ระทึกขวัญ Novels & Stories

"ยัยขวัญ!" เคทถลึงตาดุ กระโจนเข้ามาตะครุบปิดปากหวังให้ขวัญข้าวสงบปากสงบคำ หากแต่อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ ซ้ำยังโยนราดน้ำมันลงบนกองไฟขนาดย่อมที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกด้วย

ปลายประโยคปราณกระแทกเน้นขึ้น ทำให้เสียงหวานๆ เผลอหลุดครางออกมาแทน มันไม่มีความเจ็บเลย ตอนนี้มันเสียวซ่านไปหมด แถมตอนนี้ เธอยังต้องการให้เขาขยับเร็วขึ้นด้วย "ฝันทำ...อ๊าส์...ฝันบีบรัดของพี่จนแทบแตกแล้วครับ...อ๊าส์...อย่าทำให้พี่คลั่งไปมากกว่านี้เลย..."สะโพกสอบกระแทกกระทั้น เข้าออกจากเนิบๆ ช้าๆ ก็เริ่มที่จะเร่งเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนร่างเล็กนั้นสั่นคลอนไปตามแรงของเขา ที่ยิ่งทำก็ยิ่งโหมขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ร่างบางก็ไม่ได้เอ่ยห้ามอะไร เธอกลับชอบมันด้วยซ้ำ

ชื่อที่ได้ยินทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทิวาหายวับไปในทันที ดวงตาคมแปรเปลี่ยนภายในเสี้ยววินาทีนั้น "จะมาทำไมวะ มารขวางความสุขจริง ๆ เลย" เสียงบ่นอุบอิบกับตัวเองดังขึ้นเบา ๆ

ร็วใหม่อีกครั้ง ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ธามขยับเอวสอบขึ้นลง เธอเสร็จแล้วแต่เขายังไม่เสร็จ มือหนาของเขายังคงกอบกุมอกอวบของเธออยู่ ปลายฝนที่เพิ่งปลดปล่อยถูกปลุกอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อถูกกระแทกกระทั้นอย่างเอาแต่ใจ ร่องรักเธอขมิบตอดรัดเอ็นร้อนของเขาตา มจังหวะกระแทกเข้าออกรัวเร็ว

พาขวัญไม่ตอบ แต่เงยหน้าขึ้นมายิ้มหวาน ดูดดึงยอดอกเขาแรงๆ อีกทีจนเกิดเสียง จู๊บ เบาๆ “แค่นี้ไม่พอหรอก...” เรย์เดนคำรามในลำคอ แววตาวาวโรจน์เหมือนสัตว์ป่าที่ถูกปลุก เขาถอนแก่นกายออกอย่างกะทันหันจนพาขวัญร้องประท้วง

เพลงขวัญค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเป้าหมายกระทั่งได้จุดที่คิดว่าเหมาะ เธอจัดท่าทางให้มั่นคงจากนั้นก็ขึ้นหน้าไม้เตรียมรอไว้ จังหวะนี้ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องก็ว่าได้ แต่ไม่ใช่เพลงขวัญเท่านั้นที่รู้สึกแบบนี้ กระแต อชิและเจษฎาพรก็ต่างเกร็งและลุ้นกับเธอไปด้วย เพลงขวัญสูดอ ากาศเข้าปอดลึกๆ มือเย็นและสั่น ก่อนจะบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ เข้าไว้ ท่องยุบหนอพองหนอเพื่อเรียกสติและความมั่นใจ จากนั้นก็เล็งแล้วยิง เสียงลูกธนูถูกปล่อยออกไปจากหน้าไม้ดังก้องอยู่ในหูของเพลงขวัญ แต่เสียงที่ตามมาหลังจากนั้นก็ทำเอาเธอแทบกระโดด อู๊ดด...อู๊ดดดด

เซฟ ไตรทศ & แพนเค้ก ขวัญชีวา ขวัญชีวาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่คิดว่าผู้ชายที่เธอเคยมอบหัวใจให้จะเป็นคนจิตใจโหดร้าย หยาบกระด้าง เลวทราม และป่าเถื่อนได้ถึงเพียงนี้ ราวกับว่าที่ผ่านมาเธอไม่ได้รู้จักเนื้อแท้ของเขาเลย “คุณแม่ปอกผลไม้ให้ แพนกินหน่อยนะจะได้สดชื่นขึ ้น” “เซฟโอเคใช่ไหม” สิ่งที่ขวัญชีวาเป็นกังวลมากที่สุดก็คือสภาพจิตใจของไตรทศ ความบอบช้ำที่เขาได้รับมา 20 กว่าปี มันหนักหนาเกินพอแล้ว เธอไม่อยากให้เขาได้รับความกระกระเทือนจิตใจอีกแล้ว

คริสาผลักเพียงขวัญจนกระเด็น “ขวัญมีชีวิต มีจิตใจ ขวัญก็อยากที่จะทำอะไรตามใจของขวัญบ้าง”

ช่วยเปิดกล่องของขวัญให้ด้วย “กรี๊ด!” งูพิษตัวสีดำขลับโผล่ออกมา กัดเข้าที่ข้อมือของเสิ่นถังเยว่อย่างแรง!

ปลายฟ้ากัดริมฝีปากของตัวเองจนแน่น เพื่อไม่ให้เสียงร้องเล็ดลอดออกไปจากริมฝีปากบางของเธอ มือบางจับแคร่ไม้ตรงหน้าไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียงหลักล้มลงไปหน้ากระแทกกับแคร่ไม้ไผ่ตรงหน้า “อดทนได้ก็อดทนไป...หึหึ” มือหนาจับสะโพกกลมไว้แน่นก่อนที่เขากระแทกใส่เธอไม่ยั้ง ร่างบางสั่ นสะท้านไปตามแรงกระแทก ยิ่งเธอพยายามข่มเสียงและอารมณ์ของตัวเองเอาไว้เขาก็ยิ่งกระแทกเธอแรงขึ้น