ปรมาจารย์เทพดาบแสนล้ำค่า Novels & Stories

เจ้าสำนักศึกษาจินได้กลายเป็นปรมาจารย์ที่ได้รับความไว้วางใจจากมหาเทพมากกว่ามหาปราชญ์ก็ด้วยเหตุนี้เช่นกัน เพียงแต่เจ้าสำนักศึกษาจินมิใช่คนที่ลงมือทำการอันใดง่าย ๆ และมิค่อยสนใจชื่อเสียงหรือผลประโยชน์นัก ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธคำเชิญของมหาเทพหลงที่จะเชิญไปรับตำแหน ่งในราชสำนัก

เย่ซิวพูดอย่างเย็นชา “ปรมาจารย์ไม่มีทางอยู่ยงคงกระพัน เหนือพวกเขา ยังมีปรมาจารย์อาวุโส!” เมื่อถึงระดับที่เก้าเท่านั้นจึงจะสามารถเรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์อาวุโส!

เฉินเทียนอี้วางมือของหลานซือเยว่ลงอย่างเบามือ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย “ยังไม่ออกจากด่านกักตนเลยพ่ะย่ะค่ะ” ปรมาจารย์ 'เสิ่นอวิ๋น' ผู้ถูกกล่าวถึงคือ นักพรตที่มีพลังบำเพ็ญเพียรแก่กล้าถึงระดับต้าเฉิงหรือสู่มหายาน ชื่อเสียงโด่งดังมากในโลกผู้บำเพ็ญเพียร แต่ท่านผู้เฒ่ากลับเ

คนผู้นั้นหันกลับมา ที่แท้เป็นเจ้าอาวาสแห่งวัดต้าเจา——ปรมาจารย์เหลี่ยวคง ปรมาจารย์ผู้นี้มีอายุราวห้าสิบกว่า ทว่าเคลื่อนไหวว่องไว ในความอ่อนโยนแฝงด้วยความแข็งแกร่ง เฉกเช่นวิถีแห่งไท่เก๊ก

เขานั้นใช้ดาบวาดอักขระงดงามลงบนพื้น ก่อนจะบริกรรมคาถาบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ รู้เพียงแค่ว่ามันทรงพลังจนร่างเขาสั่นเทิ้มไปทั่วร่าง แสงสว่างสีทองส่องสว่างขจรขจายยิ่งกว่าครั้งไหน ราวกับว่าเขาคือเทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียวบนซากปรักหักพัง ภาพของชายชราซ้อนทับกับร่างของหลิวซ ีซวน จนทุกคนสามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า “นั่น นั่นมันปรมาจารย์หลิวใช่หรือไม่ ข้าเคยเห็นในภาพวาดโบราณ” “ปรมาจารย์หลิวผู้พิทักษ์แผ่นดินน่ะหรือ ท่านกลับมาแล้วหรือ”

ปรมาจารย์หลิว หรือหลิวเมิ่งเจ๋อผู้สูงส่งหยั่งรู้ฟ้าดิน ซึ่งบำเพ็ญตบะอยู่บนหุบเขาเหลื่อมเมฆามาช้านาน เขาเพิ่งลงมาจากที่นั่น และได้พบเจอกับหวงหมิงจึงรับเป็นอาจารย์สอนสั่งทุกสรรพวิชาอย่างที่ไม่เคยทำกับใคร “หวงหมิงคืออีเสินมาจุติ เพื่อให้มหาเทพมังกรดำได้ล่วงพ้นด่านเคร าะห์”

าลเสวี่ยจิ่งผู้เป็นอาจารย์นั่นเอง. “คุณชายน้อยหวังหนิงอ้ายช่างเหมาะสมกับฐานะศิษย์คนสุดท้ายของท่านเทพโอสถบรรพกาลเสวี่ยจิ่งยิ่งนัก เตาหลอมโอสถหมื่นดาราจรัสสดับห้วงนทีมหรรณพตรงหน้านี้มีความล้ำค่าไม่น้อยกว่าสมบัติวิเศษระดับตำนานเสียด้วยซ้ำ นับเป็นวาสนาของข้ายิ่งที่ได้พบ

ปรมาจารย์เทพโอสถมีอาวุธระดับเทพอยู่ชั้นหนึ่ง ชื่อว่าน้ำเต้าสังหารมังกร เพียงแต่ได้หายสาบสูญไปตั้งนานแล้ว หลินหยางไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อเอ่ยถึงน้ำเต้านั้นขึ้นมา สีหน้าของปรมาจารย์เทพโอสถก็ซับซ้อน ราวกับว่าไม่อยากจะเอ่ยมากไปกว่านี้อีก เพียงแค่พูดว่าถ้าหากตนถึงระดับเทพ แล้ว ย่อมจะต้องได้เห็นน้ำเต้าสังหารมังกรนั่น!

“ข้าน่ะ... นับถือและรักอาจารย์คง ปู่ของเอ็งราวกับพี่ชายแท้ๆร่วมสายเลือด และยามนี้พวกเจ้าก็เปรียบเสมือนสายเลือด ของข้าเช่นกัน... สิ่งที่อยู่ในถุงนั้นคือของล้ำค่าสูงสุดในชีวิตข้า มันคือ ‘ขี้เถ้าจากกองฟืนในการเผาร่างของท่านเจ้าคุณธราเทพ’ มหาปรมาจารย์ไสยเวทผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดินอ ย่างไรล่ะ ข้าเก็บส่วนของข้าไว้แล้วและนี่ข้ามอบให้เจ้า” คำเฉลยทำเอาเนตรมณีและพวกน้องๆ ถึงกับสะดุ้งกึก ขนลุกซู่ไปทั้งกาย