ม่ายแม่ลูกอ่อน Novels & Stories

นัชชาไม่แม้จะชายตามอง ปรี่เข้าไปกอดเอวแม่อย่างออดอ้อน ตาเขียว ๆ มองค้อนกลับ “แม่บอก...” “เออน่ะแม่ คนเขารู้กันทั้งบางแล้วว่าแม่เป็นสายฝอ มาทำอีดออดอะไรล่ะ” คนลูกบ่นไปตามประสาความสนิทสนมกันกับแม่

ก้นของคนโดนเลียหอยบิดส่ายไปมาด้วยความเสียวซ่านสุดจะบรรยาย ลิ้นสากคลี่แผ่ออกเป็นแผ่นลากเลียขยี้กลีบสาวอย่างเมามันส์ แผล่บๆ… ฉั่วๆ… แผล่บๆ… ฉั่วๆ… “มะ… ไม่ไหวแล้ว… งืออออ… ” เสียงของสาวแม่ลูกอ่อนสั่นเครือ ใบหน้าบิดเบ้เหยเกคล้ายจะร้องไห้

คิรากรหอมแก้มเด็กที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดอย่างแรงด้วยความมันเขี้ยวจนไรเคราครูดผิวบางใสจนเด็กน้อยจั๊กจี้ “ฮื่อ...คุณพ่อแกล้งไออุ่น” เด็กหญิงส่งเสียงอู้อี้พร้อมกับลืมตาขึ้นมาส่งยิ้มสดใสให้คุณพ่อ ไออุ่นเป็นเด็กเลี้ยงง่ายแบบนี้เสมอ เธอไม่ค่อยงอแงเหมือนเด็กวัยเดียวกันค นอื่นๆ มีเพียง ‘เรื่องแม่’ เรื่องเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เธอร้องไห้อย่างหนักจนคนเป็นพ่อแทบปลอบไม่ไหว

เธอค่อยๆ แยกขาเรียวออกกว้างเพื่อให้อีกฝ่ายได้สำรวจได้อย่างเต็มที่เรียกรอยยิ้มจากคนที่อยู่เหนือร่าง ความเสียวซ่านแผ่ขยายไปทั่วต่อมรับความรู้สึกเมื่อกายถูกสัมผัสจุดกระสัน “รู้ไหม ว่าตอนนี้คุณสวยมาก และเหมาะมากที่จะมาเป็นแม่ของลูกผม” เสียงกระซิบกระซาบดังชิดใบหู แม้ไม่ออกเ ต็มเสียงแต่มันก็ดังก้องอยู่ในใจ ประโยคนั้นเล่นเอาคนที่นอนใต้ร่างอ่อนระทวย หัวใจพองคับออก

อันหนิงทำปากขมุบขมิบก่นด่าสามีแต่ไม่ให้เขาได้ยินแม้แต่คำเดียว นางก็ยังอยากรักษาชีวิตไว้ใช้เงินที่แอบเก็บไว้อยู่นะ “แล้วท่านแม่เป็นอะไร” “แม่โดนแมลงกัดลูก แมลงตัวนี้มันร้ายมาก” “อี๋ เมี่ยวเมี่ยวไม่ชอบแมลง” เมี่ยวเมี่ยวถูแขนไปมา แค่นึกถึงพวกแมลงที่เดินและบินเต็มไปหมดก็ขน ลุกไปทั้งตัว

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค70 34 พ่อต้องจัดการเรื่องนี้… “กรี๊ด!!!” “ม่ายม่ายหยุดก่อน นี่ลูกเป็นอะไรของลูกเนี่ย” แม่ของตู้ม่ายม่ายที่ได้ยินเสียงลูกสาวกรีดร้องก็รีบออกมาดูด้วยความตกใจ

“ม่าย ม่าย” เด็กหญิงตัวน้อยรีบบอกก่อนจะงับเต้าเข้าปาก วัยรู้ความมากแล้วแต่ยังติดเต้านมและน้ำนมของแม่เวลาอยู่บ้าน “แม่จ๋า พ่อจ๋า ดิกกี้มาทางนี้เร็ว” ลูกชายตัวกลมที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยวิ่งมาทางพ่อกับแม่ กระโดดกอดคอผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนเสื่อกกข้าง ๆ แม่ของเด็กชายท ี่ยังอุ้มลูกน้อยไว้กับอก

“ไม่เคยแม้แต่จะคิด เราเมาเอง อยากคออ่อนทำไม” “ใครเชื่อเฮียก็เกิดลูกเป็นแมวแล้ว” “ประโยคคุ้นๆ” แดนตะวันหัวเราะลั่นทุ่ง

ธันวายอมรับ… กดปลายจมูกโด่งเป็นสันกับนวลแก้มเปล่งปลั่งเป็นสีชมพูระเรื่อ ทั้งจูบทั้งไซ้เมียรักอย่างโหยหา สูดกำซาบกลิ่นสาบแม่ลูกอ่อนที่ปลุกกระตุ้นอารมณ์ได้อย่างประหลาด ทำเอาลำเอ็นคัดแข็งแทงตุงอยู่ภายใต้กางเกงบางๆ “ที่รักจ๋า… ผัวหิวนม… ” เสียงหวานกระเส่า…อ ออดอ้อน เมียรักที่กำลังเป็นแม่ลูกอ่อน เอามือรูดสายเสื้อนอนลงมากองที่หัวไหล่แล้วบีบสองเต้าอวบคัด ดูดนมอย่างกระหาย

เสียงของนางอ่อนโยน ราบเรียบ ราวกับหญิงสาวชาวบ้านผู้ไม่รู้โลกแต่มันกลับเป็นบทฝึก…บทซ้อมสำหรับ การอ่อนโยน ซึ่งนางไม่เคยมีอยู่จริง ในสายตาของหลานเยว่ชายพวกนี้… เปรียบดั่งตุ๊กตาเน่าเปื่อยที่ยังพอมีประโยชน์ในฐานะ เครื่องมือฝึกซ้อม ความเป็นแม่ ทว่ารอยยิ้มของนางที่ดู สดใสและบริสุทธิ์กลับกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวพวกมันยิ่งกว่าเดิมเปลวปรารถนาในแววตาเริ่มลุกโชน