ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง นิยาย & เรื่องราว

“หรูเอ๋อร์เด็กดี พี่ก็คิดถึงเจ้า” “เอาล่ะ ๆ รีบเข้าไปหาฮูหยินเถอะแม่รองจะรีบส่งคนไปแจ้งท่านแม่ทัพที่กรมว่าเจ้ากลับมาถึงจวนแล้วนะ” “เจ้าค่ะ”

เหลียงหยวนโจวยิ้มแล้วพูดว่า “ประธานสือ เรื่องที่คุณรับปากผมไว้ จะดำเนินการเมื่อไหร่?” สือหมิงฮุยหันมองเขา “คุณไม่ต้องห่วง ผมจะรีบให้เธอกลับเข้ามาตระกูลสือให้เร็วที่สุด” “งั้นผมจะรอฟังข่าวดีของประธานสือ”

"เจ้าจะกลับแล้วงั้นหรือ เหตุใดจึงรีบกลับนักเล่านี่ยังไม่ข้ามยามเว่ย (13.00 - 14.59 น.) เลยนะ หรือว่ายังมีธุระที่อื่นอีกงั้นหรือ" “ที่จวนมีเรื่องบางอย่าง รอให้ข้ากลับไปจัดการ เอาไว้โอกาสหน้าจะมาเยี่ยมท่านอีกอย่างแน่นอน"

“แล้วเธอคิดจะกลับหยางเฉิงเมื่อไรล่ะ?” “ก็…” ฮั่วจือซินยิ้มอย่างซุกซน “ฉันยังไม่ได้พูดกับพี่สะใภ้สักคำเลย ทำไมให้กลับเร็วขนาดนี้ล่ะ?”

"ป้าเถียนกลับมาแล้ว ข้าเลยให้นางกลับไปจวนเพื่ออยู่เป็นเพื่อนน่ะ ว่าแต่พี่ชิงชิงเล่าเป็นเช่นไรบ้าง หลายวันมานี้ข้าไม่ได้พบหน้านางเลย" "ฮูหยินน้อยของบ่าวสบายดีเจ้าค่ะ งั้นบ่าวกลับก่อนนะเจ้าคะใกล้เวลาใต้เท้าจะมาหาฮูหยินน้อยของบ่าวแล้ว หากเห็นบ่าวหายไปจะสงสัยเอาได้"

“อีกครึ่งชั่วยามจะเป็นยามโฉ่ว คืนนี้ซื่อจื่อคงไม่กลับมาแล้ว ฮูหยินน้อยอย่ารอเลยนะเจ้าคะ เข้านอนเถิด ประเดี๋ยวจื่อหรานพยุงไปที่เตียง” หลิวหมิงหย่วนส่ายหน้า “ทุกครั้งถ้าเขาต้องค้างแรมนอกจวนล้วนให้คนมาแจ้งเสมอ ตอนนี้ยังไม่มีใครมาแจ้ง แสดงว่าคืนนี้เขาต้องกลับมา” “แต่ซื่อจื่ อไม่เคยกลับจวนหลังยามซวีนะเจ้าคะ”

“หากฮูหยินต้องมีเงินติดตัวไว้ใช้จ่ายก็เอาไปเถิด วันนี้ข้านำติดมามีเพียงเท่านี้ ไม่รู้ว่าจะเพียงพอสำหรับภรรยาหรือไม่ วันนี้หากข้าสะสางงานเสร็จกลับถึงจวน จะมอบกุญแจเรือนให้” ซูเสวี่ยอวิ๋นนั่งนิ่ง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกระพริบตาปริบๆ อ้ำอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วขณะกับความเล่นให� �่ของบุรุษผู้นี้ นางเพียงแค่หยอกล้อเล่นเท่านั้น แต่เขากลับจริงจังเกินเหตุ

ทำเอาความตั้งใจที่จะกลับไปให้ทันเวลาจิบน้ำชายามบ่ายเป็นอันต้องยุติลง ตอนที่เขากลับมาถึงจวนก็พบว่าฮูหยินของเขากับเหล่าคนในจวนกำลังประชุมกันอยู่ในห้องโถงใหญ่

วันนี้เพียงแค่ฮูหยินใหญ่กลับมาถึงจวนได้ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ทว่าทุกสิ่งภายในจวนสกุลโม่กลับแปรเปลี่ยนไปราวกับผ่านไปนานนับสิบปี

ตอนที่ฉู่เชียนหลีกลับมาถึงจวนอ๋องเฉิน ก็ได้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว