ม่ายแม่ลูกอ่อน Novels & Stories

"ม่า ๆๆๆๆๆ หม่าม่า ๆ " "หมอก ลูกฉันร้องแบบนี้หมายความว่าไง" "เอ่อ…ก็"

ทำเอาแม่ลูกอ่อนนอนถ่างขาอ้าซ่าถึงกับต้องชันศอกผงกศีรษะขึ้นมองผ่านสองเต้าของตัวเองลงมายังง่ามขา เห็นลิ้นของไทเลอร์ปาดเลียเสยเข้าใส่กลีบเสียวของหล่อนอย่างไม่ปรานี “งืออออ… เสียวมากจ้ะ… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ท่านคะไม่ไหวแล้วค่ะ… ไม่ไหวแล้ว… ท่านคะหนูทรมาน ท่านเลียดุเหลือเกิน… ” ดวงตาของแม่ลูกอ่อนหลับพริ้ม…

เมื่อได้ยินเสียงลูกชายตัวน้อยโวยวาย นางก็เรียกเขาสักคำ “หนิวหนิวท่านแม่ หนิวหนิวปีนต้นไม้สูง” เด็กน้อยทำท่าฟ้องท่านแม่ทั้งชี้นิ้วไปยังแมวอ้วนลายโคนมที่ตนเองตั้งมันให้ชื่อคล้ายกับสีของมัน

หยวนเจี๋ยเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม มิใช่ว่าเขาจะไม่ทำตามคำบอกของเด็กชายแต่เขาเชื่อว่ายามนี้หัวใจของไป๋อิงคงจะหวั่นไหวต่อเขาบ้าง “ท่านแม่ ข้าชอบท่านอาจริง ๆ นะขอรับ ท่านแม่ไม่เห็นต้องสนใจคำพูดของผู้อื่นเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ท่านอาไม่มายุ่งกับเรายังไงเสียชาวบ้านก็รังเกียจเราอยู่ ดี ท่านแม่ช่วยทำหารเย็นแสนอร่อยต้อนรับท่านอาอีกนะขอรับ” เด็กชายจับมือของมารดากระตุกอ้อนวอนด้วยสายตาออดอ้อนมีหรือที่นางจะไม่ใจอ่อน “ก็ได้ ๆ ที่ข้าทำเพราะเจ้าเอ่ยปากขอหรอกนะ”

ิ่มลังเล “ไม่เป็นไรนะลูกนะ เพราะเจ้าอาทิตย์นั่นแหละที่ปากแข็งเอง ทำให้หนูกลัว ฮึก~ จริง ๆ แล้วเจ้านั่นน่ะ รักหนูมากเลยนะลูก” คุณแม่เปลี่ยนจากการกอดเป็นการกุมมือเธอไว้แทน คะนิ้งก็ยืนร้องไห้อยู่ข้างกัน ส่วนภูผานั้นรับหน้าที่เข็นรถเข็นให้เธอ แก้วมองทุกคนสลับกันไปมา ข าดแค่เขา ขาดแค่เขาคนเดียว…

ฉันหันไปบอกเขาเสียงกลั้วหัวเราะ แต่หน้าพี่แม็คตอนที่ฉันพูดเสร็จก็ยิ่งหงิกงอมากกว่าเดิมซะอีก “ข้าวไม่อ่อนโยน” “คะ? ไม่อ่อนโยนคืออะไร นี่พี่แม็คโอเครึเปล่าคะ” “พี่แค่อ้อนเมีย ทำไมข้าวต้องตอบสนองด้วยการแสดงอาการรับไม่ได้แบบนี้ด้วย”

“เอามือมาเลยฟอนต์” “ง่าาาาจะตีลูกเหรอ นี่ลูกเองนะ ฟอนต์ลูกแม๊เอ๊งงงงง” “ใช่” “แม่อะ” นัยน์ตา,นัยนากลมใช้ลูกอ้อนส่งสายตาหวานๆ ให้แม่

น้ำลายใส ๆ ยืดเป็นสายอยู่ที่มุมปากอย่างน่าเอ็นดู เป็นภาพที่คนเป็นแม่เห็นแล้วหัวใจก็พองโตทุกครั้ง ม่านระรินวัยหนึ่งขวบกำลังหัดพูด เด็กหญิงช่างฉอเลาะอ้อแอ้แบบไร้สำเนียงแต่ชวนให้หลงรักได้อย่างไม่รู้ตัว “กลับมาแล้วเหรอลูก...” ม่านตะวันเอ่ยกับลูก แต่คนที่ตอบคือพ่อของลูก

ร่างท้วมใหญ่กระเด้ารัวเข้าใส่แม่ลูกอ่อนอย่างมิรู้เหน็ดเหนื่อย นับตั้งแต่วินาทีแรกที่สอดใส่เข้าไปได้ก็กระเด้าไม่หยุด “โอ๊ววว… อ๊า… อ๊า… ไม่ไหวแล้วแตกเถอะ… ขะ… ข้าจะแตกแล้ว… ”

วรรณารีพูดกระเซ้า “ไม่เหมือน แม่กอดอุ่นที่สุด” น้ำเสียงไร้เดียงสาของลูกทำเอาวรรณารีน้ำตาคลอ เธอกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกพร้อมเอ่ยเสียงเครือ “แม่จะกอดหนูไว้นานจนชั่วชีวิตของแม่เลย” -----