หวงรักพ่อเลี้ยง Novels & Stories

ฉันเกลียดสายตาพ่อเลี้ยงเวลามองฉัน เกลียดคำพูดที่เหมือนห่วงใย แต่ความจริงแล้วคำพูดเหมือนล่อลวงเสียมากกว่า ฉันเกลียดความรัก เพราะความรักทำให้แม่มองไม่เห็นว่าผู้ชายคนนั้นพยายามวุ่นวายกับฉันเกินขอบเขตของคำว่าพ่อเลี้ยง

คำผาตอบ “มึงบ้าไปแล้วเหรอ กูไม่ได้ทำอะไรมึงสักหน่อย” คำแปงรีบปฏิเสธ “ก็ได้ งั้นกูจะไปฟ้องพ่อเลี้ยง” คำผาขู่

“ก็เพราะว่าฉันเป็นพ่อแก! ฉันรักและหวังดีกับแกนะรดา เชื่อพ่อสิ สิ่งที่พ่อทำไปทั้งหมด…ก็เพื่ออนาคตที่ดีของแกเองนะ” “อย่ามาพูดเลยค่ะว่า ทำไปเพราะหวังดีกับฉัน เพราะทุกอย่างที่คุณทำ มันถูกคำนวณในสมองของคุณแล้วว่า การลงทุนแต่ละครั้งมันคุ้มค่า ตั้งแต่ไปรับฉันมา คุณก็เริ่มคำนวณค ่าตัวของฉัน และความคุ้มค่าที่จะเลี้ยงฉันต่อไป ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่มีสิทธิ์ทำตามความฝัน มีแต่ต้องทำตามคำสั่งของคุณเท่านั้น ตลอดเวลายี่สิบกว่าปีนี้ มันมากพอแล้วค่ะ"

ที่ต้องตกเป็น ‘จำเลยสวาท’ ของพ่อเลี้ยงเสียเอง จึงไม่แปลกที่แก้วตาทั้งรักทั้งหลงพ่อเลี้ยงเพลิง… รักเขาจนหมดหัวใจอย่างที่เห็น ……………จบบริบูรณ์……………

น้ำขิงตอบนักรบแทนแม่เพราะเธอเป็นคนพาพ่อไปพักเองกับมือ ก่อนหน้านี้ไม่นานพ่อของเธออยู่ๆ ก็หน้ามืดจึงอยากไปพักมากกว่าอยู่ปาร์ตี้ "พี่ขวัญครับ อันนี้ของพี่ครับ"

คนที่ถามผมก็คือพ่อของกวางนั่นเองครับ "เอ็งเป็นแฟนเก่านังเรนมันใช่ไหม" "เอ่อครับใช่ครับ พ่อจำผมได้ใช่ไหมครับ" "จำได้แม้ไม่อยากจะจำก็เหอะว่าแต่เอ็งมาทำไม"

หวงหลันฮวาพูดไม่ออก เพราะเมื่อออกบ้านไปแล้ว ก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกไปจริง ๆ ไม่แปลกหากบิดาของนาง อยากพึ่งพาหลานชายทั้งสองคน “แต่ว่าท่านพ่อพวกเขาไม่ได้รักใคร่ท่านกับท่านแม่ จะมาเลี้ยงดูพวกท่านยามแก่ชราหรือเจ้าคะ”

พระรามที่ตอบคำถามของหญิงชราอยู่นั้น เดินมากอดร่างท้วมของอีกฝ่ายด้วยความรักนอกจากบิดามารดาแล้วก็มีแม่นมอิ่มเนี่ยแหละที่รักและหวังดีกับเขามากที่สุด “มันก็ใช่แต่วันนี้คุณรามดูอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษไงคะ” นมอิ่มบอกกับชายหนุ่มที่รักเหมือนลูกชายแท้ๆของนาง

หวงเฟยหลงกล่าวขอบคุณพร้อมกับหอมแก้มฮุ่ยหมิงไปด้วยเบาๆ “ข้าก็ขอบคุณท่านเหมือนกันเจ้าค่ะ ที่ยอมเป็นสามีข้า เป็นคู่ชีวิต และเป็นพ่อที่ดีของลูก” ฮุ่ยหมิงเอ่ยขอบคุณเขาเช่นกันตั้งแต่คลอดลูกทั้งสามคนออกมา เรียกได้ว่าหวงเฟยหลงเป็นคนเลี้ยงลูกเสียส่วนใหญ่ ทำให้นางไม่ค่อยเห นื่อยเหมือนคุณแม่ทั่วไป “พี่เต็มใจ” หวงเฟยหลงเผยรอยยิ้มพรายให้นางเต็มใบหน้า

ถามออกไปแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เธอไม่รังเกียจเลยสักนิดหากวันหนึ่งจะได้อยู่ในสถานะแม่เลี้ยงของเด็กคนนี้ เพราะยิ่งมาเห็น ก็ยิ่งรู้สึกว่าแกช่างน่ารักเหลือเกิน เกิดกลายเป็นความเงียบงันขึ้นทันทีที่ประโยคเมื่อครู่ของคนตรงหน้าจบลง กระทั่งเมื่อหันไปมองพ่อของลูกก็ต้องพบเข้ากับค วามผิดหวังจับหัวใจ เพราะนอกจากเขาจะไม่ช่วยทำให้สถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงหน้าดีขึ้นมาแล้วนั้น มันเหมือนกับว่าเขาเอง ก็กำลังต้องการให้เรื่องมันเป็นเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน…