รุ่นพี่คนนี้พ่อของลูก Novels & Stories

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ให้รู้ซะบ้างว่าขวัญน่ะลูกใคร” “อ้าว…แล้วขวัญไม่ใช่ลูกพ่อเหรอ” “ก็ลูกพ่อนั่นแหละ อย่าถามมากน่า”

(ร้านพี่เหรอ) “ไม่ใช่ครับ เป็นของรุ่นพี่ที่รู้จักกัน พี่เป็นแค่ลูกน้องเอง” (แล้วพี่แบ่งเวลายังไงคะ)

ว่าไปพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ซีรีย์ก็เหมือนลูกของแม่อีกคน คือคนที่จะอุ้มท้องหลานแม่ พ่อแม่เขาก็ส่งต่อให้แม่ดูแล แม่เข้าข้างหนูซีมากกว่าเราอยู่แล้ว" "แบบนี้ก็ได้เหรอครับ" คนเป็นแม่ถลึงตาใส่ลูกชายที่ทั้งปากแข็งและรั้นสุดๆ ผู้เป็นพ่อเลยต้องเป็นคนกลาง เพื่อสรุปทุกอ ย่างเอง

ฟรินท์สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ มาถึงตอนนี้อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด เขาจะสารภาพเองหรือคนอื่นบอก ตอนนี้ความฉิบหายของมันก็คงไม่ต่างกัน "กูคือพ่อของลูกเรน" ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! “สัดฟรินท์ มึงทำแบบนี้กับพี่กูได้ยังไงว่ะ”

บาลีกอดลูกชาย และอยากบอกต่อว่า ‘แน่นอนเขาเป็นพ่อของลูกอยู่แล้ว’ แต่ก็ได้แต่คิดในใจ รอให้ถึงเวลาก่อนเถอะ “สรุปเขาเป็นพ่อน้องอิฐด้วยใช่ไหมล่ะ”

เจ้าหล่อนนั่งกอดเข่าพิงชักโครกร้องไห้ต่อหน้าต่อตาคนเป็นพ่อเด็ก คำถามที่เขาเอ่ยออกมานั่นบีบใจเธอแตกคามือ ในชีวิตนี้เธอมีความสัมพันธ์กับเขาแค่คนเดียวเท่านั้นแต่เขาเหมือนไม่ได้เชื่อใจเธอเลยสักนิด “เมษ ๆ คือ.. ลูกกู ลูกกูนั่นแหละกูกำลังจะเป็นพ่อคน ฮึ เมษกูดีใจ”

พูดไปก็นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่คล้อยตามภรรยาคนใหม่ที่ไม่ว่าฟังยังไงก็ไม่เหมือนพ่อลูกกันเลยสักนิด “แกก็เหมือนแม่แกนั่นแหละ ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน คิดจะยืนด้วยขาตัวเองแต่ไม่มีปัญญา เลยต้องมาเกาะคนอย่างฉัน” “ก็พี่ทำทุกอย่างไว้หมดแล้ว ผมก็แค่ทำตาม”

ซีห่าวรับรายงานในสิ่งที่ท่านแม่บอก ท่านแม่บอกกับซีห่าวว่าคนไม่ช่วยก็ไม่ได้ส่วนแบ่ง และท่านพ่อก็ไม่ช่วยปลูกผัก ดังนั้นท่านพ่อก็ไม่มีส่วนแบ่งในเงินส่วนนี้ คำตอบของบุตรชายนั้น..... ฉลาดเกินวัย ซีอั่นระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา ส่ายหน้ารัว เฟยห่วงเองก็อ้าปากอึ้ง ๆ ไม่คิ ดว่าลูกจะจดจำทุกคำที่นางบอกได้อย่างดี

“เขาเป็นพ่อเลี้ยง ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ เข้าใจกันบ้างป่ะ? เด็กพวกนี้...” “พ่อเลี้ยงก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่... น้องของมินนี่ต้องเอ๋อแน่ ๆ เลย”

"แต่เขาจะเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ..." "ก็พี่ไง พี่จะเป็นพ่อของลูกเรเอง"พี่ปอนด์แทรกพูดขึ้น "แต่ว่า..." "ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้น ลูกของเรจะมีทั้งพ่อและแม่เหมือนเด็กคนอื่น ๆ แน่นอน อย่าคิดมาก"พี่ปอนด์พูดจบก็เอื้อมมือมาลูบหัวฉันแล้วยิ้มให้ ก่อนจะหันกลับไปมองถนน