครับท่าน” บอดี้การ์ดของเขาน้อมรับคำสั่ง แต่ไม่กล้ามองหญิงสาวที่พาดอยู่บนไหล่ของนาย