Novelas y relatos de ปกรณัมหนี้ชีวิต

เขาย้ำชัด “และถ้าคุณยอมเป็นแฟนผม หนี้ห้าแสนของคุณก็จะค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อยๆ”

ชีวิตของคนปกติทั่วไปอาจจะถูกขับเคลื่อนด้วยปัจจัยยังชีพที่แตกต่างกันไป บางคนอาจจะมีชีวิตอยู่เพื่อการทำงาน บางคนอาจจะเป็นเพราะความรัก แต่สำหรับชีวิตของฉัน…มันถูกขับเคลื่อนด้วยคำว่าหนี้บุญคุณแค่นั้น ฉันมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เพราะหนี้บุญคุณ และไอ้คำว่าหนี้บุญคุณเนี่ยแห ละ ที่พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากฉัน

แต่ทว่าสิ่งที่พูดมานั้นทำเอาทิมถึงกับต้องกุมขมับ ไม่เคยดูข่าวเหรอว่าการกู้หนี้นอกระบบเหมือนการจุดชนวนระเบิดฆ่าตัวตายชัด ๆ ดอกเบี้ยมหาโหดขนาดนั้นต้องใช้หนี้กี่ปีถึงจะหมด สุดท้ายหากใช้หนี้ต่อไปไม่ไหวมันจะกลายเป็นนรกแบบที่คุณเลขาคนนี้ไม่เคยเจอมาทั้งชีวิตเลยทีเดียว “ถ้าผมม ีทางเลือกให้คุณ...คุณอยากรับไว้ไหม?” ทิมกล่าวหลังคิดอะไรบางอย่างออก “ทะ...ทางเลือกอะไรคะ!?” พีรดารีบปาดน้ำตาและตั้งใจฟังทางเลือกนั้นอย่างใจจดใจจ่อ

นลินพยายามมีเหตุผล “ชาวบ้านยืมกันเองจะไปมีสัญญาเหมือนกู้ธนาคารได้ยังไง” “ถ้าไม่มีสัญญาก็คงจ่ายให้ไม่ได้ เพราะไม่มีการยืนยันยอดจริง ๆ แต่ถึงมีสัญญากู้ยืม ตามกฎหมายแล้วหนี้พ่อแม่ไม่ถือว่าเป็นหนี้ของทายาท ไม่ใช่ภาระที่ทายาทต้องใช้คืน ดังนั้นจะมาทวงกับฉันไม่ได้ พวกป้า รอทวงตอนพ่อฉันกลับมาดีกว่า ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย”

่ได้ทิ้งห้องไว้ให้ฉันด้วยซ้ำ แล้วทำไมฉันต้องใช้ชีวิตลำบากเพื่อให้พี่มีชีวิตที่ดีด้วยล่ะ?” "เราทุกคนเกิดมาและเติบโตมากับพ่อแม่ ถ้าเราบอกว่าเรามีหนี้ ฉันก็แค่เป็นหนี้พวกท่านเท่านั้น ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะไม่ดูแลพวกเขาในอนาคต ไม่ว่าคุณจะให้เงินพวกเขาเท่าไหร่ ฉันก็จะจ่ายให้ เท่ากัน ถ้าพวกเขาต้องการเงินสำหรับค่ารักษาพยาบาล ไม่ว่าคุณจะจ่ายเท่าไหร่ ฉันก็จะจ่ายให้เท่ากัน”

ชิงหยวนเปาพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชิงหยวนเปาระลึกถึงหนี้แค้นในอดีตที่มีกับหนิงซีโย่ว แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หนี้แค้นนั้นยังคงอยู่ในใจของเขาอย่างยากจะลืม ชายชราจำได้ดีถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น

"หนี้?? หนี้อะไรอ่ะ" "ก็มันเป็นหนี้เพื่อนในกลุ่มทุกคน ยังแปลกใจทำไมคนที่รวยที่สุดในกลุ่มเรามันถึงไม่มายืม"เพื่อนในกลุ่มอีกคนเอ่ย "ไม่นะ เมมันไม่เคยยืมเงินเลย"

เธอจะได้วางแผนต่อไป ว่าต้องหาเงินเพิ่มอีกเท่าไหร่ ถึงจะพอแก่การใช้หนี้ ยอดผลประโยชน์ที่เธอจะได้รับ คือห้าล้านบาท รวมกับเงินเก็บที่เธอทำงานแค่เวลาเพียงไม่กี่เดือน มีอยู่ไม่กี่แสน ยังไม่ถึงครึ่งของยอดหนี้เลย ปาลิดาไม่รู้จะหาทางอย่างไรต่อไป จึงโทรศัพท์ไปปรึกษาอัสม า

หรือชื่อเต็มๆ ว่า พลอยไพลิน นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาผ้าสีเทาเก่าๆ ดวงตาคมสวยของเธอเหม่อมองเพดานว่างเปล่า ในมือข้างหนึ่งถือสมาร์ทโฟนที่กำลังแสดงหน้าจอแอปพลิเคชันธนาคารบนมือถือ ตัวเลขสีแดงฉานของยอดหนี้บัตรเครดิตที่พุ่งทะยานสวนทางกับตัวเลขในบัญชีออมทรัพย์อย่างน่าใจหาย ทำให้เธอต้องถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่ร้อยของวัน "ฝน..." เธอเอ่ยเรียกเพื่อนรักเสียงอ่อนระโหยโรยแรง "ฉันว่า... ถ้าเดือนนี้ยังไม่มีงานใหญ่ๆ เข้ามานะ เดือนหน้าเราคงต้องเริ่มศึกษาเรื่องการสังเคราะห์แสงเพื่อประทังชีวิตกันอย่างจริงจังแล้วล่ะ"

ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรทุกบรรทัดอย่างเชื่องช้า ลมหายใจของเธอสะดุดกึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นยอดหนี้สินที่ระบุไว้ 30,000,000 บาท (สามสิบล้านบาทถ้วน) หนี้สินมหาศาลที่บิดาผู้ล่วงลับแอบไปก่อเอาไว้จากการพนันและหนี้นอกระบบโดยที่เธอกับแม่ไม่เคยรับรู้มาก่อน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัว ใจของเธอแตกสลายและชาวาบไปทั้งร่าง คือเงื่อนไขการชำระหนี้ในข้อถัดมาที่ถูกพิมพ์ไว้อย่างรัดกุม