หาญเยว่ Novels & Stories

เยว่เอ๋อร์ยิ้มกว้างมองหน้าชายผู้มาใหม่สลับกับเหลยหยวนเหยา นานๆ ครั้งได้เห็นผู้ที่ทำให้เหลยหยวนเหยาอ้้ำอึ้งช่างเป็นภาพที่น่าจดจำมิน้อย ยิ่งเห็นใบหน้าของเหลยหยวนเหยาคล้ำลงไปนางยิ่งยิ้มกว้างมากขึ้น “พี่รองล้อข้าเล่นอีกแล้ว นางชื่อเยว่เอ๋อร์ แซ่เฉิน ข้าพบนางที่ป่าซ านซิ่งซาน นางพลัดหลงกับบิดา”

หญ่เหยียนมีใจเมตตา อยากรับคุณหนูรองไปดูแล ก็นับว่าเป็นวาสนาที่สวรรค์ประทานมาให้ตระกูลท่านแล้วนะ” ซือเหมยแค่นยิ้มเย็นในใจ ‘อวิ๋นเจิ้นเทียน... ชื่อเจ้าแปลว่าสะเทือนฟ้า แต่กิริยาเจ้ากลับสอพลอเกลือกกลิ้งอยู่บนดิน หนี้เลือดของตระกูลหาญที่เมืองตะวันออกนี้ เจ้าเองก็น่าจะมีส่วนร่วมลง ชื่ออยู่ด้วยสินะ’

เทียนเผิงไม่พูด “ข้าชื่อหลินเยว่ เป็นหมอยา ทำอาหารพอใช้ ต่อราคาเก่ง และไม่ชอบคนรดน้ำต้นไม้มากเกิน” มุมปากเขายก “ข้าจำได้” “ดี” “อีกอย่าง”

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

มินนี่หันซ้ายเเลขวา “เกี้ยวเหรอครับ?” “เอ๊ะ” หล่อนมองหน้าณคิน “ชื่อเกี๊ยวหรอกเหรอคะ” “ครับ มีอะไรหรือเปล่า”

ขันทีที่มารอรับครอบครัวแม่ทัพก็นำทางพวกเขาไปที่อุทยานหลวง ตอนนี้ฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮากำลังรอพวกเขาเพื่อรับประทานอาหารเที่ยงอยู่พอดี ทุกคนที่มาได้แต่เดินตามขันทีไปอย่างไม่เร่งร้อน อย่างไรพวกเขาก็ถือว่าเป็นเครือญาติกันแต่แรก ขันทีเองก็ไม่กล้าเดินเร็วนักเพราะกลัวพวกเขา จะตามไม่ทันแล้วหลงทาง ขันทีผู้นี้ลืมไปแล้วว่าแม่ของเจียงเฉิงเป็นถึงอดีตองค์หญิงใหญ่ของแคว้นนี้จึงกลัวพวกเขาจะหลงทางเอาเสียได้

เยี่ยนเหนียงสงสัย “ชายผู้นั้นคือซุ่นเย่ค่ะฮูหยิน… เป็นหมอเจ้าค่ะ มีนามว่า ‘ซุ่นเย่’ ผู้คนแถวนี้เรียกเขาว่าหมอซุ่น” สาวใช้ตอบ… เยี่ยนเหนียงเหลือบมองไปอีกครั้งอย่างให้ความสนใจ ซุ่นเย่เป็นชายรูปร่างสูงใหญ่มาก โครงสร้างร่างกายกำยำล่ำสันดูราวกับฝรั่งต่างชาติ คิ้วเป็นแพ สีดำหนา ขนคิ้วเรียงแนวเป็นระเบียบสวยดุจเดียวกับขนตา ดวงตาคมกริบ มีแผงหนวดสีดำเป็นแพหนาปกคลุมอยู่เหนือริมฝีปาก

นางไม่ได้แสดงท่าทีเขินอายเช่นสตรีทั่วไป ซ้ำยังใช้นิ้วชี้ที่ใบหน้าตนเองอีก “เจ้าเป็นใครกันแน่เย่วซิน” ***ฮ่วยซัว หรือ ไหฺวชาน หรือ กลอยจีน เป็นพืชในสกุลกลอย*** ‘เจ้าเป็นใครกันแน่...เย่วซิน’

“เอาสิ พี่ให้เลขาจองร้านอาหารริมแม่น้ำไว้” “ไปกันเลยไหมคะ?” “ครับ” วีรญาคล้องมือเข้ากับแขนของญาติตัวเอง ความสัมพันธ์ของเธอกับวายุภักษ์ ไม่มีอะไรนอกจากญาติห่างๆ ที่เติบโตมาด้วยกัน เขาขอร้องให้เธอช่วยสืบข้อมูลบางอย่าง และนั่นคือเหตุผลที่เธอมาอยู่ที่นี่ เธอมาเพื่อแจ้งราย ละเอียดเรื่องที่ไปสืบให้เขาทราบ

[2] จวี๋ฮวาหรือเก๊กฮวย เป็นวงศ์เดียวกับเบญจมาศ มีสรรพคุณเป็นยาช่วยขับลม รักษาอาการปากแห้ง ร้อนใน นัยน์ตาแห้ง ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อโรคหลายชนิดรวมทั้งสามารถปรับสมดุลและลดความดันโลหิตในร่างกาย [3] หลานซือเยว่ ซือ มาจากคำว่า 思 แปลว่าคิดถึง คะนึงหา ส ่วน เยว่ (月) แปลว่า ดวงจันทร์ แปลโดยรวมว่า คะนึงจันทร์