พันธนาการรักวิศวะไร้ใจ の小説・ストーリー

“ไม่มีทาง ระบบของวิศวะทุกชิ้นมีความเสถียรสูง คุณต่างหากที่ชอบทำอะไรเกินจำเป็น จนระบบมันรับไม่ไหว” “เกินจำเป็นอะไร มันคือศิลปะ คือความสร้างสรรค์ คุณต่างหากที่เอาแต่ตัวเลขจนโลกไม่หมุนตามคุณแล้ว คุณมันตาแก่หัวโบราณ”

ร้ายเพราะรัก... หวงจนคลั่ง! วิศวะปีสามอย่าง 'ไบร์ท' ไม่เคยรู้จักคำว่า 'บังเอิญ' ในพจนานุกรมความรัก! "เมื่อล็อคเป้าหมายแล้ววิศวะเจ้าแผนการ อย่างผม... ไม่เคยพลาดเป้าหมาย"

พยักหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย มือเล็กจิกเล็บบนท่อนแขนแกร่งแน่นเพื่อข่มความเจ็บ เมื่อได้รับคำอนุญาตจากหญิงสาว ภูเมฆจึงบรรเลงบทรักอย่างดิบเถื่อน ใส่แท่งร้อนเข้าออกในกลีบดอกไม้แบบไม่ยั้ง กระทั่งกายแกร่งเกร็งกระตุกสองสามที ปลดปล่อยน้ำเชื้อใส่ตัวเธอ

เกิดความเงียบภายในร้านทั้งที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นอยู่เลย ปีใหม่เลื่อนสายตาสบตาคู่คมไม่วางตา ด้วยน้ำเมาทำให้เธอเห็นภาพซ้อนชายตรงหน้าคือคิมหันต์เดือนคณะวิศวกรรมที่เธอแอบรักมาแรมปี คนไม่ได้สติก้าวเท้าเข้าไปหา แล้วทุบที่อกแกร่งเต็มแรง แต่ทว่าแรงแค่นี้ไม่สามารถทำอะไร ล ุกซ์ หรือ อชิระ มั่งมีเทวัญไม่สะทกสะท้าน หนำซ้ำยังสร้างความหงุดหงิดเสียอีก

เซลีนหัวเราะอย่างมีความสุข “แต่มันไม่เหมือนเห็นตัวจริง” วิคเตอร์ดึงร่างภรรยาเข้ามาสวมกอดพร้อมกับฝังจมูกลงบนศีรษะทุยอย่างแผ่วเบา ๆ ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความรักที่เขามีต่อภรรยาก็ไม่เคยลดน้อยลง มีแต่เพิ่มพูนมากขึ้น

BAD ENGINEER วิศวะ (เลว) หวงรัก เขาเข้าหาเธอเพื่อต้องการ"สิ่งนั้น" และเมื่อเขาได้มัน...ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป THAM (ธาม) วิศวกรรมโยธาปีสี่ มหาวิทยาลัยเอช

ธนนท์พูดลอยหน้าลอยตาใส่หญิงสาว “ฉัน...ไม่ร่วมงานกับคนอย่างคุณขอตัวค่ะ” พีนัสเก็บเอกสารที่วางบนโต้ะพร้อมที่จะเดินหันหลังกลับทันที “ถ้าคุณก้าวออกไปอีกก้าวเดียวคุณติดหนี้ผมเป็นสิบล้าน” “ฮะ....ฉันไปติดหนี้คุณตอนไหน”

ความอ่อนนุ่มบีบรัดเป็นจังหวะ หวามไหวเกินจะทนจนต้องคว้าบ่าหนั่นแน่นเป็นหลักยึด แต่เหมือนยิ่งเธอไขว่คว้าเขาเป็นหลักยึดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งตอกตรึงเข้ามาในตัวเธอมากเท่านั้น ‘อื้อ! คุณรอยด์ พอแล้ว...’ เว้าวอนขอออกมาอย่างทนไม่ไหว ความเสียวซ่านที่ได้รับมันมากเกินจะรับ แต่ดู เหมือนคำขอของเธอจะไม่นำพาต่อร่างสูงเลยแม้แต่น้อย รอยด์ยังคงตอกตรึงเข้ามาในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

ศัลยแพทย์หัวใจหนุ่มเอ่ยก่อนจะลูบศีรษะปลอบใจคนกำลังร้องไห้ ‘เช่นคนที่กอดคุณอยู่ตอนนี้’ ห้องนั่งเล่น พงศ์พยัคฆ์นั่งคุยเรื่องต่าง ๆกับหมอคนอื่นโดยที่มือซ้ายกุมมือเรียวแพรวารินทร์ไว้ไม่ยอมปล่อยแม้ฟ้ารดาจะไม่ได้นั่งอยู่ด้วยแพรวารินทร์นั่งมองมือที่ถูกกุมไว้อย่างสับสนทำไมแค ่เขาจับมือกุมไว้อย่างนี้หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา มันคืออะไรกันแน่ความรู้สึกนี้มันใช่ความรู้สึกเดียวกับก่อนที่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจะมาถึงคำว่าสามีภรรยาหรือไม่

ร่างกาย อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านฝ่ามือหนาบีบขยำเสียงคำรามเริ่มดังขึ้นจนเขาเริ่มทนไม่ไหวเชิดใบหน้าขึ้นสูงเขาจับสองขาเรียวพาดบ่ากดหัวอวัยวะเพศแทงเข้าลึกๆ จนเป้ยส่งเสียงร้องอย่างสุดเสียง เธอรู้สึกกำลังจะถึงฝั่งฝันยามเขาสาวแก่นกายเข้าออกตามอารมณ์ แม้เธอจะอยู่เบื้อง ล่างแต่เอวบางก็แอ่นสะโพกตามอารมณ์สยิวปล่อยให้สัญชาตญาณนำทาง ตอนนี้ทั้งเขาและเธอหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวของเหลวสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาเป็นระลอกเมื่อเขาได้ปลดปล่อยน้ำหวานเข้าถ้ำรักจนหยดสุดท้าย