หาญเยว่ Novels & Stories

กุยเหว่ยนั้นมีลักษณะเป็นเกาะ ล้อมรอบด้วยทะเลกว้างแห่งน่านน้ำเป่ยไห่ เมื่อเทียบกับแผ่นดินใหญ่แคว้นเสวียนอู่มีพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งในสิบ พื้นที่ที่มีพลังลมปราณเอ่อท้นจึงมีน้อยตามไปด้วย หากจะหาสถานที่ซึ่งใกล้เคียงกับเทพเซียนมากที่สุดย่อมต้องเป็นยอดเขาหนันซานอย่างไม่ต้องสง สัย ส่วนสถานที่ที่ใกล้เคียงกับที่ของปีศาจมากที่สุดก็คือที่นี่ ในป่าปฐพีเยือกแข็ง ประตูปีศาจ หลิวจิ่นเหอได้รับคำสั่งให้มาตามหาเบาะแสของมนุษย์หูจิ้งจอกที่ประตูปีศาจ

แนะนำตัวละครหลัก แคว้นเป่ย เซียวเยี่ยน (ฉินอ๋อง ตัวร้าย) มีรูปโฉมหล่อเหลาคมคายทว่าดุดันเย็นชา มารดาเป็นเพียงนางสนมชั้นต่ำที่เสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก เขาเติบโตมาจากการเลี้ยงดูอันเข้มงวดของไท่เฟยผู้หนึ่ง และถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นคนเหี้ยมโหด ทว่า ภายใต้หน้าก

ทั่วทั้งเมืองหลวง ใครบ้างไม่รู้ว่า ลู่เฉิงเจ๋อ ซื่อจื่อแห่งจวนโหวหย่งอัน และเสิ่นยวน บุตรสาวคนโตของตระกูลเสิ่น คือคู่รักวัยเยาว์ที่เหมาะสมกันยิ่งนัก แต่สิ่งที่ผู้คนพูดถึงกันอย่างออกรส บัดนี้ไม่ใช่ความผูกพันในครั้งอดีต ยามเด็กหนุ่มปีนต้นไม้เด็ดดอกไม้ เด็กสาวชายกระโปรงเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำค้างอีกต่อไป หากแต่เป็นวันนี้ วันที่ซื่อจื่อเข้าพิธีแต่งงานกับเสิ่นชิงหว่าน น้องสาวต่างมารดาของเสิ่นยวน ซึ่งกลับตรงกับวันส่งศพมารดาของเสิ่นยวนพอดี เกี้ยวมงคลเคลื่อนผ่านจากถนนฝั่งตะวันออก โลงศพเคลื่อนออกจากถนนฝั่งตะวันตก ตามธรรมเนียมของแคว้นต้าเหลียง งานศพถือเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อพิธีมงคลพบเจอกับงานอวมงคล ฝ่ายหนึ่งต้องเปลี่ยนเส้นทาง หรือไม่ก็หลีกทาง แต่ลู่เฉิงเจ๋อกลับไม่ยอมทำเช่นนั้น เขาสั่งให้ขบวนรับเจ้าสาว

เข็มโวยวาย "ตะวัน วันนี้กลับเร็วหรอ เดินกลับด้วยกันนะ" พี่ม.5 สายวิทย์ ห้อง 2 เอ่ยทัก ชื่ออะไรเข็มจำไม่ได้ "อืม" พี่ตะวันเอ่ยสั้นๆ

เจียงซูหน่วนรู้สึกหัวใจหล่นวูบ แม้ชื่อ ‘เยว่เอ๋อ’ จะไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเธอ แต่คำยืนยันของผู้เฒ่ากลับมีความหมายมากเกินพอ หญิงผู้นั้นเป็นแม่ของว่านชิงชิงจริง และแม่ของว่านชิงชิงเป็น ‘มนุษย์’ ที่มีชื่อว่า ‘เยว่เอ๋อ’ “ท่านพบแม่ของพวกเราได้อย่างไร” ว่านเหยียนหู ่ถามทันที

จุ๊บบ เสียงครางกระเส่าของจองดังระงมไปทั่วกระท่อมเถียงนาหลังน้อย แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่สั่นไหวขับเน้นให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามผิวขาวจัด พิสุทธิ์ในวินาทีนี้ลืมเหตุผลไปจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะไปคนเมืองมากอารยะหรือคนต่างจังหวัดมากความเชื่อแม้จะต่างกันมากมายเพียงใดแต่ทุกคนมี สัญชาติญาณต้องการผสมพันธุ์..เหมือนกัน

“นางรำแห่งหอตันเหรียนชื่อเมี่ยวซาน มาจากเจียงหร่านนัดพบกับศิษย์ของไป๋ซาน… นิ่งเสี่ยวเหยา” เพียงแค่กงเหรินซินอ่านไปก็แทบจะหมดแรงอีกครั้งเพราะสิ่งที่เขียนอยู่ในนั้น บางอย่างนางไม่เคยรู้มาก่อนเลย “เสี่ยวเหยาเป็นคนเจียงหร่าน "เมี่ยวซาน" ผู้นี้คือใครกัน"

ฉันยิ้มตอบ “คุณผู้ชาย คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว หลังจากที่กลับบ้านก็ให้กินพวกเนื้อแกะตุ๋นหัวไชเท้าเยอะ ๆ หน่อย เพื่อเติมพลังชีวิต” เขาพยักหน้า “แม่สาวน้อย ฉันชื่อเสวฟ๋าน คุณเก็บของสิ่งนี้ไว้นะ ต่อไปถ้าคุณมีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่ตึกแฝดเสียดฟ้าได้ตลอด มันอยู่ที่เขตเป่ย เจียง”

ลู่เหอตอกหน้ากลับไปตรงๆ อย่างไม่กลัวเกรง “นี่เจ้าหาญกล้าเจรจรากับข้าเยี่ยงนี้ได้อย่างไร เจ้าไพร่ชั้นต่ำ!!” องค์หญิงแคว้นเยว่รับสั่งก่นด่าออกมาทันทีด้วยความขุ่นเคืองพระทัยอย่างยิ่งยวด

กรุงเทพฯ ทานตะวันออกมาทานข้าวเย็นกับเจนจิราและเจตนิพัทธิ์ เจนจิรามักจะชวนตะวันออกมาทานข้าวด้วยเสมอเพราะอยากจะให้ตะวันได้ใกล้ชิดกับพี่ชาย