ยัยแว่นวิศวะของหมาซาน Novels & Stories

“ก็ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ เอาแค่ปรับลุคการแต่งตัวของเธอก็พอ ไม่ต้องใส่แว่นตาแล้ว เธอจะใส่ทำไม เธอไม่ได้สายตาสั้นซะหน่อย มันบดบังทัศนียภาพความสวยของเธอหมด” “มันเป็นแว่นตากรองแสง ฉันใส่ตอนเรียน และจ้องจอตอนใช้คอมฯ ก็เท่านั้นเอง...”

คาเทียร์บ่นพึมพำ เธอไม่ชอบผู้ชายเรียนวิศวะเลย ถึงพ่อเธอจะเป็นศิษย์เก่ามาก่อนก็เถอะ ผู้ชายท่าทางเถื่อน ๆ พวกนั้น ไม่พ้นนิสัยก็คงเถื่อนไม่ต่างกัน "มึงก็นะมิลลิ ไปชอบพี่เขาได้ยังไง กูยังไม่เห็นเคยยิ้มให้มึงเลย แถมยังนั่งก้มหน้าอีกต่างหาก ทำราวกับไม่สนใจผู้หญิง งั้นแหละ หยิ่ง ๆ แบบนี้ มีไรให้ชอบหนักหนา"

พวกข้าวใหม่ปลามันก็งี้ แต่ดูเหมือนพี่แม็กไม่ได้เข้ามาคนเดียวนะสิ มีร่างชายสูงตระหง่านในชุดกาวน์หมอไม่ต่างไปจากพี่แม็ก วันนี้เขาสวมแว่นกรอบเงินหล่อเหลาเอาการ แน่นอนว่าเป็นใบหน้าที่ฉันจดจำได้ดี จะลืมลงได้ไง แม้แต่ตอนนี้มันก็ยังวนเวียนอยู่ในจิตใต้สำนึกอยู่เลย

วันต่อมาที่หน้าคณะวิศวะ ร่างสูงของเรียวตะนั่งมองร่างบางของรีนลดาผ่านกระจกจากชั้นสามของตึก ที่เธอกำลังนั่งเขียนอะไรซักอย่าง ที่ม้าหินอ่อนข้างๆตึก เขามองมันได้ซักพักใหญ่ๆ ริกที่เห็นท่าทีแปลกๆ ของเรียวตะถึงกับมองตาม ริกถึงกับหลุดยิ้มให้กับความฟอร์มจัดของเพื่อนที่แอ บมองรีนลดามาได้ซักพักใหญ่ๆ "มึงเริ่มจะสนใจน้องขึ้นมาแล้วดิ ปกติมึงเคยมองน้องแบบนี้ด้วยหรือ"

สาวน้อยจอมโวยวายเธอคือกัญญาภัค โซติกา หรือเพื่อนๆเรียกจะว่าฟองจันทร์เป็นนักศึกษาปี1คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาเครื่องกลของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ที่ฉันต้องมานั่งรอเพื่อนที่กำลังจะมารับอย่างนี้เพราะว่าฉันอยากที่จะเดินทางมากรุงเทพคนเดียวโดยที่ทางบ้านไม่ต้องมาส ่ง

ที่เป็นจุดศูนย์กลางของสายตาทุกคู่คือ บาสพี่ว้ากเจ้าของฉายาวิศวะปากหมาที่โด่งดังไปทั้งมหาลัย เขายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หน้าห้องด้วยท่าทางกวนประสาท ใบหน้าคมเข้มที่ติดจะดุร้ายดูเฉยชาแต่กลับแฝงไปด้วยความคุกคามอย่างบอกไม่ถูก เมื่อสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปะทะเข้ากับร่างบางท

ลิลลี่ตาโต ความหวังเริ่มผลิบานในใจ "แต่มันจะดีเหรอพีช งานสนามแข่งรถเนี่ย... กูกลัวว่าจะเจอพวกวิศวะยานยนต์" "สนามนั้นมันใหญ่จะตายมึง คนเป็นพัน! อีกอย่างมึงสวยขนาดนี้ แต่งหน้าทำผมจัดเต็ม ใส่ชุดทีมแข่งรถสุดเท่ ใครจะจำมึงได้ง่ายๆ วะ" ลูกพีชให้กำลังใจ "คิดถึงเง ินสิลี่ เงินที่จะเอาไปรักษาแม่มึงน่ะ"

ภีมลุกขึ้นยืนพลางถอดเสื้อเชิ้ตลายฮาวายออก เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่ดูขรึมขลัง "กูพาน้องสาวมึงมาส่งแล้ว ต่อไปคืองานของรุ่นพี่วิศวะ... กูจะไปดูด้วยตาตัวเองว่าใครมันกล้าลองดีกับวรโชติโภคิน" ภีมยันมือลงบนบ่าเตโช "เต... มึงไปจัดการเรื่องวิศวกรรม ส่วนกูจะไปจัดการ เรื่อง 'หมาหมู่' หลังไซต์งานเอง" [ฉากการต่อสู้หน้างาน: ไหวพริบพยัคฆ์และบารมีราชสีห์]

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 12🔞 มือเรียวกำกระชับเข้าหากันจนแน่นตอนที่ถูกเรียวลิ้นสัมผัสกับจุดที่ผู้หญิงหวงแหนมากที่สุด ลมหายใจเริ่มหอบถี่แต่ดวงตาของเธอก็ยังคงปิดสนิทอยู่

การกระทำของแอริน มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ฝั่งตรงข้ามตึกของคณะวิศวะ ตรงนั้นคือลานจอดรถของคณะบริหาร ชายหนุ่มร่างสูง สวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกระเบียบ สวมแว่นตาทั้งที่สายตาไม่ได้สั้นขนาดนั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่กำลังหยอกล้อกับรุ่นพี่คณะวิศวะ ในมือคีบบุหรี่ที่เ พิ่งจุดสูบ ระงับอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัว