เกิดใหม่ Mga Nobela at Kwento

"เซียวหยางมี่...เจ้าเคยรักข้าหรือไม่?" "หวังเฟิ่ง...ข้ามิอาจตอบท่านได้ เพราะแม้แต่ตัวข้าเอง ก็ยังไม่แน่ใจ" เซียวหยางมี่ เคยเป็นพระชายาขององค์ไท่จื่อแห่งแคว้นต้าชิง นางมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้กับบุรุษที่เป็นดั่งดวงตะวันของนาง แต่สุดท้ายกลับต้องตายลงด้วยความสิ้นหวัง ถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีใจร้ายที่สังหารลูกในครรภ์ของตนเอง ชาติภพใหม่ นางกลับมาในฐานะ มู่หรงเซียว องค์หญิงแห่งแคว้นเจียงหนาน ราชทูตผู้มีภารกิจสำคัญ ทว่าโชคชะตากลับพานางมาพบกับ หวังเฟิ่ง อีกครั้ง จักรพรรดิแห่งต้าชิง ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยทอดทิ้งนางอย่างไม่ไยดี เมื่ออดีตถูกเปิดเผย ความจริงถูกเปิดโปง หัวใจที่เคยแหลกสลายจะสามารถกลับมาประสานกันได้หรือไม่? ความรักที่เต็มไปด้วยรอยแผล และพันธสัญญาที่ถูกผูกมัดด้วยโชคชะตา... สุดท้ายแล้ว พวกเขาจะสามารถเอ่ยคำว่า ‘เราจะไม่ปล่อยมือกันอีก’ ได้จริงหรือไม่?

จู่ ๆ ฉันดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายยุค 80 ที่มีตอนจบน่าเศร้า ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้ฉันจะไม่ให้ทุกอย่างจบเหมือนเนื้อเรื่องเดิมฉันจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเอง แค่พระเอกคนเดียวฉันไม่ใส่ใจ

สามีฟื้นความทรงจำรู้ว่าตนเองเป็นถึงแม่ทัพ เดิมกู้เฉียวจิงจะต้องกลายเป็นอนุ แต่ว่ากู้เฉียวจิงในฐานะอดีตนักฆ่าเกิดใหม่พร้อมตู้ยา ไม่ยอม แม้เป็นฮูหยินแม่ทัพไม่ใช่เรื่องง่าย ก็จะทวงคืนฐานะเมียเอกให้ดู

ดวงความโชคดีของข้าถูกใช้หมดไปแล้วหรืออย่างไรจึงได้มาเกิดใหม่ในร่างของนายหญิงที่แม้แต่คนที่ถูกเรียกว่าปีศาจอย่างเขายังเกลียดชังและต้องพบจุดจบน่าอนาถ ข้าจะเอาตัวรอดจากเขาอย่างไรดี... คำเตือนเนื้อหาเรื่องความรุนแรง การทำร้ายร่างกายและความคิดบิดเบี้ยวของตัวละคร เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เล่มแรก Slow Burn พระเอกร้ายแต่ยังพอน่ารักอยู่บ้างเพราะเป็นวัยเด็ก

ทำยังไงเมื่อสาวใหญ่อายุพึ่งจะย่างเข้าหลักสี่..ต้องโชคร้ายทะลุมิติมาอยู่ในนิยายออนไลน์ชื่อดังเรื่องหนึ่ง ที่เธอเคยอ่านมาเจอแต่นางร้ายนางต้องรวย สวย เริศ ได้เป็นคู่หมั้นของพระเอก แต่ใครจะรู้ว่าหล่อนจะดวงซวยหลุดมาอยู่ในร่างนางร้ายหมายเลขสอง..ที่ตัวเองเกลียดหนักเกลียดหนา สถานะลูกกำพร้า..ทั้งขายตัว..หักหลังเพื่อน บ้าผู้ชาย..นั่นละคือ ร่างที่เธอต้องมาอยู่ ส่วนนิยามที่โดนนักอ่านหลังแป้นด่านะเหรอ? นังนกสองหัว...เพื่อนรักสารเลว..แอ๊บแบ๊ว เอาเป็นว่าอะไรเลวๆ โยนให้นางร้ายหมายเลขสองได้เลย!!

เธอผู้โชคร้ายในปี 1953 ถูกความตายพรากทุกอย่างไปอย่างโหดร้าย ทั้งเขา…และลูก จากไปโดยไม่มีวันหวนกลับ และเมื่อถึงคราวของเธอ กลับมีบางอย่างไม่ถูกต้อง เหตุใด…เธอถึงได้ยินเสียงลูกน้อยอีกครั้ง? เสียงเล็ก ๆ นั้น ปลุกให้เธอลุกขึ้นสู้กับชีวิตใหม่ ชาตินี้… หลินอวี้ซินจะเขียนชะตาของตัวเอง และจะไม่ยอมสูญเสีย "ลูก" ไปอีกเป็นอันขาด นิยายฟีลกูด อบอุ่นหัวใจ มีดราม่าเพื่อเติมรสชาติของชีวิต และมี "เจ้าตัวแสบถิงถิง" ที่จะขโมยหัวใจคุณไปเต็ม ๆ ติดตามเรื่องราวของแม่ผู้ไม่ยอมแพ้ และเด็กน้อยผู้เป็นทั้งโลกของเธอได้เลยค่ะ คำเตือน: นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ เสียงเล็กจากนักเขียน: หากรักหากชอบนิยายของไรต์เป็นกำลังให้กันได้ง่าย ๆ แค่กดหัวใจให้กัน ติชมแนะนำได้อย่างสร้างสรรค์

