รักวัยเด็ก Mga Nobela at Kwento

 เลนส์ เจ้าของธุรกิจสายการบินชื่อดัง หล่อ โสด เย็นชา เอาแต่ใจ มีฝาแฝดชื่อ ฟิล์ม (จากเรื่อง "เธอในความ(ลับ)รัก")​ และน้องสาวคนสวย น้องโฟกัส (จากเรื่อง "โฟกัสเพียงเธอ") ลูกชายฝาแฝดของนาย - หนูมาย จากเรื่อง "รักกันแบบธุรกิจ"   พรีม ดาวคณะวิศวะการบิน น่ารัก ยิ้มเก่ง       เธอแอบชอบเขามานาน พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อยู่ใกล้มากที่สุด ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันมามองกัน แต่ความเย็นชาของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ไกลเข้าไปทุกทีและไม่อยากแอบรักเขาอีกต่อไป...  "แค่นี้จะยอมแพ้?"  "พี่เลนส์ไม่เคยรักใคร ไม่รู้หรอกค่ะว่าพรีมรู้สึกยังไง" "รู้ได้ยังไง?"        #นิยายฟิลกู้ด #ไม่มีนอกกายนอกใจ นิยายเรื่องนี้แต่งจากจินตนาการของไรท์แต่เพียงผู้เดียว โปรดอย่าลอกเลียนแบบและนำไปตัดแต่ง ขอสงวนสิทธิ์เป็นไปตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พุทธศักราช 2558      

เมื่อหยวนซีต้าเกอข้างบ้านคือรักแรก คู่แข่งคือหญิงสาวที่แสนเรียบร้อย หลี่ลี่อิงจึงต้องพยายามทำให้ตัวเองเป็นกุลสตรีที่เพรียบพร้อม แต่ไม่ว่าอย่างไร 'หานหลิงหลิง' ที่มีกิริยาอ่อนช้อยกว่ากำลังนำอยู่หนึ่งก้าว นางจึงต้องงัดสารพัดวิธีมาออดอ้อนขอความรัก แม้จะต้องปลอมเป็นบุรุษเข้าไปร่วมเสี่ยงภัยด้วยกันกับเขาก็ตาม "ข้าจะทำทุกอย่างให้ 'ต้าเกอ' กลายเป็น 'เหล่ากง' ให้จงได้" วีรกรรมอ้อนขอความรักของดรุณีน้อยนามหลี่ลี่อิงจะเป็นเช่นไร ต้องตามลุ้นใน "ดรุณีน้อยอ้อนรัก"

ในวันที่เธอตั้งใจบอกเขาว่า ‘ท้อง’ เป็นวันเดียวกันที่เขาตั้งใจ ‘ทิ้ง’ เธออย่างเย็นชา ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ที่ว่าความรู้สึกที่ผ่านมาเป็นแค่เรื่องหลอกลวง

ปรางค์วลัย เคยแอบชอบ เมฆา พี่ชายข้างบ้าน ทว่าในวันนั้นที่เธอบังเอิญได้ยิน เมฆา พูดกับผู้หญิงของเขาว่า “เด็กนั่นอ้วน เตี้ย ดำ ไม่มีอะไรน่ามองสักอย่าง” คำพูดในวันนั้นของเขาทำร้ายจิตใจของเธออย่างหนัก เธอจึงตัดสินใจถอยออกห่าง จากที่สนิทสนมกันกลับกลายเป็นคนแปลกหน้าในชั่วข้ามคืน ในวันที่แม่ของหญิงสาวป่วยหนัก เขาได้กลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งในฐานะ หมอ และวันที่เธอตัดสินใจพาใครบางคนมาแนะนำให้แม่รู้จัก เขากลับแสดงอาการหึงหวงออกหน้าออกตาทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน หวงก้างราวกับเป็นเจ้าของเธอ ทั้งที่เขาเป็นคนพูดเองว่าจะไม่มีวันสนใจผู้หญิงอัปลักษณ์อย่างเธอเด็ดขาด

“ก็ดีนะ กูลองแล้วติดใจมันดี อย่างนี้กูก็เอากับคนอื่นได้” หมับ…ติณณ์คว้าปลายคางดึงกระชากจนเธอหันหน้ามาหาจ้องตากันวาวโรจน์ทั้งคู่ “ฝันไปเถอะไอ้แก้ม กูเป็นคนหมา ๆ ปากหมา ชอบท่าหมา แล้วยังเป็นหมาหวงก้าง มึงจำไว้” ติณณ์บีบเสียงข่มขู่แล้วสะบัดมือ เดินไปที่กางเกงล้วงเอาแผงยาออกมาโยนลงบนเตียงข้างตัวญาดา “ยาคุมฉุกเฉิน กินสะ กูยังอีกหลายน้ำ” “ไอ้ปืน! มึง นี่มันอันตราย” “แค่ครั้งนี้เท่านั้น พรุ่งนี้กินยาคุม” ญาดาขว้างยาคุมฉุกเฉินใส่หน้าเพื่อนสนิทแต่ติณณ์คว้าไว้ได้ทันหัวเราะมุมปาก “หรือมึงอยากมีลูกกับกู” “ไอ้ .. ไอ้หน้าตัวเมีย!!” “มึงด่าทีกูนี่ขึ้นเลยว่ะ” โรแมนซ์หวานปนเร่าร้อน จากเพื่อนสนิทสู่คนรัก ที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นแรงทุกตอน “เราอยู่ห่างกันแค่ศูนย์เซนติเมตร…แต่หัวใจกลับไกลจนแทบเอื้อมไม่ถึง” เธอ—เพื่อนสนิทที่รู้ทุกอย่างในชีวิตเขา เขา—ผู้ชายที่บอกตัวเองมาตลอดว่า ‘ไม่ควรรักเธอ’ เมื่อความสัมพันธ์ที่เคยสวยงามเริ่ม ‘ปนหวานปนเจ็บ’ เขาจึงต้องตัดสินใจ จะยอมเสียเธอไป หรือจะก้าวข้ามเส้นศูนย์เซนติเมตร แล้วบอกรักเธอเ

เรื่องราวในอดีตที่เลวร้าย ทำให้เขาเกือบมีตราบาป เขาวิ่งหนีความจริงมาอยู่ในเมืองใหญ่ แต่แล้วไม่รู้ว่าเวรกรรมหรือพรหมลิขิต ที่ทำให้เขาต้องกลับมาเจอกับเธออีกครั้งในฐานะของ "เจ้านายกับลูกน้อง"

"ทุกอย่างมีราคาต้องจ่าย..." ชายหนุ่มบอกกับฉันว่าอย่างนั้น ในความหมายของเขา คือหากต้องการเงิน ก็ต้องเอาร่างกายมาแลก ภายใต้หน้ากากกระต่ายที่เขาใช้บดบังใบหน้าเพื่อปกปิดตัวตน ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เขาพึงพอใจมากที่สุด แม้ว่านั่น จะแลกมาด้วยอิสระที่หายไปร่วมสองเดือน ไม่ว่าเขาจะเรียกเมื่อไหร่ฉันก็ต้องมา เขาต้องการที่ไหน เมื่อไหร่ ท่าไหน ฉันก็ต้องทำ และกฎเพียงข้อเดียวที่ต้องรักษา คือ...ห้ามเห็นหน้าเขาอย่างเด็ดขาด "ทุกอย่างมีราคาต้องจ่าย อ้าขาออก"

เขาไม่คิดจะรัก แต่เมื่อเธอจากไป เขากลับไม่ยอมปล่อย เขาฉุดรั้ง ดึงเธอกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง พันธนาการเธอไว้ด้วยความรักในวันที่เธอไม่ต้องการ “แต่งแล้วจะหย่าเมื่อไหร่” สองขาที่กำลังก้าวเดินชะงักกึกกับคำถามที่ถูกโพล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีมรกตที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว “คะ?” เอ่ยถามซ้ำ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า “เธอคงไม่คิดจะแต่งงานกับฉันไปตลอดหรอกใช่ไหม” ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เจ็บไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว คล้ายกับถูกผลักลงไปในเหวลึก ใจวูบโหวงจนต้องขบริมฝีปากแน่นเพื่อดึงสติ เธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าต้องแต่งงานกับเขาไปตลอดชีวิต แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดเรื่องหย่าออกมาได้อย่างง่ายดายทั้ง ๆ ที่แต่งงานกันยังไม่ทันข้ามวัน “ค่ะ รินไม่คิดจะแต่งงานกับคุณไปตลอดหรอกค่ะไม่ต้องเป็นห่วง” ตอกย้ำว่าให้ตายยังไง รอยด์ก็คงไม่มีวันรักเธอ... ไม่แม้แต่...คิดจะรัก “งั้นก็ดี ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ ช่วยไปบอกพ่อให้ด้วยว่าเธออยากหย่า”

เพราะรสจูบที่ได้รับจากความฝัน...กึ่งความจริง...ทำให้ต้องตามหาใครคนนั้นที่ไม่รู้ว่าจะเจอจากที่ใด...

"ฉันอยากหย่า" คำพูดนี้ไม่ได้ออกมาท่ามกลางการทะเลาะ ไม่ได้มาจากความโกรธ ไม่ได้มีเสียงตะโกนหรือการปะทะอารมณ์ใดๆ มันเบา... แต่ชัดเจน เบากว่าลมหายใจของเธอ แต่หนักกว่าโลกทั้งใบของเขา