หวานโปรดปราน Novels & Stories

“ทำไมตัวหวานจัง” พันกรรู้สึกว่าจะสัมผัสลูบไล้หรือจับไปตรงไหน เรือนร่างของเธอก็เต็มตึงไปหมด ผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาเยอะแบบนี้ ไม่น่าจะยังเต่งตึงน่าสัมผัส กลิ่นกายของเธอหอมบริสุทธิ์ ทำให้เขาต้องสูดดมเข้าปอดอย่างรุนแรง เขาเลื่อนใบหน้าลงไปสัมผัสยังหน้าท้องเรียบตึง

คบค้า “หนูเป็นเด็กเสิร์ฟก็ได้ค่ะ หนูก็ทำงานเสิร์ฟอาหารอยู่” คนที่ผู้หญิงเขาไม่อยากคุยด้วยหันมาหรี่ตามองเพื่อค้นหาความจริง “ร้านอาหารพฤกษาที่อยู่ก่อนถึงปั๊มปตท. น่ะค่ะ ร้านนั้นแหละ อาหารอร่อย ราคาไม่แพงมาก ถ้าคุณอาร์มกับคุณเฉื่อยผ่านไปแล้วหิวแวะทานได้นะคะ หนูจะต ้อนรับอย่างดีเลยค่ะ”

หวานใจพยักหน้าเข้าใจ ค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย นึกว่าพวกเขาเป็นคนไม่ดีถึงขั้นฆ่าคนเพื่อปล้นเอาเงินทองซะอีก "โอ๊ะ ชาไทยปั่น ฉันขอแก้วหนึ่งได้ไหม?" "เอาสิ เอ็งสั่งเลย" หวานใจยืนรอน้ำชาไทยปั่นของโปรดอย่างใจจดจ่อ เธอรับแก้วน้ำมาแล้วพูดขอบคุณคนขายด้วยก่อน เดินออกมา ปล่อยให้หน้าที่จ่ายเงินเป็นของเสือหาญอย่างที่เขารับปากว่าจะจ่ายให้

คำถามของโปรดทำเอาคนฟังแยกเขี้ยว นี่ถ้าอยู่ใกล้ๆ จะหยิกให้ เธอเป็นคนนะไม่ใช่ผี จะได้เข้าสิงต้นไม้เป็นนางตานี “ร้านป้าชื่น” “ก็แค่นี้แหละ” “ว่าแต่แกโทร.หาฉันมีอะไร” “ไม่มี งั้นแค่นี้นะแก ฉันไปผ่าคลอดหมาก่อน” พูดจบ โปรดก็วางสายไปอย่างอารมณ์ดี

ลลิลกล่าวทักทายพอเป็นพิธีพร้อมส่งรอยยิ้มจางแทบมองไม่เห็น ภาพหอบหิ้วของพะรุงพะรังแบบนั้นทำเอาเธอหวนคิดถึงชายหนุ่มอีกคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันที่นี่ “มีทั้งขนมไทย เบเกอรี่ แล้วก็ผลไม้ ของหวานอาจช่วยให้ว่าที่คุณแม่อารมณ์ดีขึ้นด้วย"

น้ำเสียงหวานๆ ของหญิงสาวดังขึ้นขณะที่กำลังเดินออกจากร้านกาแฟ รัณย์ลอบถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย "ซื้ออะไรเยอะแยะเลยคะ แพรพึ่งรู้นะคะว่ารัณย์ชอบดื่มเครื่องดื่มหวานๆ อย่างชาเขียวแก้วนี้ด้วย" แพรเอ่ยอย่างมีจริตจะก้านเข้าถึงเนื้อถึงตัว

“มันไม่ใช่เกมส์ห่วยแตกนะ ช่างปริ๊นซ์ มันสุดยอดและมีรสชาติ บางทีคุณก็น่าจะลองสักครั้งนะ เป็นเหยื่อชิ้นงาม เนื้อหวานๆ เผื่อว่าคุณอาจจะชอบเป็นแต้มบนตัวฉันบ้าง สักครั้งมั๊ย?” ไฮรู้สึกตัวว่า หญิงสาวในยามราตรีกำลังปรากฏมาอีกแล้ว เวลากลางคืนย่างกรายมาทีไร อารมณ์ดิบเถ ื่อนของเธอ ก็ดันปรากฏขึ้นมาทุกที น้ำเสียงหวานๆ ชักชวนเย้ายวนช่างสักแท็ททู ที่ต้องอาศัยแสงนีออน เพื่อทำงานนี้ให้เสร็จบนตัวเธอ

ปรายฝนบอกขอบคุณแม่ค้าที่นำมาให้ “ฉันเคยชอบ แต่อายุเยอะกินหวานมากนักไม่ไหว” “นิดหน่อยเองค่ะ ให้ชิมก่อน ปรายใจดี” ปรายฝนหัวเราะและยื่นแก้วน้ำตาลสดไปตรงหน้าแม่นายใจเดียว อีกมือจับหลอดเอาไว้และยื่นเข้าไปใกล้ๆ ริมฝีปากของคนที่ส่ายหน้าเล็กน้อย

พริกหวานพนมมืออธิษฐานขอพร "สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา น้องพริกหวานบากหน้ามาหาผู้ชายถึงบ้านพ่อบ้านแม่เขาเพราะรักเขามาก บุญอันใดที่ลูกช้างได้ทำในวันนี้ ขอดลบันดาลให้อาทศรักน้องพริกสักทีเถอะนะเจ้าคะ สาธุ!"

ดรัลพรกัดฟันแน่นมองหน้าปัณกรณ์ที่มัดมือชกหล่อนกับปราวินด้วยความไม่พอใจ “ฝากด้วยนะครับ เที่ยงนี้ผมไม่ทานข้าว พอดีมีแพลนไปดูโพรเจกต์แถวชานเมือง” พูดจบปัณกรณ์ก็ยิ้มยกมุมปากสูงเดินล้วงกระเป๋าพร้อมกับแกว่งกุญแจรถยนต์ไปมา โดยไม่หันมาแยแสดรัลพรที่ถูกทิ้งไว้กับปราวินอีกเลย St.UW Restaurant