สามีร้ายหวงแหนรัก Novels & Stories

ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออกเพราะมันก็เป็นอย่างที่ไอ้ซีนายมันพูด "เพราะแบบนี้ไงกูถึงไม่เอาเมียเป็นตัวเป็นตนเพราะกูกลัวเมียกูจะไม่เข้าใจ ไม่มีเมียที่ไหนหรอกที่จะใจกว้างให้ผัวตัวเองนั่งคุยกับผู้หญฺิงได้โดยไม่คิดมาก กูไม่โทษเมียมึงหรอกนะที่หึงมึงหวงมึงเพราะเธอรักมึงไ งเธอถึงตามหึงตามหวงแต่ถ้าวันไหนที่เธอไม่ตามมึงแล้วนั่นแสดงว่าเธอไม่ต้องการมึงแล้ว"

้มหันไปมองซีกหน้าของภรรยา ก่อนจะอมยิ้ม นึกขำตัวเองวันนี้เขาแอบโมโหนิดๆ เมื่อเห็นเธอเต้นรำกับพุฒิพัฒน์ ทั้งๆที่รู้ว่าทั้งสองคนไม่มีทางคิดอะไรเกินเลย แต่พอนึกได้ว่าภรรยาเขาเคยรักมันมาก่อน ก็โมโหขึ้นมาซะงั้น ใช่เขาหึงเธอ เขาหวงเธอ หวงจนไม่อยากให้เ� �อไปไหน ไม่อยากให้เธอเจอกับใครคนอื่น ที่เขามีลูกติดๆกันหลายคน ไม่ใช่เพราะเขาแก่หรอก สาเหตุหลักๆคือ เขาอยากขังเธอไว้กับบ้าน มีลูกให้เธอเลี้ยงหลายๆคน เธอจะได้ไม่มีเวลาออกไปไหน

“ห่างกันไม่ถึงวัน ทำไมที่รักถึงปล่อยให้แมลงหวี่แมลงวันมาตอมได้ขนาดนี้ คุณก็รู้ว่าผมหึง ผมหวง ผมไม่ชอบ!” “คุณเป็นผู้หญิงของผมคนเดียว เข้าใจมั้ยวิเวียน” “ว..วิรู้น่า สามีจะท่องบทสะยาวไปทำไมคะ” “จะได้จำไงครับ”

ครั้นไป๋หลันฮวาเห็นอาการของสามีแสดงออกมาเช่นนั้น ใบหน้างามฉีกยิ้มกว้างพลางหัวเราะเบาๆอยู่ในลำคอ “คนหล่อๆ เวลาเขาโกรธหรือว่างอนก็ดูน่ารักไปอีกแบบเหมือนกันเนอะ โชคดีของฉันจริงๆ ที่มีโมเมนท์แบบนี้เหมือนกับผู้หญิงคนอื่น โดยเฉพาะท่านอ๋องของฉันจะต้องติดอันดับสาม ีแห่งชาติแน่ๆถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน เล่นรักเมีย และหวงเมียถึงขนาดนี้”หญิงสาวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมตรงเข้าสวมกอดเอวสามีรูปหล่อของเธอทางด้านหลังพร้อมเอ่ยขึ้น

“ฉันแค่ไล่หมา แมว ที่มาขวางหูขวางตา การมีสามีแสนประเสริฐย่อมต้องระวังให้มาก รูปหล่อราวกับดาราจอเงิน ตำแหน่งก็เป็นถึงผู้บัญชาการ ฉันก็พอรู้ว่า คนอยากเสนอตัวเป็นของเล่นให้เขา สนุกชั่วครั้งชั่วคราว เรื่องแบบนั้น เมียที่แต่งานถูกต้องตามกฎหมาย ย่อมต้องปัดกวาดให้สะอาดแ ทนผู้เป็นสามี” คำพูดอันหว่านถิงแรง แต่นั่นคือนิสัยพื้นฐานของเจ้าของร่าง หล่อนหึงหวงสามีบ่อยครั้ง หากไม่ได้ตามไปแหกอกใคร ส่วนมากแค่ลากตัวเขากลับบ้าน แล้วปิดห้องรอให้เขาเอาอกเอาใจ และทำตัวราวกับเป็นผู้หญิงโรคจิต

