หาญเยว่ Novels & Stories

"ไอ้ภูมิ.. อย่ามัวแต่มองสิวะ" "อะ.. ห๊ะ? อะไรนะ" "กูบอกให้มึงรีบเยดต่อได้แล้ว เร่งซอยหนักๆ แบบเมื่อกี้เลยนะ.. ซี้ดดด มลจ๋าาา พี่ขอดูมลตอนโดนเยดอีกหน่อยได้ไหม"

จากประสบการณ์ส่วนตัวของจางหยุนแล้ว พวกช่างยิ้มไม่ค่อยจะมีตัวดี… แล้วก็จริงดังว่า เมื่ออีกฝ่ายเริ่มแนะนำตัวแล้วบอกจุดประสงค์ "หวัดดี ฉันชื่อหยางเล่อหาน บอสของเรามีเรื่องอยากคุยกับนายหน่อย" จางหยุนไม่ใส่ใจการละคำสุภาพอย่างรวดเร็ว และรู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้ไม่มีท่าใช่คนของไป ๋ลู่เสียน แม้ไม่รู้ด้วยว่า 'บอส' ที่ว่านั้นเป็นใคร แต่ไม่ใช่คนที่น่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้วจะเกิดเรื่องดี ในขณะที่สมองกำลังขบคิดหาทางหนีทีไล่ หนุ่มหัวสีก็ส่งเสียงขัดขึ้นมา

ตอนที่ 1 ชายาพระราชทาน กลิ่นสุราหมักเข้มข้นยังคงตลบอบอวลอยู่ในห้องนอนใหญ่ของ จวนเจิ้นกัวโหว เจิ้นเหวินเย่ หรือ เย่ซื่อจื่อ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเสเพลและอันธพาลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นด้วยความงัวเงียและหนักอึ้ง ความปวดวนเวียนอยู่ในหัวเพ ราะฤทธิ์สุราเมื่อคืน

หลี่น่ามือหนึ่งถือผลไม้มือหนึ่งถือไก่ทอดเดินเข้ามาหาจ้าวเยว่ฮวา “เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก พายุแค่นี้ข้าจัดการได้สบายมาก” จ้าวเยว่ฮวาหันมองหลี่น่า “คลื่นนี้ไม่ธรรมดา มันมีพลังหยินหยางอยู่ด้วย”

หยุนลี่ที่ตอนนี้มีประสบการณ์มากขึ้น พอเห็นสถานการณ์ก็เดาความคิดของหยุนเจิงได้แทบจะทันที เจียเหยาคือใครกัน? นางคือสตรีผู้กล้าหาญจากเป่ยหวน องค์หญิงเจี้ยนกั๋ว ผู้เคยนำทัพรบกับกองทหารมณฑลทางเหนือหลายครั้ง

พระแปดเศียรก็ฉุกคิดขึ้นมาด้วยความดีใจ “ใช่แล้ว! ข้าถึงลืมเขาไปได้อย่างไร เย่ซื่อกวน ยอดนักเลงอันดับหนึ่งของมณฑลเจียงหนาน!” เย่ซื่อกวนผู้นี้ชื่อเสียงโด่งดัง แต่มีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครรู้ นั่นคือ เขาชอบไปแช่น้ำพุร้อนทุกครึ่งเดือน เพื่อผ่อนคลายร่างก ายและจิตใจ

เซียวเย่หลันมองไปยังภาพสะท้อนคลุมเครือบนน้ำด้านหลังก้อนหินใหญ่ "เจ้าบอกกับข้ามาว่าชื่อและนามสกุลเดิมของพระชายาองค์รัชทายาทคืออะไร” “ชื่อเดิมคือเสวี่ยเจิน ชื่อเล่นคือเจินเจิน ข้าเกิดตอนเทศกาลกู๋อวี่ ช่วงเวลาเชื่อมต่อฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ข้าชอบกินขนมกุ้ยฮัว และไม่กินปลา ข้ากล ัวหมาแต่ไม่กลัวแมว เท่านี้พอหรือไม่?"

นางเอ่ย “หลานหรือยายเตยกันคะที่ชอบชาบู” “ก็แม่ชอบแหละ ถ้าคลอดมาจะผู้ชายหรือผู้หญิงแม่จะให้ชื่อชาบู”

โง่ ตั้งชื่อว่าอะไรดี เจินเป่า หมายความว่าสมบัติล้ำค่า ต่อไปนี้เจ้าเป็นของข้าเท่านั้นรู้มั้ยเจ้าหมาโง่" กอดรัดฟัดลูกหมาตัวอ้วนกลมด้วยความรัก ลูกหมาตัวนี้คือลูกหมาพันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์ นางเลือกตัวสีน้ำตาลแดง จ่ายเงินเรียบร้อยก็เดินออกมาจากร้าน " เจินเป่า สมชื่อจริงๆ เล่น เอาเงินที่ข้าสะสมมาไม่เหลือเลยนะแก" พลางเอามือจิ้มจมูกลูกหมา เงินหมดแล้วกลับจวนสิ รออะไร หลิวอี้เฟยเดินนำซิงซิงกลับจวน

แซ่ก ราชันหยุดชะงัก เขาจ้องเขม็งไปยังพุ่มไม้ที่ขยับไหวไปมา เหมือนว่าจะมีบางอย่างอยู่ในนั้น แต่ราชันไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร แซ่ก “ฮี้!” “อะไรเหนือเมฆ” ราชันลูบแผงคอม้าตัวโปรดเพื่อปลอบให้มันหายตื่นตระหนก “เข้าไปดูกันเถอะ”