พันธนาการรักวิศวะไร้ใจ の小説・ストーリー

ังในวันนั้น บัดนี้ได้หล่อหลอมกลายเป็นพันธนาการรักที่แน่นหนาเกินกว่าจะแยกจากกันได้ “ข้าวหอม...” ไฟท์เอ่ยเรียกเสียงนุ่มขณะที่ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ “เกียร์ที่คอเธอน่ะ... มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ของวิศวะนะ แต่มันคือสิ่งแทนใจที่บอกว่า... ทั้งชีวิตและจิตวิญ� �าณของฉัน สยบอยู่ใต้แทบเท้าเธอคนเดียวแล้ว ยัยตัวแสบ”

ทุกสิ่ง ไม่ใช่ในฐานะนักฆ่าหรือมาเฟียจอมโหด แต่ในฐานะ 'หัวหน้าครอบครัว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะเป็นได้พันธนาการที่เขาเคยหวาดกลัว บัดนี้มันคือโซ่ทองคล้องใจที่เขาไม่มีวันอยากหลุดพ้น นิรันดร์แห่งวรโชติเมธาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยทองคำ แต่ถูกสร้างขึ้ นด้วยหัวใจที่รู้จักคำว่า 'รักแท้' อย่างแท้จริง --จบบริบูรณ์--

เขาทำร้ายฉันเพื่อจ้าวเสี่ยวเสวี่ย โดยไม่รู้เลยว่าคนที่เขารักจริง ๆ คือฉัน ฉันกำมือแน่นด้วยความตื่นตระหนก เพิ่งจะรู้ว่ามือถือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเปิดโหมดบันทึกวิดีโอ และอัดภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไว้ทั้งหมด เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ ฉันเก็บมือถือ

--END— Gear Of Love วิศวะครองใจ ********************** ขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนซัพพอตนักเขียนคนนี้นะคะ เยิฟ น้าา อย่าลืมกดติดตามไรท์ไว้ด้วยน้า เพื่อจะได้ไม่พลาดเรื่องต่อ ๆ ไปค่ะ

หัวใจสาวไหววูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มไม่ได้สวมใส่เครื่องป้องกัน เพราะฉะนั้นมันจึงเสี่ยงมากที่จะเกิดความผิดพลาด “ทำไม...จะเก็บไว้ให้ไอ้เชนมันแตกเหรอ ฝันไปเถอะ ร่องของเธอก็เคยโดนฉันแตกในมาแล้ว จะโดนอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มปัดมือน้อยๆ ที่พยายามผลักไส เขาออก ก่อนที่เขาจะรัวเร่งสะโพกสอบของตัวเองอย่างแรง แล้วทุกอย่างก็กำลังมาถึงปลายทางของความสุข

ตึกตัก. “ *0* ”กุ้งแก้วกะพริบตาถี่ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวกระหน่ำจนแทบผิดจังหวะ คำพูดของมาเฟียผู้แข็งกระด้างตรงหน้าช่างลึกซึ้งและอ่อนหวาน จนเธอรู้สึกเหมือนเขากำลังบอกรัก... เป็นการบอกรักที่ไร้ซึ่งคำว่ารัก ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงพันธนาการที่หนักแน่นและทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใด

เป็นไปไม่ได้หรอก มู่หลานลอบถอนหายใจในอก ตราบใดที่นางยังคงถูกพันธนาการไว้ในกรงเล็บของปีศาจจอมเผด็จการผู้นี้... ตราบใดที่เขายังไม่ยอมปล่อยนางไป... คำว่า 'รักแท้' ก็เป็นเพียงภาพฝันลมๆ แล้งๆ ที่มิอาจเอื้อมถึง

เขาปฏิเสธที่จะยอมรับทุกสิ่งตรงหน้า เขาคิดว่าฉันรักเขามากขนาดนั้น รอคอยเขามาถึงเจ็ดปี จะเป็นไปได้ยังไงที่นึกจะไปก็ไป นึกจะแต่งงานก็แต่ง? นี่ต้องเป็นแผนการแก้แค้นที่ฉันวางแผนมาอย่างดีแน่ๆ เป็นการ "อาละวาด" ที่รุนแรงที่สุด

ว่าจบก็จับมือของเธอมาคว้าหมับเข้าไปที่แก่นกายของตนเอง มือเล็กพยายามจะหดหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่ของเขารวบเอาไว้ ภาพที่เฉิงฟาหยางเห็นตอนนี้คืออรุณรักยืนหันหลังให้เขาแล้วเอื้อมมือมาจับแก่นกายใหญ่ของเขาเอาไว้โดยที่เขากำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอและนิ้วใหญ่ของเขาก็เส ียบคารูสวาทของเธอไว้อย่างนั้น "ขยับมือสิ ขยับเหมือนที่ฉันทำ" พูดไม่ทันขาดคำเขาก็ค่อยๆ ขยับนิ้วใหญ่ของตัวเองเข้าออกรัวๆ รูสวาทเริ่มมีน้ำสีใสไหลซึมออกมาเมื่อโดนกระตุ้น

วราลีรู้ดีว่าอคินไม่ชอบพฤติกรรมเช่นนี้ เพราะฉะนั้นเธอจึงพยายามจะไม่แสดงมันออกมา คนรักอิสระอย่างเขาจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาผูกมัด เขาเคยพูดให้ได้ยินตอนคุยโทรศัพท์กับใครบางคนเมื่อสามปีก่อน แต่ถึงอย่างนั้นวราลีก็ไม่สามารถที่จะยับยั้งใจไม่ให้รู้สึกได้ หญิงสาวที่กำลั งลุ่มหลงในสิ่งที่คิดว่าเป็นความรักจะหักห้ามใจและปล่อยวางความยึดติดนี้ได้อย่างไรกัน แม้ภายนอกจะดูฉลาดสดใสและเข้มแข็ง แต่สุดท้ายเธอก็เป็นแค่หญิงสาวในวัยย่างสิบเก้าปีที่ไม่ได้เจนจัดในเรื่องเพศตรงข้ามเลย