พันธนาการรักวิศวะไร้ใจ Novels & Stories

เตชินทร์ซี๊ดปากออกมาไม่หยุด ช่องทางรักของเธอขมิบตอดรัดแน่นดีเหลือเกิน ยิ่งกระแทกแรงๆ ยิ่งเสียว เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดไว้บนบ่ากว้างบดเบียดสะโพกเข้าหาจนส่วนนั้นเข้าไปได้ลึกยิ่งกว่าเดิม ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้ที่บดขยี้ลงบนตรงติ่งเนื้อด้านบนเล่นเอาลีอาแทบขาดใจ เ ธออ้าปากครางหอบหายใจหนัก เขาจัดแจงร่างบางให้อยู่ในท่าคลานเข่า มือทั้งสองยกสะโพกกลมมนขึ้นสูงก่อนจะสอดใส่แก่นกายเข้าไปช้าๆ เตชินทร์คำรามในลำคออย่างพอใจเมื่อถูกภายในอุ่นร้อนขมิบตอดรัดลูกรักของเขาแน่น

หญิงสาวร่างกายแข็งทื่อเหมือนกับก้อนหินชนิดหนึ่งที่สามารถขยับหลีกหนีได้ น้ำเสียงของเขาที่กระซิบข้างหูพร้อมกับลมหายใจที่รินรดต้นคอนั้น มันทำให้ใจของเธอเต้นรั่วแทบจะกระเด็นออกมาให้ได้ ไหนจะกลิ่นน้ำหอมที่โชยลอยลมมานั้นอีกนี่ของเขาเล่นกับใจดวงน้อยๆ ของเธอเกินไปแล้ว “แหกเลย

สายลมทุบหน้าอกตอบด้วยความมั่นใจ "แต่พวกมึงเรียนวิศวะคอม" แต่เมื่อถูกเพื่อนสาวตอบกลับเท่านั้นก็ทำสาว ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมาทันที

ชื่อเรื่อง วิศวะคลั่ง (รัก) องศาเดือด พระเอก : ธาม ธีรธัช อัครานนท์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 3 คาแรกเตอร์ : หล่อ, สูง, ผิวขาว, เย็นชา, ดุดัน, พูดน้อย, แต่คลั่งรักนางเอกแบบเงียบ ๆ หวงมาก นางเอก : มะนาว นรินทร์ลดา วัฒนโชติ คณะบริหารธุรกิจ ปี 1

ว่านน้ำอธิบาย “นั่นมันคือความคิดที่เห็นแก่ตัว การที่ว่านเอาใจดูแล คนรักเก่าแบบนี้ ไม่มีใครเขาทนได้หรอก คืนนี้ลองกลับไปนอนโดยที่คิดว่า ต่อไปนี้จะไม่มีหนูพิมพ์อีกแล้ว ถ้าทนได้ก็แปลว่าแค่ความผูกพัน แต่ถ้าใจมันทนไม่ไหว ก็ยอมรับซะว่ารักเขาแล้ว เอ่อ..แล้วก็ช่วยจัดการแม่คนรักเก่าข องเราด้วย จะเอายังไงก็เอา จะเลิกกับหนูพิมพ์มาเวรินทร์ มันก็เรื่องของใจว่าน ไม่มีใครว่าหรอก”

ยังไงก็ขอให้สนุกกับนิยายเรื่อง ‘หลงกลรัก(ร้าย) นายแฟนเก่า’ นะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและซัพพอร์ตกัน รัก อิมฮายอน (poxnnxdda) ลิขสิทธิ์นิยาย ***นิยายเรื่อง ‘หลงกลรักวิศวะตัวร้าย’ เรื่องนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา อิม ฮายอน สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ ่มเติม) พ.ศ ๒๕๓๗ ไม่อนุญาตให้คัดลอกเนื้อหา ทำการดัดแปลงทำซ้ำ หรือสแกนเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งเพื่อสร้างข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ หรือเผยแพร่วิธีใดก่อนได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนหรือพบเจอจะดำเนินการฟ้องร้องตามกฎหมายให้ถึงที่สุด***

สะโพกของเธอขยับตอบสนองอย่างไม่อาจควบคุม — ทั้งที่สมองร้องห้าม หัวใจก็กลับเต้นแรงจนปวดหนึบ คิรันกดเธอลงแนบเตียงแล้วงับต้นคอขาวเนียนอย่างแรง “ขบ” จนขึ้นรอยแดงช้ำเหมือนเครื่องหมายสาปแช่งของคนรักโรคจิต และทุกครั้งที่เธอพยายามผละหนี เขากลับ “กระแทก” เข้ามาหนักกว่าเดิม รา วกับต้องการสั่งสอน

ไอน้ำถามขึ้น ขณะที่พวกฉันรอบอลหน้าหอประชุมของคณะวิศวะ “อือ” ฉันพยักหน้ารับ “เอาเข้าจริง กูว่ามึงไม่ได้ผิดอะไรเลย ที่มึงไม่ยอมพูดกับเขาและหนีเขาไปอย่างนั้น” ไอน้ำที่เข้าใจเหตุผลของฉัน ฉันมองหน้ามัน “ไม่รู้สิแก ฉันแค่อยากลองกลับมาคบกับพี่เขาอีกสักครั้ง หากครั้งนี้ไม่สำเร ็จ ฉันคงต้องทำใจอะ” ฉันมองไปข้างหน้า อยากรู้เหมือนกันว่ารักของเราในครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันยังจะสามารถคบกับเขาได้อีกหรือไม่?

เคยได้ยินมาบ้างว่าคนที่เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์จะมีเกียร์เป็นตัวแทนของหัวใจ ฉันเคยเห็นบนลำคอของพี่ปันปัน มันถูกนำมาห้อยกับสร้อยเชือกซึ่งคนที่ให้คือแฟนของเธอ ล่าสุดก็เห็นจากคอพี่โรส แฟนของเธอที่ชื่อพี่โชนก็ให้มาเหมือนกัน แล้วอันนี้ล่ะ.. คงจะเป็นของเจ้าของห้องลืมเอาไว้ บั งเอิญจังที่เจ้าของห้องก็เรียนวิศวะแล้วป่านนี้จะรู้หรือยังว่าทำหัวใจหาย

ลูน่าจิกเกร็งเรียวนิ้วลงบนแผ่นหลังแกร่ง แอ่นอกรับความหวานซ่านที่ชายหนุ่มมอบให้ สัมผัสอันนุ่มนวลและให้เกียรติของนับหนึ่งหลอมละลายความเย็นชาในใจของเธอจนหมดสิ้น ทุกรอยสีกุหลาบที่เขาประทับลงบนผิวเนียนผ่อง ไม่ใช่รอยแผลเป็นจากฝันร้ายในอดีต หากแต่เป็น ‘พันธนาการแห่งรัก’ ที่ผ ูกพันหัวใจสองดวงเข้าด้วยกันอย่างแท้จริง เสียงหายใจติดขัดผสานกับเสียงครางแผ่วหวานดังก้องสะท้อนในความเงียบยามค่ำคืน นับหนึ่งสอดประสานเรียวนิ้วเข้ากับมือเล็กของลูน่า ตรึงกุมไว้แน่นบนฟูกนุ่ม