ม่ายแม่ลูกอ่อน Novels & Stories

“ม่ายกวงค่า น้อนเค้กเป็งเด็กดี” “เอาน่าคุณ..ให้น้องเค้กไปเปิดหูเปิดตาบ้าง อยู่แต่ในไร่น่าเบื่อจะตาย..ใช่มั้ยครับคนสวยของลุง” “ช่ายค่า..แม่ต๋าให้น้อนเค้กปายนะค้า”

แสงจันทร์กอดลำคอแกร่งแน่นพร้อมกับดูดดึงตรงติ่งหูหนา ลมหายใจถี่รัวเป่ารดใบหูใหญ่ มนตรีผละออกแล้วก็ซุกไซ้ใบหน้าตรงเนินอกอวบ อ้าปากงับปลายยอดถันสีหวานที่มันแข็งเป็นไต ดูดดึงอย่างแรงสลับกันทั้งซ้ายขวา ในขณะที่แม่หม้ายสาวยังขย่มดุ้นอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน “อร๊ายย..เสียวหอยม ากเลยค่ะ” “อื้ม..” เธอเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่าแหงนเงยใบหน้าไปทางด้านหลัง แอ่นอกขึ้นเพื่อให้ปากและลิ้นของท่าน สส. ดูดเลียสองเต้าใหญ่ได้ถนัดถนี่ เพลงรักของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างดุเดือด โดยมีเสียงรถแห่ที่ดังมาจากทางวัดเป็นฉากหลัง

ข้าวหอมเอ่ยปฏิเสธเสียงดังลั่น “ปะป๊ามีหนวดแย้วหน้าเหมืองลิงเยย คิก ๆ ๆ” “โธ่ ลิงอะไรล่ะครับ ปะป๊าออกจะหล่อขนาดนี้นะ” หมอกที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับแกล้งทำเป็นน้อยใจ เขาก้มลงไปบีบจมูกของลูกสาวอย่างมันเขี้ยวจนข้าวหอมรู้สึกจั๊กจี้ ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ยินเสียงเรียก จากมิลค์ผู้เป็นแม่ของออเดรย์ “ออเดรย์ กลับบ้านกันค่ะลูก”

เสี่ยวเปางุนงงกับคำแทนตัวของผู้เป็นแม่ที่แปลกไปจากเดิม หนูน้อยจึงย้ำอีกครั้ง นั่นจึงทำให้หนิงซินรีบเปลี่ยนคำแทนตัวทันที "ไม่ใช่ ๆ แม่จ้ะ กอดแม่ไว้นะ" "อ๋า กอกแม่จ๋า" (กอดแม่จ๋า) หนิงซินลูกหัวทุยของเด็กสาวตัวน้อย ดูท่ายัยหนูน่าจะพูดเก่ง แต่เสียดายที่ผอมไปหน่อ ย เห็นที่เธอคงต้องบำรุงยัยหนูเป่าเปาให้อ้วนตุ้ยนุ้ยเสียแล้ว แขนเล็กของเสี่ยวเปาโอบกอดผู้เป็นแม่เอาไว้ แล้วหลับตาตามที่แม่ของเธอสั่ง

เมื่อประตูเปิดออกได้หนูน้อยตัวกลมในชุดนอนสีขาวก็โผเข้ามากอดคนเป็นแม่อย่างรวดเร็ว "ว่าไงคะตะวันทำไมยังไม่นอนล่ะลูก" "ตะวันมาหอมคุณแม่ก่อนค่ะ" "มาค่ะ" ฟอด​ ฟอด​ "ชื่นใจที่สุดเลยค่ะ"

ไอ้ดำจับเข่าสองข้างของแม่ลูกอ่อน ดันแบะอ้าขึ้นมาเป็นรูปตัวเอ็มชิดสองเต้า กดลำเอ็นใหญ่ยาวทะลวงเข้าใส่กลีบสาวจนมิดสุดลำโคน “อ๊ายยย… ” แม่ลูกอ่อนร้อง ร่างสั่นโยน เขยื้อนไปตามแรงกระเด้า สองเต้ากระเพื่อมส่าย ใหญ่และอวบคัดมากจนล้นหลามออกมาที่สองข้างลำตัว

รสชาติน้ำนมสดๆที่ออกจากเต้าสาวแม่ลูกอ่อน ลุงเชียรรู้สึกชอบมาก แม้จะไม่หวาน แต่ก็อร่อยไปอีกแบบ แกดูดข้างซ้ายที ข้างขวาที สลับกันไปมา จนพอใจ “ลุงจะเริ่มเลยนะ หนูเมย์พร้อมหรือยัง” “พร้อมแล้วค่ะ ลุงเชียรทำเบาๆนะคะ เมย์กลัวเจ็บ ของลุงเชียรใหญ่มาก” “ครับ ลุงจะทำเบาๆ ถ้าหน ูเจ็บแล้วบอกลุงนะ”

ใบบัวยิ้มกว้าง แม้จะเหนื่อยอ่อนจากการคลอดลูกชายแต่ใบหน้ากลับอิ่มเอิบไปด้วยความสุข “เจ้าลูกช้าง ชื่อเหมาะสมยิ่ง จงเติบใหญ่เป็นพญาช้างที่ยิ่งใหญ่นะ” แม่อ่อนอวยพรให้เด็กน้อย ก่อนจะวางร่างแดงแจ๋ลงบนผ้าสะอาด เป็นจังหวะเดียวกับที่สองและกล้ารวมถึงมะลิยกน้ำอุ่นขึ้นมา “น้ ำจ้ะแม่อ่อน”

ข้าวกล้องเป็นลูกแมวตัวเมีย ขนปุยตัวเล็กน่ารัก "ฉันคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่มาก ถ้าพวกท่านอยู่ ฉันคงไม่ต้องมาถูกตีแบบวันนี้ ฮึก!" คุณแม่ของน้ำหนึ่งเสียไปนานแล้วเช่นกัน คำพูดตัดพ้อพวกนี้ธานินทร์เดินเข้ามาได้ยินพอดี เขายืนอยู่ด้านบนมองลงไปตรงหน้าต่างเห็นน้ำหนึ่งนั่งกอดลูกแ มวพลางพูดไปร้องไห้ไปอยู่คนเดียว

ูทางเข้า “นี่..หยุดดิ้นได้แล้ว เธอเมามากแล้วนะ แม่แมวน้อยขี้เมา!” “ม่ายช่าย..คูณณณ..น่านแหละมาว..เดินยางม่ายตรงทางเลยฮ่ะๆ” ใครว่าเล่า..เธอต่างหากล่ะเด็กโง่ที่พยายามฝืนตัวจนเขาแทบจะล้มลงไปด้วย เห็นตัวเล็ก ๆ อย่างนี้เถอะ แรงเยอะน่าดูเลย ทำไมพื้นที่ย่ำอยู่ มันถึงได้เอียง