Novelas y relatos de ปกรณัมหนี้ชีวิต

"เป็นเจ้าหนี้เเม่มึงยังไงละเป็นหนี้ก็เกือบสิบล้านมึงมีปัญญาจ่ายไหม" "สะ...สิบล้านอย่างนั้นเหรอ" เธอถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเเม่ของตนได้เป็นหนี้เขานั้นเกือบสิบล้าน คงไม่พ้นเรื่องการพนันสินะ

ปลายคิดถึงอนาคตที่ยังคลุมเครือ และอายุสามสิบสี่ที่ขยับเข้าใกล้วัยกลางคนเข้าไปทุกที แพรคิดถึงหนี้สินของบริษัท และพนักงานที่เธอยังไม่กล้าบอกความจริง

เรื่องเงินเป็นเรื่องสำคัญ หนี้นอกระบบ ผิดนัด ถือว่าคนผู้นั้นดวงถึงฆาตไปกว่าครึ่งชีวิต “ผะ ผม ขอแก้มือใหม่สักครั้งเถอะนะครับ” “ไม่ได้ ตอนนี้นายไม่ต้องการให้ใครติดหนี้เป็นดินพอกหางหมูอีกแล้ว” ลูกสมุนเอ่ยบอกตามความประสงค์ของนายใหญ่

ตอนนี้มินตรากำลังสับสนไปหมดว่าเขารู้เรื่องหนี้พวกนี้ก่อนจะเกิดหนี้ หรือว่ารู้หลังเกิดหนี้แล้ว ข้อสงสัยนี้แม้จะดูเป็นเรื่องปกติ แต่บริบทของเรื่องก็ต่างออกไป เธอกำลังชั่งใจว่าทั้งหมดเป็นแผนของเขาหรือเปล่า

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายสั่นสะท้อนด้วยความหนาว "ผมไม่ได้มาที่นี่ในฐานะพลเอก... แต่ผมมาในฐานะ 'คนบาป' ที่อยากจะขอโอกาสชดใช้หนี้ชีวิตที่ผมไม่มีวันจ่ายคืนได้หมด" "หนี้ชีวิตงั้นเหรอคะ?" ชิงเหอแค่นยิ้ม "ในโลกธุรกิจ... หนี้ที่ผิดนัดชำระซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเสียเครดิต เราเร ียกว่า 'หนี้สูญ' ค่ะชิงป๋อ และสำหรับฉัน... ความเชื่อใจที่มีให้คุณ มันกลายเป็นศูนย์ไปนานแล้ว"

ตอนนี้เธอมีหนี้และบริษัทเป็นเครื่องเดิมพัน สถานการณ์สองเรื่องนี้มีความหนักหนาที่แตกต่างกัน ในส่วนของหนี้สินต้องใช้หนี้ให้หมดอีกหกวันข้างหน้า และต้องหานักลงทุนมากู้วิกฤตของบริษัท บางทีอาจจะต้องใช้แผนสำรองที่เพื่อนสนิทแนะนำ อย่างน้อยเจ้าพ่อเงินกู้คนนั้นก็ได้ชื่อว่าเป็นคน ใจบุญ เขาน่าจะเห็นใจสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญในตอนนี้

์นำเงินมาจ่ายดอกเบี้ย นางจึงรอดพ้นจากการทวงหนี้โหด แต่หนี้สินยังคงเหลืออยู่ไม่มีปัญญาชดใช้ ความเครียดทำให้อาการป่วยทรุดลง มะเร็งลุกลามจากการกินยาไม่ตรงเวลา บางครั้งก็ลืมกิน “อย่าคิดว่าแกจะได้มีความสุข แกทำให้ฉันสูญเสียทุกอย่าง แกก็ไม่ควรเหลืออะไรในชีวิต!” แพรพรรณมองดู รูปของมัส ปากก็พร่ำด่าอีกฝ่ายไปด้วยความเกลียดชัง

“งานพาร์ทไทม์" “ค่ะ ฉันต้องหาเงินใช้หนี้ของตัวเอง ฉันก็ต้องบอกตามตรงว่าเงินที่ได้รับมันไม่พอ ค่าเทอมฉันก็ต้องจ่ายเอง แต่ฉันสัญญานะคะฉันจะไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อนเลย” จะบอกว่าไม่ใช่หนี้ของตัวเองมันก็ได้ เพราะฉันไม่ได้เป็นคนกู้มาและฉันก็ไม่ได้ใช้เงินตรงนี้เลย แต่มันก็เป็นชื่อข องฉันนี่นาสุดท้ายฉันก็ต้องตามชดใช้ เพื่อรักษาชีวิตของตัวเอง

พสิกาหลบตา เมื่อเพื่อนมองมาอย่างตกตะลึง พิมพ์มาดาช็อกกับเรื่องที่ได้ฟัง เมื่อพสิกาสารภาพ และเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด "หมายความว่า ก้อยกับพี่ดิว...” พิมพ์มาดาพูดไม่ออก เพราะไม่รู้จะใช้สถานะไหนเรียก คนทั้งสอง มีความสัมพันธ์แบบลูกหนี้กับเจ้าหนี้ ใช้ร่างกาย จ่าย ดอกเบี้ย มันมีแต่ในละคร ไม่คิดว่าในชีวิตจริงจะมีเรื่อง แบบนี้เกิดขึ้น และมาเกิดกับคนใกล้ตัวของเธอ พสิกาเป็น เพื่อนสนิทเธอ ปภังกรเป็นเพื่อนสนิทของสามี แบบนี้ไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญ

เงินเดือนกว่าครึ่งหนึ่งต้องใช้หนี้ธนาคารที่บิดาเคยกู้ไว้ ทั้งต้นทั้งดอกกินระยะเวลาหลายปี ไม่มีใครรู้ ภายใต้ท่าทีขี้เล่นไม่จริงจังกับชีวิต แท้จริงแล้วเขาแบกอะไรไว้มากกว่าที่คิด “ไม่ต้องหรอก หนี้กู กูจะหาใช้เอง ไม่รบกวนมึงสองคนหรอก”