ในคืนแต่งงานคนรักถูกสังหาร และนางถูกจับเป็นเชลยแขวนป้ายรับแขก ชีวิตนับจากนี้ของแพทย์หญิงซึ่งย้อนเวลามาอยู่ในร่างสตรีแสนอาภัพ ต้องหลบหนีให้พ้นเงื้อมมือทรราช ผู้เป็นทั้งบิดาเด็กในครรภ์ และพ่อสามี!

โปรย อยู่ๆ ฮ่องเต้ก็มีราชโองการเรียกตัวสตรีผู้หนึ่งกลับเมืองหลวง ฐานะของนางแม้ชัดเจนเต็มไปด้วยปริศนา นางเป็นใคร เหตุใดฮ่องเต้จึงให้ความสำคัญ นางมีที่มาอย่างไร ไม่มีผู้ใดตอบได้นอกจากตัวนางเอง!!! ทางหนึ่งสตรีที่ถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงได้รับบาดเจ็บไม่ได้สติ อีกทางหนึ่งคุณหนูอวิ๋น อวิ๋นซูเหยา กลับได้รับบาดเจ็บจนสูญเสียความทรงจำ ความลับมากมายหล่นหายไปพร้อมความทรงจำที่เต็มไปด้วยปริศนา ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามตำนานเล่าขานสืบต่อกันมา แท้ที่จริงแล้วเกี่ยวข้องกับหญิงสาวธรรมดาที่ถูกพี่สาวแย่งคู่หมายไปอย่างไร ช่วงหนึ่งนางรู้สึกสับสนและล้มเลิกที่จะไล่ความความทรงจำ นาง...อยากมีชีวิตราบรื่นสงบสุข ดังนั้นจึงเริ่มมีความคิดที่จะ เกี้ยว ท่านปราชญ์หยาง หยางสวินเคอ ทว่าอดีตกลับตามหลอกหลอนจนล่วงรู้ว่านางเป็นใครอีกคน คนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่อาจหลุดพ้น ต้องวนเวียนอยู่กับการปกป้องและการสูญเสีย เช่นนี้แล้วนางควรเลือกอย่างไร เลือกที่จะจากไปเงียบๆ หรือไขว่คว้าเขาผู้นั้น บุรุษที่ทำให้นางปรารถนาที่จะหยั่งรากลึกไม่จากไปที่ใดอีก

หลังจากที่รักแรกของกู้เซินตายจากไป เขาก็เกลียดชังฉันมาตลอดห้าปีเต็ม ฉันพยายามเอาอกเอาใจเขาในทุกทาง แต่เขากลับพูดว่า "ถ้าเธออยากให้พี่มีความสุขขึ้นมาบ้าง งั้นเธอก็ไปตายซะ ไปตายตามเซี่ยโม่ไป" ในใจของฉันปวดร้าวไปหมด ฉันคิดว่าเขาจะเกลียดฉันแบบนี้ตลอดไป แต่ไม่คิดเลยว่า ในตอนที่พวกเราถูกลอบสังหาร กู้เซินจะเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนฉันอย่างไม่ลังเล ก่อนตายเขาล้มลงในอ้อมกอดของฉัน และใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพูดกับฉันว่า "แอนนี่ ถ้าชาติหน้ามีจริง พี่หวังว่าจะไม่ได้เจอเธออีก" ในงานศพ พ่อของกู้เซินเสียใจอย่างที่สุด "กู้เซิน พ่อผิดไปแล้ว ตอนนั้นพ่อไม่ควรบังคับให้ลูกแต่งงานกับแอนนี่เลย ถ้าตอนนั้นพ่อฟังลูก ปล่อยให้ลูกแต่งงานกับเซี่ยโม่ เรื่องมันคงไม่ลงเอยแบบนี้" แม่ของกู้เซินจ้องมองฉันทั้งน้ำตา "เป็นเพราะแกคนเดียว! ทุกครั้งกู้เซินต้องตกอยู่ในอันตรายก็เพราะแก นอกจากจะนำหายนะมาให้เขาแล้ว แกยังให้อะไรเขาได้อีก!" ฉันก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่ใช่แค่พวกเขาที่เสียใจที่ให้กู้เซินแต่งงานกับฉัน แม้แต่ตัวฉันเองก็เสียใจที่ได้แต่งงานกับเขา ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ฉันจึงกระโดดลงมาจากโบสถ์ และได้ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันจะไม่รักกู้เซินอย่างโง่งมอีกต่อไป

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”