เซี่ยซูมี่ไม่คิดปิดบัง ตอนนี้เขาเป็นสามีอย่างถูกต้องแล้ว เป็นเรื่องธรรมดาที่จะรู้สึกหึงมากกว่าที่เคยเป็น "รั่วซีน่ะหรือ? น้องอย่าได้ไปใส่ใจนางเลย ใช่ว่าพี่จะโง่จนดูไม่ออกว่านางคิดเช่นไร นางก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น ไม่กล้าทำอันใดที่เป็นการเสื่อมเสียชื่อเสียงหรอก กฎของหม ู่บ้านร้ายแรงยิ่งนัก" ซ่งเวลหลงเอื้อมมือเข้าไปจับมือเรียวอย่างปลอบโยน รู้สึกดีใจไม่น้อยที่รู้ว่านางหึงหวงตน

มีสามีหล่อเหลานี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ แต่มันความผิดของนางหรือซ่างกวนไท่หรือก็หาไม่ ในอดีตอีกฝ่ายหวงพี่ชายกับนางก็ว่ามู่หรงเจียวร้ายกาจแล้ว พอมาหึงหวงสามีของนางกลับน่ารังเกียจนัก “ห้ามมองมันนาน ข้าหึงหวงยิ่ง” อยู่ดีๆ คนด้านข้างกลับชะโงกหน้ามากระซิบดุดันเสียอย่างนั้น ก็มิใช่ว่าเ มื่อเช้าเขายังบอกว่าตนเองเป็นผู้มีเหตุผลพอ บัดนี้แค่นางมองไปทางครอบครัวสกุลมู่หรงนานหน่อยกลับมาส่งกลิ่นอายสังหารเข้มข้นข่มเหงนางเสียแล้ว น้ำขึ้นน้ำลงสมกับเป็นปีศาจขาวเสียจริง

อีกทั้งที่ผ่านมาแม้จะโดนอาวุธมากน้อยเพียงใด กระพรวนผู้พิทักษ์นั้นย่อมรักษาไม่เคยทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วนเอาไว้แม้แต่รอยเท่าแมวข่วน เพราะตัวเองมีรอยแผลแบบนี้จึงไม่ยินยอมให้หยางเอ้อหลางแตะต้องด้วยใจหนึ่งก็หวั่นเกรงว่าสามีจะรังเกียจ นางความจริงนั้นไม่อาจทำใจรับได้หาก สามีจะปันใจไปมีอนุภรรยาที่ร่างกายงดงามอีกทั้งยังเยาว์วัยกว่าตน

หญิงสาวก้มลงมองเมื้อที่ตัวเองใส่อยู่ด้วยความไม่เข้าใจ “มันโป๊ ไม่ชอบ เข้าใจไหม” “ค่าๆ” ศลิษารับคำไปงั้นๆ เพื่อให้สามีหนุ่มหยุดบ่นไม่เช่นนั้นเขาคงบ่นเธอยาว เฟรเดอริคเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองและขี้หึงหวง หากเธอขัดใจเขาอาจจะมีการโวยวายเกิดขึ้นจึงต้องตามใจเขาไปก่อ น

กุมภีล์บอกกล่าวปรามสามีผู้ใจร้อน ขณะเดียวกันก็พยายามผ่อนคลายให้ร่างกายสามารถดำเนินกิจอย่างราบรื่น เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางร่างแน่งน้อยจึงโดนสามีถาโถมแรงเข้าใส่อย่างที่โดนทำประจำ “อ๊ะ! อะ...อ๊า” “อ่า...เมียพี่สวยขนาดนี้ คิดว่าพี่จะนอกใจไปหาใครได้อีก หือ?” สินธุคงทักภร รยาเรื่องความหึงหวงอันน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งที่อีกฝ่ายส่องกระจกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เหตุใดจึงไม่รู้ว่าความงามตัวเองสูงส่งจนเทียบไม่ได้กับคนที่เวียนเข้าเวียนออกตำหนัก