Novel & Cerita สามีร้ายหวงแหนรัก

กุมภีล์บอกกล่าวปรามสามีผู้ใจร้อน ขณะเดียวกันก็พยายามผ่อนคลายให้ร่างกายสามารถดำเนินกิจอย่างราบรื่น เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางร่างแน่งน้อยจึงโดนสามีถาโถมแรงเข้าใส่อย่างที่โดนทำประจำ “อ๊ะ! อะ...อ๊า” “อ่า...เมียพี่สวยขนาดนี้ คิดว่าพี่จะนอกใจไปหาใครได้อีก หือ?” สินธุคงทักภร รยาเรื่องความหึงหวงอันน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งที่อีกฝ่ายส่องกระจกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เหตุใดจึงไม่รู้ว่าความงามตัวเองสูงส่งจนเทียบไม่ได้กับคนที่เวียนเข้าเวียนออกตำหนัก

“ผมหวงของผม เป็นเมียผมคนเดียวก็พอแล้ว อยากสวยแค่ไหนผมจัดให้ได้หมด วันละกี่รอบก็ได้ แต่ห้ามคิดแม้แต่จะชายตามองใคร” “ถ้านัสจะมีก็มีไปนานแล้วละค่ะ” นัสรินหัวเราะออกมาเบาๆ กับอาการขี้หวงของสามี ไม่คิดว่าเขาจะเป็นเอามากขนาดนี้ โอ้หนอความรัก บทจะง่ายมันก็ง่าย บทจะสุขมันก็ สุขอย่างนี้นี่เอง

รุ่ยลาเลิกพูด “พี่ชาย หนูอยากเห็นรูปเขา พี่เอาให้ดูหน่อยได้ไหม?” เสี่ยวหาน “เขาไม่ใช่สามีของแม่แล้ว” รุ่ยลายืนกราน “แต่ตอนนี้หนูนอนไม่หลับแล้ว ก็แค่ให้ดูหน่อย ดูนิดเดียวเอง”

“แพรก็เหมือนกัน...รักนะคะ คุณสามีหนึ่งคืน” “ไม่ใช่หนึ่งคืนแล้ว ทุกคืนต่างหาก..พี่จะเป็นสามีแพรทุกคืน แล้วแพรก็จะไม่ได้นอนทุกคืนด้วย” “ทะลึ่ง”

“อยากลองไหมละครับ ลองดูว่าผมบาดเจ็บแล้วจะรักคุณได้ไหม ผมเจ็บที่แขนนะแต่ส่วนอื่นยังแข็งแรงอยู่” “คนบ้า” “บ้าก็เพราะรักคุณนี่แหละ ทั้งรักทั้งหลงเลยทำไมคุณถึงเย็นชากับผมได้ขนาดนั้นกันนะคนใจร้าย คุณไม่รู้เหรอว่าผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว”

“ก็คนมันรักมาก หวงมาก หึงมากนี่นา กับใครพี่ก็หวงเมียพี่ทั้งนั้นล่ะ ไม่เอาแล้ว ไม่คุยเรื่องคนอื่นแล้วมาคุยเรื่องเรากันดีกว่า” ธีรดลรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเมียรักรู้เท่าทันความความคิดของตน วาสิฏฐียิ้มๆ แล้วส่ายหน้า ระอาจใจกับความหวงของสามี

จังหวะนั้น การ์ดอีกคนก็เข้ามาพูดจาสมทบด้วย ยิ่งทำให้เมรีญาหวาดหวั่นหนักเข้าไปอีก ว่าตนเองทำถูกหรือไม่ที่ตัดสินใจมาเที่ยวที่นี่ “พวกพี่แค่แซวเล่นนะน้อง เชิญครับ ถ้ามีใครมาวอแวก็เรียกการ์ดได้เสมอนะ เจ้าของที่นี่ เขาเคร่งมาก ไม่อยากให้มีเรื่องลวนลามหรือทะเลาะวิวาทกันในบาร์” หนึ่ งในการ์ดเหล่านั้นพูดขึ้น พอจะช่วยทำให้เมรีญาเบาใจขึ้นหน่อย

ปรวีร์ ไวยวัจน์ วัย 33 ศัลยแพทย์ออโธปิดิกส์หนุ่มอนาคตไกลควบตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนที่ครอบครัวถือหุ้นใหญ่ เขาเติบโตมาท่ามกลางความเพียบพร้อมโดยมีพ่อแม่เป็นแบบอย่างที่ดี นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้เขารู้ว่า ควรคู่กับคนที่คู่ควร “ดูพ่อแม่เราสิปั้น อยู่กันไปก็รักกันเอง ผิดคำย่าเสียที่ไหน” “ย่าว่าดี ปั้นก็ว่าดีครับ” อะไรก็ตามที่ทำให้ชีวิตของหลานชายที่ได้ดั่งใจย่าที่สุดอย่างหมอปั้นเข้าใกล้คำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ ยิ่งขึ้น เขาย่อมไม่ปฏิเสธ สลิล แปลว่า น้ำ เธอจึงเย็นชื่นฉ่ำเหมือนสายน้ำ เพราะรู้ดีว่าเป็นได้เพียงคนในเงาที่เขาไม่คิดเชิดชูออกหน้า จึงไม่เคยเรียกร้องเกินควร แต่อย่างน้อยก็ขอบคุณ ในวันที่ต้องจากลา เขายังมอบของขวัญล้ำค่าให้เธอ

มะปรางหยิกหมับเข้าที่แก้มของสามี เธอขึงตาดุใส่คนพูดไม่เพราะ “ทำไมเรียกคนอื่นแบบนั้นคะ ไม่น่ารักเลย” คนถูกเมียหยิกแก้มหน้าหงิก ก็เขาไม่ชอบหน้ามัน ไอ้เอี้ย เอ๊ย ! ไอ้เอื้อนั่นน่ะ มันสนิทกับเมียเขาเกินไปแล้ว ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าเมียเคารพมันแบบพี่ชาย แต่เขาก็หวง หวงเมียกับผู้ชาย ทุกคนที่เข้าใกล้เธอ นี่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรไอ้บ้านั่นจะมีเมียมีลูกสักที เห็นมันโสดแล้วรำคาญตารำคาญใจ

เขานำตัวมาคร่อมร่างสาว คำรามเสียงใส่อย่างน่ากลัว “ฉันก็เลยต้องดื่มเหล้าย้อมใจ ไม่งั้นคงกระเดือกเธอไม่ลง” “พี่พีจะทำอะไรหมิว อย่าทำหมิวแบบนี้เลย หมิวกลัว” ลูกนกร้องไห้ เธอรู้ดีว่า เรื่องอย่างว่าระหว่างสามีภรรยาเป็นเรื่องปกติ ทว่าสิ่งที่พรนับพันกำลังเผชิญตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องปกติ เขา กำลังกระทำต่อเธอด้วยความโกรธแค้น ที่หญิงสาวไม่รู้ว่า เหตุใดอารมณ์เขาจึงเป็นเช่นนี้ เธอทำอะไรให้เขาโกรธหนักหนา