หนทางเอาตัวรอด ก่อนถูกท่านเสนาบดีหย่า Novels & Stories

เสนาบดีหลี่ถูกพยุงร่างตามไปพร้อมกับศพของบุตรสาว เมื่อเหลือเพียงคนกันเองอาจารย์เต๋อหรานจึงเดินเข้ามาหาราชครูจินกับหลินซินอีกครั้ง “ราชครูจินมีอีกเรื่องที่พวกท่านต้องรู้เอาไว้ ข้ารอให้เสนาบดีหลี่ออกไปก่อนจึงบอก เรื่องนี้ข้าไม่อยากให้เขารับรู้เท่าใดนักแต่ก็คงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ นางตัดสินใจเลือกจบชีวิตเช่นนี้”

เขาจะต้องสืบรู้ให้ได้ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันอย่างไร เฉินหลี่หมิงคิดโดยลืมไปว่าเค้าได้หย่าขาดจากนางแล้ว ตอนนี้นางเป็นอิสระจะคบหากับใครก็ได้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีกแล้ว ฝ่ายจวนเสนาบดีจง เมื่อได้รับราชโองการเช่นกันท่านเสนาบดีจง รู้สึกโล่งใจเพราะไม่อยากให้บุตร

นางจึงยินยอมรับจ้างเป็นภรรยาของท่านเสนาบดีตามที่ตกลงกัน ถึงแม้จะไม่ได้ใช้จ่ายตำลึงที่มาจากการว่าจ้างเลยแม้แต่อีแปะเดียวก็ตาม อดทนเพียงไม่นานวันเวลา 6 เดือนคงเพียงพอให้นางปรับตัวกับชีวิตใหม่ ก่อนที่จะออกไปใช้ชีวิตตามลำพังและมองหาช่องทางทำมาหากิน หลังจากหย่าร้างและออกไปจากจ วนตระกูลเว่ยแห่งนี้ ทางฝั่งสามีในนามเมื่อก้าวเดินออกจากเรือนหอ ที่ถูกบิดามารดาผลักไสให้เข้าไปดื่มสุรามงคลร่วมกับ

มัวคิดว่าเขาคือทางรอด แต่ทางรอดที่แท้จริงต้องมาจากตัวเองต่างหาก ทำไมต้องฝากชีวิตไว้กับบุรุษซึ่งไม่เคยรับฟังข้าด้วย ในเมื่อมีอิสระแล้ว มิสู้หนีออกจากวังวนนี้แล้วออกเผชิญโลกกว้าง แม้จะลำบากสักหน่อย แต่ข้าต้องหาทางของตัวเองให้ได้

หลินซูเหยาจัดการเขียนชีวิตใหม่ให้เจิ้งซูเฟินทั้งหมด แม่ของนางจะได้ไม่ต้องพบเจอผู้ชายใจร้ายแบบเสนาบดีหลินอีก [ตัวละครเจิ้งซูเฟินไม่ตาย จากนั้นหย่าขาดกับเสนาบดีหลิน แล้วพบชายคนใหม่ที่รักนางอย่างใจจริง มีลูกชายหญิงสองคน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจนแก่ชรา]

เซ้นท์ของผู้หญิงนี่ บางครั้งก็น่านับถือจริง ๆ โหลวซิงอิ๋น: "นายบอกเขาไปว่าตอนนี้เขามีทางเลือกเดียวคือ หย่า! หย่าแล้วชีวิตจะสบายขึ้นนะ" ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางสบายหรอก

‘หากหานหรูอี้มารดาของชิงเหยาไม่ไปตกหลุมรักเสนาบดีเสิ่นและยอมหนีตามกันไปกับเขา’ ‘ชีวิตของนางคงไม่ต้องสิ้นสุดลงด้วยการตายจากไปในเมืองหลวงอันห่างไกล ไร้ครอบครัวที่รักใคร่จากใจจริงมาส่งนางสู่สวรรค์เช่นนั้น’

นางเดินเข้าไปใกล้ ๆ กับเขา อีกฝ่ายกลับยื่นมือออกมาให้อย่างรู้งาน นางจับชีพจรของเขาพลันคลายรอยยิ้มออก “ชีพจรของท่านเสนาบดีคงที่ดีแล้ว พรุ่งนี้ลองฝึกเดินดูได้เจ้าค่ะ” “ได้ ขอบคุณเจ้าแล้วคุณหนูหลี่ หากไม่ได้เจ้าข้าคงลาโลกนี้ไปแล้วกระมัง” เสนาบดีหยวนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนหน้านึกว่าคงต้องตายไป แบบไม่ได้สั่งเสียใครสักคน ไม่คิดว่าหลานชายคนที่สามของตน จะพาหลี่เมิ่งเหยามารักษาจนอาการหายดี

เหยาซื่อสีหน้าเด็ดขาด “ตอนนี้ทำได้แค่หย่าเท่านั้น หลังหย่าแล้วก็หาคนธรรมดาสักคนออกเรือนไป เจ้ายังมีชีวิตที่ปกติสุขได้” “ถ้าอยู่ที่เรือนสกุลเสิ่นต่อไปก็คงมีแต่ต้องตายเท่านั้น!” ซ่งปี้อวิ๋นนัยน์ตาหดวูบ กล่าวอย่างเหลือเชื่อ “ข้าไม่หย่า!”

“ขอท่านเสนาบดีฮวารอสักครู่ขอรับ ข้าต้องการหย่ากับนางและส่งนางกับบุตรีไปยังสำนักนางชีตลอดชีวิตขอรับ ไม่ทราบว่าท่านเสนาบดีฮวาจะช่วยเป็นพยานให้ข้าในเรื่องนี้หรือไม่ขอรับ” “หืม… ท่านเสนาบดีอ้ายคิดดีแล้วหรือ ความผิดของพวกนางคงไม่ต้องถึงกับหย่าร้างกระมัง”