รักละมุน Novels & Stories

ในหัวของเซี่ยจือเหยา พลันแว้บขึ้นมาเป็นเพลง 《วันฟ้าครึ้ม》 ของ โมเหวินเว่ย “ว่ากันตามตรง ความรักก็คือ คนหนึ่งพยายามจะหลุดพ้น ส่วนอีกคนก็ยังคงก้มลงเก็บมันไว้”

คนตัวเล็กครางหวิวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง หอบหายใจหนักๆ เมื่อเกมรักไม่จบไม่สิ้นเสียที “รอพี่ด้วย...อ่าส์...” ร่างสูงก้มลงมอบจุมพิตดูดดื่มให้ภรรยาตัวเล็ก เมื่อใกล้ปลดปล่อยราคะในกาย กระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่หนักเน้นสองสามครั้ง ปลดปล่อยธารรักใหม่เข้าไปในร่องรักของคนตัวเล็กอีก หนเต็มสูบ จนของเก่าที่คั่งค้างอยู่ไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนที่นอนราคาแพง

เสียงคุณหนูตระกูลใหญ่ร้องด้วยความประหลาดใจ พลางทาเนื้อสมุนไพรลงบนข้อมือขาวสะอาด “หอมละมุน ซึมไว มิใช่เหนียวเหนอะหนะเลย” สหายอีกคนยกแขนมาดูบ้างแล้วหัวเราะร่า

ตะวันถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป “ได้ค่ะ ได้ทุกเมื่อ...ว่าแต่ เอาเบอร์มาสิคะ” ขวัญข้าวตอบรับด้วยความดีใจจนลิ้นพัน “ได้สิ...ว่าแต่คุณไม่รู้ชื่อแฟนคนล่าสุดของพายุหรือครับ...”

EP.71 CRAZY LOVE คลั่งรัก ♥ ตอน ฝากรอยรัก NC "จริง ๆ ฉันไม่อยากดูพระจันทร์เท่าไหร่หรอก"

EPISODE 39 : Morning Glory (ดอกมอร์นิ่งกลอรี่ หรือดอกอาซากาโอะ ดอกไม้แห่งความรักที่ไม่สมหวัง ความรักที่ไม่ได้ถูกรักกลับ ความทุ่มเทที่ไร้ค่า) “ความรักหรือคุณกันแน่ที่ทำร้ายฉัน” [DUN’S PART] -บ้านพักตระกูลมาซูดะ- เช้าวันต่อมา...

เธอร้องลั่น หายใจหายคอแทบไม่ทัน ขมิบจนกล้ามเนื้อเกร็ง ก่อนจะกระตุกสั่น ปลดปล่อยน้ำสวาทออกมาจนเนืองนอง ไหลเยิ้ม “อ๊าส์...ฮือ...ที่รัก...อคิน...อคินขา...ที่รัก โอย ที่รักมีความสุขจังเลย...ซี๊ดส์”

ป้าจิตรยิ้มละมุน ยื่นมือมาลูบผมเธอเบา ๆ “ความรักที่แท้จริง ไม่ต้องสมบูรณ์แบบหรอกค่ะ แค่ไม่ยอมปล่อยมันไปง่าย ๆ ก็พอแล้ว” เสียงพูดคุยในครัวยังคงแว่วออกมาเบา ๆ

มิลืมเลือน แม้นใจจักเชือดเฉือน... ตรมรัก ดวงใจพี่สยบแล้ว... แม่พุ่มภักดิ์ แต่หวานรักจักร้างลา... ให้ห่างไกล ในภพหน้าชาติหน้า... ให้พี่พบ

คำถามเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของหมอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเขาก็ยิ้มให้กับความคิดเหล่านั้นอย่างไม่อาจห้ามได้ เพราะเพียงแค่นึกถึงใบหน้าของคนในความทรงจำ ซึ่งผู้หญิงคนเดียวที่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เขาต้องรีบหน้าตั้งมาหาเธอทันทีที่กลับมาถึงไทยแบบนี้ ใช้เวลานานเกือบชั่ว� �มง ในที่สุดรถของเขาก็ขับมาถึงร้านขนมที่มีชื่อร้านที่ทำให้เขายิ้มกว้างขึ้นไปอีก ‘Time To Love - ถึงเวลาที่จะรัก’ หมอกยกยิ้มเล็กน้อย เพราะแค่อ่านชื่อร้านก็รู้สึกเหมือนเจ้าของร้านจะกำลังสื่ออะไรบางอย่างถึงเขา