สนองตัณหาพยาบาลสาว Novels & Stories

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้า "ค่ะ" พยาบาลสาวใจแป๋ว เมื่อถูกแฟนสาวของคนไข้ที่เธอหมายตาเข้ามาเจอตอนเธอกำลังอ่อยชายหนุ่มอยู่ เธอรีบวางผ้าเช็ดตัวไว้ข้างเตียงเช่นเดิม ก่อนจะรีบถอยออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวค่ะ!"

หญิงสาวกะพริบตา รีบปัดความรู้สึกที่ทำให้หล่อนหม่นหมองออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับพยาบาลสาวรุ่นพี่และคนไข้ที่เดินทางมาตามนัด “เป็นไงบ้างหนู” วิไลลักษณ์ พยาบาลสาวใหญ่ใกล้วัยเกษียณเอ่ยทักด้วยสีหน้าแจ่มใส แม้อายุล่วงเลยเข้าสู่วัยชรา แต่ยังดูกระฉ ับกระเฉงคล่องตัวไม่น้อย

ข้าสู่เส้นเลือดแล้วก็อันตรายทั้งนั้นล่ะค่ะ” นางพยาบาลสาวสวย ซึ่งเรียนจบวิชาพยาบาลแต่ไม่ได้นำไปใช้จนกระทั่งตอนนี้เอ่ยเสียงเรียบ จังหวะที่เธอต้องเอื้อมมือตวัดผ้าพันไปรอบลำตัวหนา ใบหน้าของทั้งคู่ก็ใกล้กันแค่ลมหายใจกั้น หญิงสาวสบตาคมเรืองแสงแสดงให้เห็นว่าเขากำลังคิดอ ะไรอยู่ในใจ เบือนหน้าหนีด้วยรู้สึกสับสนที่รุมเร้าตั้งแต่เมื่อเช้า

รสสุคนธ์หยักไหล่ทำหน้าทะเล้นใส่คุณหมอ “ไม่ต้องนับให้ยากหรอก...ผมมีคุณคนเดียวรสแค่นั้น” พยาบาลสาวถึงกับใบหน้าร้อนผ่าว เพราะคำพูดและสีหน้าที่ดูจริงจัง ที่มันส่งผ่านแววตาคมของเขานั้น มันออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเลยทีเดียว

ภพหันมามองเธอดวงตาคมแน่วนิ่งก่อนจะตอบช้า ๆ คำตอบนั้นสั้นแต่กลับทำให้หัวใจของหญิงสาวพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าซีด ๆ ของเธอก่อนที่พยาบาลจะเข้ามาพร้อมรถเข็น

ขุนเขื่อนกลับมาที่ห้องพักแพทย์รีบเปลี่ยนชุดแล้วกลับขึ้นไปหาหญิงสาว “ขอบคุณนะครับคุณพยาบาล” ขุนเขื่อนกล่าวขอบคุณพยาบาลที่มาอยู่เป็นเพื่อนหญิงสาวเขามองไปที่เตียงหญิงสาวนอนหลับด้วยพิษไข้ขุนเขื่อนเดินเขาไปใกล้ๆใช้หลังมืออังที่หน้าผากของเธอ “ไข้ลดแล้วนี่นา”

พยาบาลสาวคนหนึ่งยกมือป้องปากเล่าด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ได้ยิน ‘จะอ่อยได้ไง หมอพายก็มางานนี้’ เพื่อนอีกคนเบะปากพลางบุ้ยปากไปทางฮอลล์จัดงาน ‘อุ๊ย ฉันลืมไปเลยว่าหล่อนเป็นเมียหมอพาย’ หญิงสาวคนเดิมทำท่าเป็นหลงลืม ดวงตามองจนิตาตั้งแต่หัวจดเท้า ต่อให้ทำงานต่างโรงพยา บาล แต่ไม่มีใครไม่รู้จักนายแพทย์พริษฐ์ ผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งเก่งจนเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั่วเมือง

"ฉันจะทำไมห๊ะ เป็นแค่พยาบาลอย่าเสือกมายุ่งเรื่องของคนไข้" "ดิฉันเป็นแค่นางพยาบาลก็จริงค่ะ แต่อย่าลืมนะคะว่าฉันผ่านการเรียนจบหลักสูตรการเป็นพยาบาลมา จึงรู้ยาตัวไหนที่สามารถทำให้คนไข้ปากหมาตายได้อย่างเจ็บปวด"น้ำเสียงเรียบนิ่งกับสายตาเย็นชาของพยาบาลสาวแสนสวยทำเอาคนอวดดีถ� �งกับหุบปากเงียบ ความเย็นจากเครื่องปรับอาการทำให้บรรยากาศในห้องพักมันช่างวังเวง ยิ่งเจอสายตาดุดันนั้นมันยิ่งทำให้หนาวสั่นไปทั้งตัวจนต้องยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ดวงตากลมโตหันไปมองพยาบาลคนสวยด้วยความหวาดระแวง

“คุณหมอแป้งคะ!” อรุณรัตน์ หรือ แยม พยาบาลสาวที่ค่อนข้างสนิทสนมกันเดินเข้ามาในห้องตรวจคนไข้ ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนมีเรื่องกังวลร้อนใจที่ไม่อาจสลัดได้

มีเสียงเคาะประตูหน้าห้อง ทำให้ทั้งสองหันมองทันทีและก็เห็นพยาบาลสาวก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ “ดิฉันมาเก็บถาดอาหารค่ะ” “ขอบคุณครับ ที่ดูแลคนรักของผมอย่างดี” ตติยะช่วยขยับถาดออกไปให้พร้อมเอ่ยขอบคุณ แต่สถานะหญิงสาวที่เขาเอ่ยขึ้นทำให้คนที่นั่งบนเตียงขมวดคิ้วมุ่น ปากเริ่ มเม้มอย่างขัดใจ เขาจะมาพูดแบบนี้เพื่ออะไรอีก ไม่ทันที่เอื้อมธารจะได้พูดอะไรเสียงพยาบาลก็ขัดขึ้น