ม่ายแม่ลูกอ่อน Novels & Stories

น้ำอิงอธิบายให้นิชาได้ฟัง พอคุณแม่ยังสาวได้ยินคำพูดที่พี่เลี้ยงน้ำอิงพูด เธอก็ต้องยิ้มและก็ขำทันที “ แต่กว่าฟ้าจะโตเป็นเด็กฉลาด แม่ลูกอ่อนอย่างนี้นิชาคงจะเป็นหมีแพนด้าก่อนนะคะ ” นิชาพูดและก็หัวเราะออกมา พอลูกของเธอเพิ่งได้เพียงแค่อาทิตย์เดียวก็เล่นเอาแม่ลู กอ่อนเป็นหมีแพนด้า พอช่วงกลางคืนพราวฟ้าก่อกวนมาก

“อ๊า โอ้วว ม่านฟ้าช่องรักของหนู มันตอดรัดมังกรยักษ์ของพี่ดีจังอ้า อ๊า” “เร็วอีกหน่อยพี่ น้องจะลอยได้อยู่แล้ว อ้า” ม่านฟ้าพูดพร้อมกับใช้ลำแขนเรียวโอบรัดไปที่ลำคอแกร่ง ด้วยความรู้สึกว่าตัวของเธอกำลังจะล่องลอยออกไปสู่ทุ่งลาเวนเดอร์

“เสียวก็ร้องออกมา… ฉันอยากได้ยินเสียงร้องมีความสุขของหนู… ไม่ต้องอายนะคนดี” จากนั้นแม่ลูกอ่อนก็ร้องครางลั่นกระท่อม ไม่อายลูกน้อยที่ตื่นขึ้นมาลืมตาโพลงในช่วงสั้นๆ เพราะว่าเตียงที่โยกไปมาตามจังหวะกระเด้าของทรงกลด “อูย…. อูย… อูย… ”

ทำเอาแม่ลูกอ่อนนอนถ่างขาอ้าซ่าถึงกับต้องชันศอกผงกศีรษะขึ้นมองผ่านสองเต้าของตัวเองลงมายังง่ามขา เห็นลิ้นของไทเลอร์ปาดเลียเสยเข้าใส่กลีบเสียวของหล่อนอย่างไม่ปรานี “งืออออ… เสียวมากจ้ะ… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ท่านคะไม่ไหวแล้วค่ะ… ไม่ไหวแล้ว… ท่านคะหนูทรมาน ท่านเลียดุเหลือเกิน… ” ดวงตาของแม่ลูกอ่อนหลับพริ้ม…

พี่ทอร์ชจับลูกชายที่กำลังเขย่าปลุกแม่ "แม่ตื่น ตื่นสิแม่"เด็กน้อยเรียกแม่เสียงดัง แม่ก็ไม่ตื่นจึงเริ่มร้องงอแง

นางแสร้งทำเป็นแง่งอน “ท่านแม่เบื่อลูก อยากให้ลูกไปไกลๆ แล้วใช่ไหมเจ้าค่ะ” คนเป็นมารดาถึงกับหัวเราะขบขัน ยกมือบีบปลายจมูกน้อยๆ ของลูกสาวเล่น “ไปเอาความคิดเช่นนี้มาจากที่ไหนกัน บิดาเจ้าห่วงเจ้าเสียยิ่งกว่าอะไรดี ชีวิตนี้เจ้าจะได้แต่งงานออกเรือนหรือจะได้แต่งเขยเข้าบ้านก็ม ิรู้”

แม้จะไม่มีประสบการณ์แต่หลงเยี่ยนกลับจัดการทุกอย่างได้อย่างดี เขารู้ทันทีว่าที่บุตรชายไม่ยอมเรอนั้นเป็นเพราะยังไม่อิ่มดี ใช้เวลาให้นมเพียงไม่นานและเมื่ออิ่มหนำแล้ว ก็อุ้มเดินไปมาในห้องพร้อมร้องเพลงกล่อมเสียงทุ้มต่ำไปพลาง "หลับเสียเถิด เจ้าเป็นหัวใจดวงน้อยของข้า.." บรรดาสาวใช้ที่แอบมองอ ยู่ด้านนอกถึงกับพากันหัวเราะคิกคัก ไม่อยากเชื่อว่าผู้ที่เคยเป็นแม่ทัพผู้เย็นชาเวลานี้กลับกลายเป็นบิดาผู้ช่ำชองไปเสียแล้ว

ศศินาปล่อยผ้าขาวบางในมือให้ปลิวลอยไปตามสายลมหน้าหนาวของหุบเขารอยต่อระหว่างไร่เดือนฉายและไร่ชัยสงคราม “แม่ แม่!!” ศศินาวิ่งสวมกอดสังวาลขณะที่แม่ของเธอกำลังก้มคู้ตัวลง เด็กน้อยอายุเพียงหกขวบทำได้เพียงร้องไห้โอบมือเล็กนุ่มไปกับร่างมารดา สังวาลล้มตัวลงด้วยความเจ็บปวด

ฟาเดียยิ้มกว้าง โผเข้ากอดคอม่านเมฆแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ “โอ๋ ๆ ไม่งอนนะคะน้องมีมี่ แมวยักษ์ของหนูเก่งที่สุดเลย” ม่านเมฆถอนหายใจยอมแพ้ให้กับลูกอ้อนนี้ เขากอดตอบเธอแน่น วางคางเกยบนไหล่เล็ก “ค่าจ้างเล่นบทแมววันนี้ แพงนะครับบอกเลย”

เพราะผู้หญิงคนที่นอนอยู่บนเตียงสักไม่ได้มีหน้าอกอะไรใหญ่โตเท่ายัยเด็กนะโมเลย ยัยเด็กนะโมนั่นเรียกว่าแม่โคนมชั้นดีเลยก็ว่าได้ นมใหญ่ยังกับหัวเด็ก ! “เลิกอ่อยผมเถอะครับเพราะผมไม่มีทางสนใจคุณ ยิ่งผมมีแฟนแล้วคุณควรเลิกเพราะมันไม่ได้ทำให้คุณดูดีเลย”