ห้ามรัก Novels & Stories

คำถามบีบคั้นของคนรักทำให้ภีมรู้สึกอึดอัดในอก ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินมาประคองไหล่เจ้าเอยไว้ด้วยความอ่อนโยนเพื่อตัดบท “เอยก็รู้ว่าผมรักเอยและให้เอยเป็นที่หนึ่งเสมอ” ภีมเอ่ยเสียงนุ่มชวนฟัง ทว่าในใจกลับซ่อนความผูกพันและรุ่มร้อนสับสนเกี่ยวกับทรา ยไว้ลึกที่สุดของหัวใจ

ฉันพยักหน้าตอบกับหน้าอกกว้าง “กฎห้ามรัก มีไปก็เท่านั้น เพราะความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ อีกอย่างเฮียเชื่อว่าความรักถ้ามันมามันก็มา มันเป็นสิ่งควบคุมยาก” “นั่นสิคะ” ก็ใช่อย่างที่เขาพูด ดูอย่างฉันสิ พยายามไม่ชอบเขาก็ยังไม่ได้เลย

อาตี๋ทำหน้ามุ่ย "พวกมึงไม่เข้าใจ ความรักมันห้ามกันไม่ได้" ดาวตกหัวเราะจนเกือบเดินชนราวบันได "กูว่า...คนที่ห้ามมึงได้น่าจะมีแค่พี่สายน้ำนั่นแหละ"

"ก็รักไงคะ" "ฉันก็รักเธอ อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก" "ห้ามมีใครนะคะ"

“ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า อย่ายุ่ง อย่าคุยกับมันอีก ห้ามคิดถึงมันและห้ามรักมันด้วย ฉันเตือนเธอแล้วนะ” ณิชาเงยหน้ามองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเขา ดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธทำให้เธอรู้สึกหวั่นๆ อย่างบอกไม่ถูก แต่ด้วยความกดดันที่มีอยู่ทำให้พลั้งคำที่ไม่น่าพูดออกไป “ คุณห้ามอะไรก็ห้ามได้ แต่คุณห้ามให้ฉันไม่รักพี่พลไม่ได้หรอก”

เหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของคนตัวเล็ก ”จูบหน่อย”ชายหนุ่มเอ่ยแบบบังคับให้เธออ้าปากออกจะ เขาบีบปลายคางเธอเบาๆ จนเธอต้องยอมให้เขาสอดลิ้นเข้าไป ชายหนุ่มจูบอย่างหนักหน่วง ผลัดกกันแลกน้ำลายอย่างเร่าร้อน “คิม อย่าทำแบบนี้” เสียงห้ามปรามของเธอเบา จนแทบเป็นกระซิบ “ทำไม คิมจะทำไม่ได้ ในเมื่อชมเป็นของคิม ของคิมคนเดียว”

“แสนรัก ห้ามเล่าแล้ว” “โอเค ๆ ไม่ได้จะเล่าอะไรสักหน่อย อุ้มร้อนตัวอะ”

ภูมิหัวเราะชอบใจ "อย่าทำอะไรบ้าๆ จบเรื่องได้แล้ว" "จบ...อยากให้ฉันอภัยงั้นเหรอกับคนที่ทำให้พี่ฉันถึงขั้นกินยาฆ่าตัวตายเนี่ยนะ" พัวะ!

“ได้สิ” “ทรงยกเลิกกฎที่ห้ามคนในตำหนักรักกันได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันเห็นว่ากฎนี้มันไม่ยุติธรรมกับทุกคนสักเท่าไหร่ คนที่มีหัวใจตรงกันก็ควรจะได้รักกันมิใช่หรือเพคะ พระองค์อาจจะไม่เคยรักใครมาก่อนจึงยังไม่รู้ว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่มากเพียงไหน” “เหตุใดข้าจะไม่รู้ว่าความรักนั้น มันยิ่งใหญ่มากเพียงไหน”

“กฎ... อะไรคะ?” มธุรสาถามอย่างสงสัย แล้วก็ได้รอยยิ้มเยือกเย็นจากเขาพร้อมกับคำตอบที่ทำให้รู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ “ห้ามรักผม”