ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง นิยาย & เรื่องราว

เมื่อกลับถึงจวนก็เป็นเวลาค่ำแล้ว พ่อบ้านเห่อที่ยืนรออยู่หน้าจวนด้วยท่าทางกระวนกระวาย รีบเข้ามาช่วยจับบังเหียนม้าทันทีที่เห็นฮูหยินกลับมา "ฮูหยินท่านกลับมาแล้ว” "มีอะไรหรือเจ้าคะ? " หลินหลินถามด้วยความเป็นห่วง

ไฉ่อีชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยว่า “ฮูหยินอู่กลับไปแล้วเจ้าค่ะ น่าจะออกไปตั้งแต่เมื่อราว ๆ ครึ่งชั่วยามก่อนแล้ว!” หลิงหว่านอึ้งไปเล็กน้อย ทว่ายังมิรู้ถึงอันตราย จึงเอ่ยถามอย่างมิติดใจว่า “แต่นางยังมิได้กลับไป นางได้บอกหรือไม่ว่าจะไปที่แห่งใด?” หลิงหว่านคิดว่าหลิงอวี๋คงมีธ ุระอื่น จึงได้ออกไปจัดการธุระ

หากมีหนทางที่จะทำให้นางยกเลิกงานหมั้นได้ก็คงจะดี แต่ดูจากท่าทางราวกับรังเกียจกันของอีกฝ่าย นางคงไม่ต้องทำอะไรนอกจากรอให้ทางนั้นเป็นฝ่ายยกเลิกการหมั้นหมายไปเอง "อี้หลงกลับมาถึงเมืองหลวงแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดเขาไม่กลับมาพร้อมพวกเจ้าด้วย" ฮูหยินจวนโจวเอ่ยถามบุตรทั้งสอง

“ไม่เป็นเด็กก็ให้กำลังใจกันเช่นนี้ได้เจ้าค่ะ กลับจวนไปแล้ว ฮูหยินต้องถามผลลัพธ์ นายท่านต้องถามความเป็นไปได้แน่เจ้าค่ะ คุณหนูคิดคำตอบเอาไว้หรือยังเจ้าคะ” จูซานเฉียวส่ายหน้า ไม่คิดหรอก จะถามระบบ แต่เดี๋ยวค่อยถามก็แล้วกัน อย่างไรท่านพ่อก็ยังไม่กลับจวนตอนนี้ “ไม่ได้นะเจ้า คะคุณหนู อย่างน้อยก็ต้องมีคำตอบให้ฮูหยินก่อนเจ้าค่ะ”

การเดินทางมาที่นี่ใช้เวลาไปไม่น้อยเลย ดังนั้นเสิ่นหยินอู้จึงเรียกหลี่มู่ถิงก่อนที่เขาจะจากไปและถามว่า "เขาจะกลับมาได้เมื่อไร?" "เอ่อ..." หลี่มู่ถิงส่ายหัว: "ผมไม่แน่ใจครับ คงจะกลับมาหลังจากจัดการทุกอย่างงเรียบร้อยแหละครับ" “เขายังไม่ได้ตอบคุณเลยเหรอ?”

เซี่ยอวี้เหิงหลับตาลง และถามว่า "นางเคยกลับมาบ้างหรือไม่" บ่าวอาวุโสมีท่าทีลังเลเล็กน้อย "ฮูหยินน้อยไม่ได้กลับมาที่เรือนหลักหลายวันแล้วเจ้าค่ะ"

“เห้อ!!!...ชั่งพวกเขาก่อนเถอะ ตอนนี้ฮูหยินอยู่ที่ใด” “ตอนนี้ฮูหยินเพิ่งกลับจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่า น่าจะอยู่ที่เรือนตัวเองขอรับ” “อืม” เขารับคำก่อนจะลุกเดินไปทางเรือนหญิงสาว

ฮูหยินผู้เฒ่ารองส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่ช้าก็เร็วจวนแม่ทัพต้องจบเห่แน่ๆ" รอจนถึงยามซวี หวังชิงหลูกลับมาจากฝีเท้าที่หนักหน่วงและเหนื่อยล้าเดินเข้าไปในประตูจวนแม่ทัพ

มหาเสนาฉู่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะวางลงอย่างแผ่วเบา แล้วกล่าวช้า ๆ “ได้ข่าวว่าฮูหยินของท่ายังไม่กลับจวน…” เสนาบดีหลินหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาเริ่มมีประกายความระแวง

อีกไม่ถึงชั่วยามก็จะล่วงเข้ายามโหย่ว หยวนหรูยังคงไม่ออกมาจากห้องเก็บแพรพรรณเพื่อส่งออกในวันถัดไป หลงจู๊หวังเห็นว่าใกล้เวลาที่นางต้องกลับจวนแล้ว จึงเดินเข้าไปเตือนผู้เป็นนายด้วยตัวเอง “คุณหนูได้เวลากลับจวนแล้วขอรับ หาไม่ฮูหยินผู้เฒ่าคงกังวลเป็นแน่”