พันธนาการรักวิศวะไร้ใจ นิยาย & เรื่องราว

ของตัวเอง ที่สุดแล้ว หนึ่งในจตุรเทพคณะวิศวะ ก็พ่ายแพ้รักไปอีกหนึ่งคน และกำลังขึ้นชื่อว่า เป็นคนคลั่งรักเมีย ตามตะวันเพื่อนสนิทเขาไปอีกคน…. THE END

ฮั่วอู๋ซวนถือผลึกแก่นวิญญาณในมือ รู้สึกถึงพลังอันอบอุ่นที่แฝงอยู่ในนั้น ราวกับมีสัมผัสของฉีเยี่ยนหลี่อยู่ในนั้น ความรู้สึกรักและผูกพันที่เขามีต่อนางผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในใจ ราวกับสายใยที่เชื่อมโยงพวกเขามาเนิ่นนาน "ที่แท้… ที่แท้แล้วเจ้าคือรักแท้ของข้ามาตล อด ข้าโง่เง่าเกินไปที่ไม่เคยเข้าใจ"

น้ำตาไหลจากหางตา แก้มนวลเปียกชุ่ม ภาสกรใจอ่อนยวบ แต่เขาไม่ถอย “ฉันจะพันธนาการนางบำเรอคนนี้ด้วยทะเบียนสมรสจะยอมหรือเปล่า” “อย่าโกหกเลย คุณไม่มีทางทำแบบนั้น คุณไม่เคยสนใจความรู้สึกติยาด้วยซ้ำ”

ข้าวหอมน้ำตาคลอพลางบีบมือใหญ่แน่น "ฉันดีใจนะคะที่เราใจตรงกันสักที เพราะที่ผ่านมามันมีเพียงแค่ฉันที่รักคุณข้างเดียวมาตลอด ฉันรักคุณมาตั้งนานแล้วและฉันก็รู้ตัวเองดีว่าไม่ควรรักคนอย่างคุณ เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันรู้ดีว่าคุณเกลียดฉันมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ฉันดีใจมากที่คุณก็รั กฉันเหมือนกันค่ะ" "นี่เธอไม่โกรธหรือไม่เกลียดฉันเลยหรือไง" "ฉันจะเกลียดคุณได้ยังไงคะ ก็ตอนที่ฉันเดินออกมาจากชีวิตคุณ ฉันก็หอบเอาหัวใจแห่งความบอบช้ำกลับมาที่นี่ด้วยเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกของคนอกหัก อกหักที่มีสามีแต่เขาไม่รักไงคะ"

บานเฉกเช่นเดียวกับคำสาป ติดตัวพันธนาการเป็นหนึ่งตามแรงกล้าแห่งปรารถนา ไม่มีการลบล้าง ชำระ ปลดเปลื้องใดจะทลายความมั่นคงอันเป็นนิรันดร์แห่งรักแท้ที่แม้แต่พระเจ้ามิอาจพราก หากสิ้นรักไร้เยื่อใยต่อกันแล้วไซร้ พันธนาการนั้นจะพรากจากด้วยตัวของมันเอง แม้แต่วาจายามลั่นสาบานก ็ล้วนมลายสูญสิ้นดังใจปอง "

และคำว่า ‘รัก’ ที่เวียนว่ายอยู่ในห้วงอำพันคู่นั้น ที่ดึงดูดเธอลงไปในวังวนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน… เธอร่วงหล่นลงไปในวังวนสีอำพันของเขาอีกครั้ง พร้อม ๆ กับที่มีพันธนาการสายหนึ่งที่สลักคำว่า ‘นิรันดร์’ พวยพุ่งขึ้นมาโอบล้อมเธอไว้ในนั้นตลอดไป

ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก พันธนาการแห่งรักต้องห้ามได้ถูกปลดล็อกลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เส้นกั้นบาง ๆ ระหว่างวัยและสถานะถูกชะล้างหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแค่ความรักที่ยิ่งใหญ่ ของราชสีห์ผู้ยอมศิโรราบ และมอบทั้งชีวิตให้กับเด็กดื้อของเขาตลอดกาล

พายพึมพำกับความว่างเปล่า “ต่อให้มึงจะผลักไสกูด้วยกฎวิศวะบ้าบอพวกนั้นกี่ร้อยข้อ กูก็จะยังอยู่ตรงนี้... เพราะกูรักมึงไปแล้ว และกูก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าหัวใจของมึงน่ะ มันไม่ได้ซับซ้อนไปกว่าใจของกูเลยสักนิด”

มือบางของอลิสสาลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของเขาที่แม้มีเสื้อเชิ้ตปกปิดอยู่แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นๆ นั้นได้อย่างชัดเจน เธอกลัวที่จะต้องอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตเพราะเขามันไร้หัวใจ แต่เธอก็ต้องกล้าที่จะผูกมัดกับเขาอย่างถูกต้องดีกว่าเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของเขา

คำว่าเมียผูกมัดด้วยร่างกาย แต่คำว่าแฟนผูกมัดด้วยความรักที่มีให้ต่อกัน สำหรับฉันกับคลื่นสิ่งที่พันธนาการเราเอาไว้คือความเคียดแค้นที่มีต่อกัน “ขอบใจนะสำหรับชุดนี่ ส่วนเรื่องของฉันถ้านายอยากรู้ก็ไปถามคลื่นดีกว่า เขาน่าจะตอบนายได้ดีกว่าฉัน”